Հայ
Հայաստան եւ Արցախ
ՄԵՐ ՄԵԾԵՐԸ՝ ԱՐԱՐԱՏԻՆ…
Դեկտեմբեր 27 , 2019 , 11:03
ՄԵՐ ՄԵԾԵՐԸ՝ ԱՐԱՐԱՏԻՆ…

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-

 

Շարադրանքս ուզում եմ սկսել՝ Միքայէլ Նալպանտեանի իմաստուն խօսքերով.

 

Մանկութեան օրեր երազի նման 

Անցա՜ք, գնացիք, էլ ետ չէք գալու,

Օ՜, դուք երջանիկ, ու անհոգ օրեր,

Ընդունակ միայն՝ ուրախացնելու

 

Իսկապէս, կարօտով եմ յիշում դպրոցական, երանելի տարիներս…

Սովորական, աշնանային առաւօտներից մէկն էր… իմ սիրելի, հայոց լեզուի եւ գրականութեան ուսուցչուհի Տիկ. Էմմա Հայրապետեանը, դասամատեանը եւ հաստափոր գիրքը ձեռքին, մտաւ դասարան։ Ողջունելով, մօտեցաւ իր սեղանին եւ զննող աչքերով ստուգեց բոլորիս ներկայութիւնը։ Այնուհետեւ, մեր ուշադրութեանը ներկայացրեց գրքի առաջին էջում պատկերուած, մեծանուն վիպասան՝ Ռաֆֆու լուսանկարը եւ սկսեց կարդալ նրա կենսագրութիւնը։ Ուշադրութեամբ հետեւում էինք Տիկ. Հայրապետեանի գեղեցիկ առոգանութեամբ ընթերցմանը։

Հետաքրքիր կենսագրութիւնն ունկնդրելուց յետոյ, մեր սիրելի ուսուցչուհին յանձնարարեց, որ կարդանք Ռաֆֆու «Սամուէլ» պատմավէպը եւ նախաբանը սովորենք՝ անգիր… Մէկ էջանոց նախաբանում, Ռաֆֆին վարպետօրէն ու գեղարուեստական համեմատութիւններով էր նկարագրել Արարատի ապշեցուցիչ հմայքը, որի բնագիրն ուզում եմ ներկայացնել ձեզ, որոշ կրճատումներով…

***

Արարատեան դաշտի առաւօտը…

Առաւօտ էր, Արարատեան դաշտի լուսապայծառ առաւօտներից մէկը։

Արեւի առաջին ճառագայթների ներքոյ՝ Մասիսի սպիտակափառ գագաթը փայլում էր վարդագոյն շողքերով, որոնք աչք էին շլացնում։ Արագածի պսակաձեւ գագաթը չէր երեւում։ Նա դեռ պատած էր ձիւնի պէս ճերմակ մշուշով, որպէս մի ամօթխած հարսիկ, որ սքօղում էր իր դէմքը անթափանցիկ շղարշով։

Գեղե՜ցիկ էր այդ առաւօտը…

Սպիտակ արագիլը, կարմիր ոտները հորիզոնական դիրքով ուղիղ մեկնում, լայն թեքերով թափահարում էր շտապելով դէպի Արաքսի մորուտները…

Արարատով է հմայուել նաեւ՝ դասականութեան խոշորագոյն դէմքերից մէկը՝ Ղեւոնդ Ալիշանը, որը երկար տարիներ պաշտօնավարել է Վենետիկի Ռաֆայէլեան վարժարանում, որպէս ուսուցիչ։

Մեր տէրն է – երկնաց ծայրէն երբ իջաւ

Երկրիս հիման քարն յԱրարատ դրաւ,

Այն մեր Մասիս ու երկնային սարէն

Աչեց զբոլոր վերացաւ նորէն։

 

Անդրադառնանք մեր միւս՝ մեծերին.

– Երկնասլաց ու թեթեւ

Նրբակապոյտ ծածկած մեգ՝

Հայոց արնոտ աշխարհի

Հոգին ես դու անարատ

Հուրը հուր թող հրահրի

Սէգ ճակատիդ՝ Արարատ։

Վահան Տէրեան

 

– Աչք ենք բացել, ու դու մեր դէմ եղե՛լ ես, կա՛ս, Արարատ

Բայց ամէն օր մեզնից հեռու, ու մեզ անհա՜ս, Արարատ

Աշխարհի մէջ ամէն հայի, ամէն ծայրից երեւում,

Բայց մնում ես հեռո՜ւ-հեռւում, մնում երազ՝ Արարատ։

Ս. Կապուտիկեան

 

– Ամէն գիշեր օրոցներից մի նարգիզ է դուրս գալիս,

Հայոց յոյսի անապատից ովասիզ է դուրս գալիս

Ինչ էլ ասեմ, ինչ էլ խօսեմ, յոյս թէ անյոյս, կեանք թէ մահ

Աստծոյ դէմքն էլ, թէ քանդակեմ, միշտ՝ Մասիս է դուրս գալիս։

Յ. Շիրազ

 

– Արարատի ծեր գմբէթից դար է եկել

Վայրկեանի պէս, ու անցել

Հերթը մի պահ քոնն է հիմա,

Դո՛ւ էլ նայիր սէգ կատարին, ու՝ անցիր…

Աւ. Իսահակեան

 

– Լեառն իմ Արարատ

Երկնքի արդար տեւողութեան մէջ

Եւ արեգակի բարձրութիւններում,

Քարէ առագաստ դու մեր պատմութիւն։

Արշ. Մարգարեան

 

– Ա՜խ, այս Մասիսը…

Որից փափկում են սրտերը մոլոր

Երբ ինքը… քար է,

Որ ջերմացնում է սրտերը բոլոր,

Երբ ինքը… սառն է…

Գ. Էմին

 

