Հայ
Գաղութներ
Ո՞ւր է Հալէպահայերուս Տեղը Յակոբ Միքայէլեանին «Աշնանային Մենանուագ»ին առթիւ
Յուլիս 23 , 2016 , 20:59
Ո՞ւր է Հալէպահայերուս Տեղը  Յակոբ Միքայէլեանին «Աշնանային Մենանուագ»ին առթիւ

 Գրեց՝ Զարմինէ Պօղոսեան 

 

Երեք ամիսէ կրկին ու կրկին «Աշնանային Մենանուագ» հատորը ձեռքիս ետ ու առաջ կը դարձնեմ էջերը ու Հալէպը՝ մանկութեան եւ պատանութեան օրրանս, սահիկններու ցուցադրութեամբ կը տողանցէ աչքիս առաջ:

Հեղինակը՝ Յակոբ Միքայէլեանն է: Կենսագրութի՞ւնը՝  ցեղասպանութենէն վերապրած զէյթունցի ծնողքին զաւակը, Հալէպ ծնած եւ ուսանած արձակագիր, հրապարակագիր, մի քանի հատորներու հեղինակ, դերասան, բեմադրիչ, թարգմանիչ (արաբերէն), իսկ համալսարանական վկայականը՝ անգլերէն գրականութեան մէջ Դամասկոսէն, մանկավարժութեան վկայականը՝ Նիւ Ճըրզիէն:

180 էջնոց այս հատորը, որ լոյս տեսած է Անթիլիաս՝ 2012-ին «Ռիչըրտ եւ Թինա Գարոլան» Հիմնադրամին շնորհիւ, խոշոր կարկինով մը գլխաւորաբար Հալէպի կեանքն է որ կը նկարագրէ: Սկսելով յետ-եղեռնեան հայ ընտանիքին կեանքէն մինչեւ Հալէպի հայ կեանքին ոսկեդարը: Միջին արեւելեան երկիրներու հայ համայնքի երիտասարդութեան եռուզեռը,  ամառնային պարտէզներն ու երիտասարդական բանակումները, մարզախումբերուն հիւրախաղերը, քաղաքէ քաղաք ճամբորդութիւնները, որոնք բոլորն ալ ինչ-ինչ յիշատակներով եռուզեռ եւ հայկական կեանք կ՛արձանագրէին: 

Յակոբ Միքայէլեանը ճանչցած եմ ուսանողական շրջանէս, Հալէպի ՀԲԸՄ-ի Գալուստ Կիւլպէնկեանի երկրորդականի տարիներէն:  Թէեւ դասընկերներ չենք եղած, սակայն արուեստի սէրը հասարակ յայտարարով մը տարբեր դասարանցիներուս ծանօթութիւնները իրարու կը մօտեցնէր մեզ: 

 Տրամադրութիւններու մերթ ծայրայեղ եւ մերթ հակոտնեայ արտայայտութիւններով, մերթ գողտրիկ ու ամաչկոտ ժպիտով իրաւ արուեստագէտի խմորով տղայ մըն էր մեզմէ շատերուն համար:

Եւ չուշացաւ փաստը Հալէպի թատերական կեանքի երկնակամարին վրայ. ան հայ բեմին վրայ փայլեցաւ իր դերերով, նոյնիսկ արաբական հեռատեսիլի կարգ մը ֆիլմերու մէջ հայ համայնքին ներկայութիւնը հաստատելով, արուեստի ներդրումը կատարելով:

Իսկ հայ մամուլին մէջ երեւցող իր հետեւողական շարքը «Քիթի մը Օրագրէն» եւ կամ «Բաց Պատուհանէն» ինչե՜ր չէին տեսներ եւ արձանագրեր Միջին Արեւելքի սփիւռքահայ առօրեայէն:

Անցնող Ապրիլին մէկ շաբթուայ այցս Երեւան-հայրենի տուն՝ առիթ տուաւ, որ հանդիպինք մեր համաքաղաքացի Յակոբին հետ եւ մակագրուած հատորը ստանալ Ապրիլ 16, 2016 թուականով՝ որ հիմա ձեռքիս է:

Հալէպն է, որ կը շնչէ հոն տասնամեակներու ապրումներով, վկայագրութիւններով: 

