Հայ
Գաղութներ
Յուշագրական. «ՄԻ ՐՈՊԷ», ԱՐՍԷՆ (ՍԱՅԵԱՆ) ՋԱՆ…
Դեկտեմբեր 05 , 2019 , 10:13
Յուշագրական. «ՄԻ ՐՈՊԷ», ԱՐՍԷՆ (ՍԱՅԵԱՆ) ՋԱՆ…

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.

 

1965-ին, յատկանշական տարի էր սփիւռքահայ ուսանողներուս համար, որոնք բախտաւորութիւնը ունեցան ընդունուելու հայրենական բարձրագոյն-համալսարանական-կրթական կառոյցներ։

 

Անշուշտ, առ այդ, սփիւռքահայ ուսանողներ կը յաճախէին հայաստանեան համալսարաններ, սակայն, համեմատաբար, քիչ թիւով, մինչ՝ մեր ժամանակաշրջանին, այդ թիւը մեծ ոստում կրեց (օրինակ՝ միայն Լիբանանէն շուրջ 55 հոգի), իսկ յետագային, թեկնածուներուն քանակը շարունակուեցաւ աճ արձանագրել։

 

Մեր իջեւանած «տուն»ը՝ հանրակացարանը, Մաշտոցի անուան Մատենադարանի եւ Կինօ «Նայիրի»ի կիցն էր, որ կը նկատուէր քաղաքամայրի ամէնէն նշանաւոր վայրերէն մէկը։

 

Ուսանողներու մեծ մասը զիրար չէր ճանչնար, նոյնիսկ Լիբանանէն ժամանողները, բայց, հայրենական մթնոլորտը եւ բարձրագոյն ուսմանց տիրապետելու տենչը, բոլորը մէկացուցած ու նոյնացուցած էր, յետ շրջանաւարտութեան այդ ջերմ կապերը կանգուն պահելով։

 

Հանրակացարանի մեր սենեակի «դրացի»ներէն մէկուն բնակիչները մեզի համար հետաքրքրութիւն արթնցնող էին, որովհետեւ մեզմէ տարիքով մեծ էին եւ պատկառելի տպաւորութիւն կը ձգէին։

 

Շուտով իմացանք, որ անոնք կը կոչուէին ԲԻՒԶԱՆԴ ՄԻՆԱՍԵԱՆ (բանասիրականի ուսանող), իսկ միւսը՝ ԱՐՍԷՆ ՍԱՅԵԱՆ (երաժշտանոցի ուսանող), երկուքն ալ հալէպահայ (թէեւ Արսէնը հաստատուած ըլլալով Ամերիկա, անկէ փոխադրուած էր Հայաստան)։

 

Առաջին իսկ հանդիպումով ու ծանօթութեամբ, մենք՝ Յակոբ Աւետիքեան, Պարոյր Աղպաշեան, Բարսեղ Թիւթիւնճեան եւ, ապա, Երուանդ Մելքոնեան (որ յետագային Լիբանանի մէջ արտակարգ ու լիազօր դեսպան նշանակուեցաւ), արդէն դարձանք հարազատներ ու ծանօթներ, երէցի եւ կրտսերի, կրտսերի եւ երէցի մտերմութեամբ։

 

Արսէնը, իր վայելուչ հագուածքով, հաղորդական ժպիտով, հարթուած մազասանտրուածքով, սահուն հայախօսութեամբ, պատկերաւոր ոճով եւ յաճախ երգիծախառն արտայայտութիւններով, անմիջապէս գրաւեց մեզ, իսկ ինք՝ առանց այլայլումի միշտ մեր կողքին էր, երբեմն մեզ յորդորելով ու կորովելով մեր ինքնութեան մէջ մնալու միշտ հաստատուն ու հայրենիքին զօրակից։

 

Բոլորէս սիրուած Արսէնը,– իսկ մենք շա՜տ էինք,– եղաւ ինքնատիպ ներկայութիւն մը հանրակացարանային կեանքին մէջ, իր պերճախօսութեամբ, կատակախօսութեամբ ու զրուցավարութեամբ, յատկապէս երեկոյեան հանգիստի ժամերուն, երբ ամէն ոք իր «տան» մէջ էր։

 

Հանրակացարանը «կը բոցավառուէր» այն ժամանակ, երբ կը լսուէր Արսէնին հմայիչ ձայնը ու տպաւորիչ ներկայութիւնը, մանաւանդ երբ բարձր տրամադրութեան մէջ կ’ըլլար եւ իր սիրած բառապաշարով կը գոռար.