– Դու Մասիսն ես… Եւ կը նայիմ, կը նայիմ քեզ

Կը տեսնե՞ս զիս, ո՜վ մեծ վկան մեր անցեալին,

Եւ կը զգա՞ս թէ նայուածքիս մեծ որքա՜ն նայուածք

Եւ հոգւոյս մէջ գահակորման քանի՜ աստուածք…

Վ. Թէքէեան

 

– Արարատ լեռը անհունին թիկնել

Ցոլքեր է նետում ձիան սառոյցի,

Կատարի ամպը արեւից շիկնել,

Ու բաշ է դարձել քնած առիւծի…

Այնտեղ յաւերժի կապոյտ սահմանում,

Վառւում, ցոլում է ծաղիկը հրկէզ…

Այդ ցայտածաղկի կերոնի առաջ, ծնկաչոք եմ ես…

Վահագն Դաւթեան

 

– Արարչութեան գլուխգործոց

Արարատին ադամանդեայ,

Իմ պապերի օթեւանին,

Ա՜խ, ես ինչպէ՞ս ասեմ՝ մնաս բարով…

Սարմէն

 

– Նստած նայում եմ կարօտով՝ խորհրդաւոր Մասիսին,

Իմ պապերի, պապերի սար, իմ վիրաւոր Մասիսին,

Միտք եմ անում, թէ պապերիս ի՞նչ պատասխան պիտի տամ,

Երբ որ զարթնեն՝ գերի տեսնեն կալանաւոր Մասիսին։

Յ. Շիրազ

 

– Գնաս բարով, ա՛յ ուխտաւոր

Երանի քեզ, հայ ուխտաւոր,

Որ կարօտով ու սիրառատ

Ուխտ ես գնում՝ դէպ Արարատ։

Յ. Թումանեան

 

– Արդեօք գալո՞ւ է մի օր, ժամանակ

Տեսնել Մասիսի գլխին մի դրօշակ,

Եւ ամէն կողմից պանդուխտ հայազգից,

Դիմել դէպ իւրեանց սիրուն հայրենիք։

Ռաֆֆի

 

– Լուսաւարար Արարատ

Պայծառ ես դու, հրակէզ,

Հրապսակ ու կանգուն,

Անխաբ վկայ, Արարատ…

Վահան Տէրեան

 

– Մասիսներին եկաւ ձիւն

Կատարներին՝ ճերմակ քուն,

Ես մոռացուած մի կատար՝

Ոչ քուն ունեմ, ոչ էլ տուն։

Յ. Շիրազ

 

– Երկնքից առկախ մի լեռնակղզի՝ Հայաստան աշխարհ,

Երկնքից առկախ այդ լեռնակղզու ուղիղ կենտրոնում,

Երկու զոյգ հսկայ անձեռագործ։ Անունն՝ Արարատ։

Պ. Սեւակ

 

– Եւ նստաւ տապանն յօթներորդում ամսեանն, է քսան եւ եօթ ամսոյն է՝ լեռինս Արարատայ…

Աստուածաշունչ

 

– Աշխարհ անցիր, Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկայ,

Ինչպէս անհաս փառքի ճամբայ՝ ես իմ Մասիս սարն եմ սիրում։

Եղիշէ Չարենց

 

– Մենք Մասիսին՝ Մասիսը մեզ՝ երազում ենք միշտ իրար

Կ՚ուզենք իրար հասնել, գրկել, բայց չի թողնում դարը չար,

Այսպէս իրար կարօտով ճերմակեցինք՝ հայ վշտից,

Չա՞րն է մեր մէջ անդունդ բացել, ի՞նչդ է բարի, ո՜վ աշխարհ…

Յ. Շիրազ

 

– Էն, որ ունի աշխարհի թագ՝

Գանձ թագաւոր Մասիս ճերմակ,

Ճերմակ Մասիս, սէրը մրմուռ,

Գլուխը վեր, դրախտի դուռ՝

Յ. Շիրազ

 

– Երնէկ լուսնին, որ անցնելիս լուռ շոյում է Մասիսին

Լուսնին տայի սիրտս տանէր Մասիսին

Գէթ մի օրով լուռ նաւէի Մասիսին,

Փրկուէի Նոյի պէս, յոյսի ծովում Մասիսի։

Յ. Շիրազ

 

– Մարդուն հաւատում են

Երբ… նա ունի իր մէջ՝ Աստուած։

Աստծուն հաւատում են, բայց

Աշխարհն է՝ անաստուած

Ուրեմն… գնանք նորից

Ելնենք մեր Մասիսն ի վեր,

Գտնենք մեր Աստծուն՝ ի սէր

Ու տանք աշխարհին,

Բաժանենք նրան…

Նորից ու նորից, բայց՝ զգոյշ լինենք,

Որ, ինքներս, մենք

Այլեւս, չմնանք անաստուած – անտէր…

Գ. Մանուկեան

 

– Էջմիածին, Էջմիածին…

Արարատեան դաշտը՝ բուրվառ,

Դու յաւիտեան իր խունկը վառ

Ծխի՛ր յաւէտ, յա՛ր հուրհրայ,

Թող գէթ ծուխդ՝ Մասիս սուրայ…

Յ. Շիրազ

 

– Մենք քիչ ենք, սակայն մեզ հայ են ասում։

Մենք մեզ ոչ-ոքից չենք գերադասում,

Պարզապէս մենք էլ պիտի ընդունենք,

Որ մենք, միայն մենք՝ Արարատ ունենք…։

Պ. Սեւակ

 

ՄԱՐԻ ՄԱՆՈՒԿԵԱՆ

Հայոց լեզուի եւ գրականութեան ուսուցչուհի

Լրահոս - 28 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։