Հայատառ թրքերէնով Աստուածաշունչը,  ջարդէն ճողոպրած զէյթունցի իր ծնողքին առագաստի սենեակը զարդարող հայելիով պահարանին պատմութիւնը ի՜նչ-ի՜նչ յուշեր, դրուագներ կ՛արթնցնեն սերունդի մը հոգիէն ներս մանաւանդ – որ մե՛ր սերունդն է- յաջորդ օղակը ցեղասպանութենէն վերապրողներուն՝ հինը նորին կապող:  Քանիներ մեզմէ կը յիշեն իրենց մեծ հօր կարդացած Սուրբ Գիրքը հայատառ եւ սակայն թրքերէն լեզուով: Սուրբ Գիրքը՝ արաբերէն տառերով եւ օսմանեան լեզուով:  Ու մանաւանդ՝ այդ Սուրբ Գիրքին առաջին պարապ էջին վրայ արձանագրուած ընտանեկան ծառի մանրամասնութիւնները, ծննդեան, ամուսնութեան եւ կամ մահուան թուականներով լեցուած:

Կանգ կ՛առնեմ պահ մը, եւ.. առաջին պատմուածքին էջերուն մէջ կը կորսուիմ... ուր կը նկարագրուի թէ ինչպէս 1940-ականներուն ֆրանսական մանտաթին պատասխան անգլիական օդանաւերու ռմբակոծումները անապահովութիւն կը ստեղծեն: Ընտանիքը կը փոխադրուի Նոր Գիւղ ապահովութեա՛ն համար:  Նոր Գիւղ եւ ապահովութի՞ւն: Այս օրերուն ի՜նչ «ապահովութիւն», մարդկային ի՜նչ կատակերգութիւն...

Հալէպի Աճուր Թարլայի ամայի դաշտէն,  Ցեղասպանութենէն ետք Հալէպի առաջին Հայկական Եկեղեցւոյ - Ս. Գէորգի սահմանէն մինչեւ Նոր Գիւղի ճամին՝ մզկիթը երկարող շրջանը հայութեամբ կը շնչէր: Վերապրողներուն քրտինքով  թիթեղեայ տունիկներէն աղիւսապատ բակով տուներ դարձած էին, պատուահաններէն հայկական երաժշտութիւնը փողոց հոսող մթնոլորտով մը:

Այդ բոլորը վերջին տասնամեակներուն՝ քարաշէն տուներու վերածուած, հայաշատ կեդրոններով եւ դպրոցներով մշակոյթ շնչող Նոր Գիւղէն քար-քարի վրայ չէ մնացած, այսօր՝ 2016-ին Հալէպի ոսկեդարը պատմութեան էջերուն փոխանցելու:

Այս օրերու Հալէ՞պը...  եօթանասուն տարի ետք, 2010-էն ի վեր հայաշատ Նոր Գիւղը եղած է դիպուկահարներու եւ ռմբակոծումներու թիրախ:

Քաղաք մը, որ ջարդի մոխիրները թօթափելով փիւնիկի պէս կենդանութիւն առած սերունդէն մտաւորականներու փաղանգ մը հասցուցած եւ հարստացուցած է քիչ մը  ամէն սփիւռքահայ կեդրոն:

 «Ո՞ւր են համաշխարհային, միջազգային հեղինակութիւնները, ինչո՞ւ Հալէպը աղէտեալ քաղաք պիտակելով չեն փութար պատերազմը կեցնելու ու քաղաքը փրկելու վերջնական չքացումէ: Չե՞ն կրնար, շատ լաւ ալ կրնան, սակայն, կ՛ուզե՞ն», կը գոչէ Յակոբ Միքայէլեան իր վերջերս ստորագրած «Անտէրութիւն» յօդուածով:

Տասնվեց պատմուածքներով եւ տասներեք խոհագրութիւն-ճեպանկարներով Հալէպի առօրեային հետ իր անձնական մտերիմ պահերուն հաղորդակիցը կը դարձնէ մեզ Յակոբը: Մեծ քաղաք Հալէպին պատուհաններէն ներս կատարուած կեանքի մանրամասնութիւններէն մինչեւ մանր-մունր բամբասանքներուն արագավազ շրջանառութիւնը – ի չգոյէ քսանմէկերորդ դարու տեղեկատուական միջոցառումներուն – արմանք-զարմանք կը պատճառեն ընթերցողին:

Յակոբ Միքայէլեանը մանկութեան տարիներէն անցած է այն փորձառութենէն, երբ եւրոպական երկիրներուն Հալէպի վրայ տեղացնող ռմբակոծումին պատճառով պատուհանները պէտք էր մուգ կապոյտ ներկուէին, կամ՝ օրաթերթեր փակցնելով ապակիները փակէին որ լոյսը չթափանցէ դուրս, 1940-ական համալսարանական տարիներուն արաբ-իսրայէլեան պատերազմէն հազիւ-հազ մայրաքաղաք Դամասկոսէն ողջ-առողջ Հալէպ կը հասնի (1967), իսկ այս օրերուն ալ դիպուկահարուող ու ռմբակոծուող Հալէպէն հասած է Երեւան, հայրենի հողին վրայ կը գտնուի մէ՛կ հաստատակամ յայտարարութեամբ՝ «Մենք իր մէջ ըլլալէն աւելի ան մեր մէջն է...»։

Այո՛, Հայրենիքը...ամէն մէկ սփիւռքահայուն հոգիին մէջն է...

Բայց, ո՞ւր մնաց Յակոբին տաղանդին շարունակական փայլքը: Մէկ տեղ մնալով, ճանաչում գտնելով ինքզինք արդարացնող իր արդար վաստակին համբաւը վայելելու: Մէկ տե՞ղ: Ո՞ւր սակայն: Ո՞ւր է Հալէպահայուն տեղը:

Կը կարդամ... ու կ՛անդրադառնամ այն մղոններու ահաւոր ճամբորդութիւններու մէջ երկարող տարածութեան, որ ամէն մէկ ցեղասպանութենէն վերապրողին եւ անոնց սփիւռքահայ զաւակներուն վիճակուած է...

Յակոբին զէյթունցի ծնողքին փոշին Հալէպի հողին խառնուած է...

Յակոբին, քոյրերուն եւ անոնց զաւակներուն եւ թոռնիկերուն ճանապարհորդութիւնը կը շարունակուի մէկ ցամաքամասէն միւսը:

Կը կարդամ, կը ժպտիմ այն ուրախ օրերուն յուշերով, երբ օթօպիւսներով քաղաքէ քաղաք հիւրախաղերու եւ կամ մարզական մրցումներու կ՛երթային պատանի-երիտասարդները, կը ծնէին փոքրիկ սէրեր, որոնք երբեմն ալ խոր ու հաստատ սիրով կը շարունակուէին եւ ամուսնութեամբ կը կնքուէին:

Այս էջերուն հետ... կը յիշեմ տողերը բանաստեղծին. «Ու մերթ լացաւ ու մերթ խնդաց իմ հոգին...»։

Յակոբ գողտրիկ պատկերով մը «Մեծ Մանուկը» (էջ 160-161) վերնագրով կը նկարագրէ այն փոքրիկ մանչուկին վիճակը, որ այդքան փոքր հասակին շոքոլա չի կրնար ուտել, որովհետեւ շաքարախտ ունի, եւ երեք անգամ ինսուլին ներարկուելու ստիպուած է...

 «Ցաւը ինչպէ՞ս կը մեծցնէ եղեր մէկը, հասուն կը դարձնէ, կը կոփէ, կ՛ամրացնէ...» կ՛եզրափակէ Յակոբ Միքայէլեան: Հասունութիւնը եթէ չափանիշ մը ունի, Հալէպահայունը ո՞ւր հասած է:

Ինչպէ՞ս չմտածել բոլոր այն մանուկներուն մասին, որոնք այսօր հինգ տարիէ աւելի Հալէպի դժոխային կեանքին մէջ կ՛ապրին: Ինսիւլինի տեսակ մը կա՞յ, որ մեղմացնէ անոնց ցաւը:

«Երբ այսքան անպէտ ու անկարեւոր կը դառնայ մարդը աշխարհի «Տէրեր»-ուն ձեռքը», քանի-քանի Հալէպահայ տաղանդներ իրենց արուեստով դեռ քանի-քանի մղոններ պէտք է կտրեն հանգրուանելու եւ վայելելու իրենց արժանի տեղը: 

Էջ առ էջ կարդալով Յակոբ Միքայէլեանին «Աշնանային համանուագը» Հալէպն է, որ կենդանի կը տողանցէ աչքիս առաջ եւ կրկին հարց կու տամ...

Ո՞վ պիտի գրէ Հալէպի ամբողջական պատմութիւնը... եւ ո՞ւր է Հալէպահայուն տեղը:

 

Նիւ Եորք, 8 Յուլիս 2016 

 

 

Այնթապցիներու Մշակութային Միութեան եւ Կրթասիրացի Ամերիկայի Սանուց Միութեան նուիրահաւաքի ձեռնարկ

 

Հալէպահայութեան կրթական օճախներէն երիցագոյն վարժարաններէն մին է Կրթասիրացը իր այժմէական երկրորդական ուսման բաժինով, որ հիմնուած էր 1924 թուականին, Օսմանեան տիրապետութեան ժամանակաշրջանին Այնթապէն Հալէպ ապաստանած հայ տարահանուածներու տքնաջան աշխատանքով, ջանալով վերակառուցել հայ գիրի ու գրականութեան հնոց մը, հայրենիքէն հեռու, բայց մեր սրտերուն մօտիկ Սուրիոյ Հալէպ քաղաքին մէջ: Հալէպի ոսկեզօծ ժամանակաշրջանին, ներկայ ճգնաժամային օրերէն առաջ, Կրթասիրաց վարժարանը կը հանդիսանար Հալէպի կրթական փայլուն օճախներէն մին, իր ուսումնական և կրթական բարձր մակարդակով և 1000-ի մօտ հաշուող աշակերտներով: Ներկայիս, դժբախտաբար դժխեմ է կացութիւնը ոչ միայն Սուրիոյ մէջ, այլ մանաւանդ՝ Հալէպի մէջ, որ կը համարուէր հայ գաղթաշխարհի սրբավայրերէն և կեդրոններէն մին: Յարաբերաբար, խիստ նուազած է նաև Կրթասիրաց վարժարանի աշակերտութեան թիւը, որոնք խոյս տուած են իրենց երկրորդ հայրենիք համարուած տեղավայրէն, թողնելով բոլորիս սիրելի Կրթասիրաց վարժարանը աննեցուկ պայմաններու մէջ:

Կրթասիրաց վարժարանին օգնութեան փութալու նպատակով, Այնթապցիներու Մշակութային Միութիւնն (ԱՄՄ) ու Կրթասիրաց Վարժարանի Ամերիկայի Շրջանաւարտից Միութիւնը ձեռնարկած էին միատեղ աշխատանքով կազմակերպել նուիրահաւաք մը, որուն հասոյթը պիտի յատկացուէր վարժարանի անմիջական կարիքներուն: Սոյն միջոցառումը տեղի ունեցաւ Կիրակի, 10 Յուլիս 2016-ին, կէսօրէ ետք ժամը 13.00-ին, Լոս Ամճելըսի շրջանի Կլէնտէյլ քաղաքի հանրածանօթ «Ֆինիսիա» ճաշարանին մէջ, ստուար Այնթապցի և Կրթասիրացցի բազմութեան մը ներկայութեամբ:  ԱՄՄ-ի ատենապետ Աւետիս Տէմիրճեանի բացման խօսքով ընթացք առաւ նուիրահաւաքը, որուն հմուտ և բազմատաղանդ հանդիսավարն էր Տիկ. Թագուհի Արզումանեան և որուն ծնողները եղած էին Կրթասիրաց վարժարանի սաներ: Տէր Ղևոնդ Քհնյ. Քիրազեանի սեղանօրհնէքէն ետք ընթացք առաւ գեղարուեստական յայտագիրը, ուր երկու Կրթասիրաց վարժարանի շրջանաւարտ եղբայրներ՝ Յովիկ և Մանուէլ Մէնէշեաններ ներկաները դիւթեցին իրենց հմայիչ և դասական երանգաւոր երգերով:

Օրուան գլխաւոր բանախօսն էր Գէորգ Քէօշկէրեան, որ ինք ևս շրջանաւարտ է Կրթասիրաց վարժարանէն, ապա հաստատուած Միացեալ Նահանգներ, ներկաներուն տալով վարժարանին հերոսական պատմականը, անոր հիմնադիրներէն սկսեալ մինչև այսօրուան բարերարները, ինչպէս՝ Գափրիէլ Չէմպէրճեան, Արմէն Յարութիւնեան, Արտաւազդ Գալայճեան,  Գրիգոր Գազանճեան և այլ բարերարներ, որոնց նուիրեալ զոհողութիւններուն արդիւնքով բարգաւաճեցաւ և ծաղկեցաւ Հալէպի Կրթասիրաց վարժարանը: Հանդիսութիւնը ազգային և հայոգի առաւել ոգեղէն տրոփիւնի երեւոյթ ստացաւ, երբ Տիկ. Թագուհի Արզումանեան ասմունքեց Պարոյր Սևակի քերթուածներէն՝ «Մայրենի Լեզուն», որուն յաջորդեց Խաչիկ Նահապետեանի կատարողութեամբ «Հայոց Լեզուն» երգը, մեծ ոգեւորութիւն և խանդավառութիւն ստեղծելով ներկաներուն մէջ:

Հանդիսութիւնը աւարտեցաւ Հայաստանի բեմերու հանրածանօթ օփերային երգիչ Յարութիւն Կարապետեանին Կրթասիրաց վարժարանի քայլերգով, որուն մասնակից դարձան բոլոր ներկաները։ Հանդիսութիւնը փակուեցաւ Տ. Ղևոնդ Քհնյ. Քիրազեանի խօսքով և պահպանիչով:

Խորին շնորհակալութիւն կը յայտնենք Այնթապցիներու Մշակութային Միութեան և Կրթասիրացի Ամերիկայի Սանուց Միութեան, իրենց նուիրեալ աշխատանքին համար, որուն արդիւնքը եղաւ բարեբեր և գովելի, հասնելու համար Կրթասիրաց վարժարանի անհամար պէտքերուն:

 

 

 

Լրահոս - 01 Յունիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։