 

ԶԻՐԱՐ ՀԱՍԿՆԱՆՔ… ՄԻ ՐՈՊԷ… ԿԵՑՑԵՆՔ ԲՈԼՈՐՍ։

 

Ո՞վ չէր մասնակցեր «Արսէնեան խնճոյք»ին, որ այնքան բուխ ու վարակիչ էր, անկեղծ եւ անմիջական, մեզ ոգեւորելով ու խրախուսելով, իր հայրենական խօսքերով եւ երաժշտական գոյներով։

 

Գիտէր իր սահմանները եւ երեկոն աշխուժացնելու չափը, որմէ ետք կը քաշուէր իր սենեակը, մեզի թելադրելով մեր դասերուն փարիլ, խոստանալով վաղը կամ միւս օրը, դարձեալ հանդիպելու «մի րոպէ»ի համակեցութեամբ։

 

Արսէնը, բացառիկ լրջութեամբ ու բծախնդրութեամբ, երաժշտանոց յաճախող էր (հանրակացարանին մօտակայքը), իր սորվածն ու գիտելիքները կատարելագործելով իր «ներփակեալ պատ»երուն մէջ, ապա, յաճախելով տարաբնոյթ երաժշտական ելոյթներ,– հուսկ՝ հանրակացարային իր օճախին մէջ վայելելու իր ընկերական ու բարեկամական հանդիպումները։

 

Մենք՝ զինք ամէնէն աւելի մօտ գտնուողները, սիրողները, մտերիմները, «ՄԻ ՐՈՊԷ»ի կարգախօսով, կը քննարկէինք հայրենական ու սփիւռքեան բազմաթիւ հարցեր, այնքանով որքանով մեր «խելք»ը կը հասնէր, Արսէնին (նաեւ Բիւզանդին) խոհեմ ու հաւասարակշիռ թելադրութիւններով, հետեւելու մեր ուսումնառութեանց դասընթացքներուն, առանց երթալու անհարկի չափազանցութիւններու…։

 

Եւ այսպէս՝ համալսարանական-հանրակացարանային տարիները սահեցան եւ անցան, մինչեւ որ, օր մը, Արսէնը գնաց իր ճամբով՝ Ամերիկա, որմէ ետք ոչ մէկ լուր իրմէ, սակայն, միշտ մեր յիշողութեան մէջ էր ան, իր նկարագիրով, պերճախօսութեամբ, սրտամօտիկութեամբ ու խանդավառութեամբ մնալով մեր Արսէնը, իր «ՄԻ ՐՈՊԷ»ի զրնգուն կարգախօսով։

 

Ժամանակ մը ետք, իմացանք, որ Արսէնը, Ամերիկայի մէջ ստեղծած է «Քնար» երգչախումբը, որ շուտով դարձած էր երաժշտական-կատարողական հսկայ ուժ մը, իր շուրջ համախմբելով մեծ թիւով երաժշտական ուժեր (գործող եւ երգող), մեզի պատճառելով մեծ ուրախութիւն ու հպարտութիւն։

 

Աւելի ուշ, երբ իմացաւ, որ մենք ալ մեր հերթին, մեր մասնագիտութեան գծով, ազգային ծառայութեան մէջն ենք, իր անսահման գոհունակութիւնը յայտնած էր, մինչեւ որ, օր մը, 1970-ական թուականներուն սկիզբը, Արսէնը Պէյրութ ժամանեց եւ մենք՝ Օհան Պոտրումեան-Պարոյր Աղպաշեան զոյգերով, պատմական օր մը անցուցինք, վերյիշելով… ամբողջ կեանք մը հայրենական մեր առօրեայէն։

 

Այնուհետեւ, իմ «Զարթօնք»եան խմբագրութեանս շրջանին, գրեթէ մնայուն կապի մէջ էի Արսէնին հետ, որ միշտ թղթակցութիւններով ու գրութիւններով զիս տեղեակ կը պահէր իր երաժշտական արուեստի եռուն եւ արդիւնաշատ գործունէութիւններէն, որոնք պատիւ կը բերէին իրեն, իր երաժշտական շրջանակին ու հայ ժողովուրդին, որոնց լայնօրէն եւ ընդհուպ տեղ կու տայի։

 

Արսէնը, իր գեղատիպ ու հայադրոշմ ձեռագիրով, նաեւ՝ իր կառուցողական ու շինիչ խորհրդածութիւններով, իրեն յատուկ մօտեցումով ու ներկայացումով, իր ազգային-երաժշտական աշխարհը ստեղծեց, տարածեց ու հիմնաւորեց, փոխանցեց ու տպաւորեց, որովհետեւ, ան համոզուած էր, որ իր կոչումը ա՛յդ էր, իր առաքելութիւնը ա՛յդ էր, իր ամբողջականութիւնը ա՛յդ էր։

 

Ե՛ս՝ միշտ այրող կարօտով եւ անհամբեր սպասողականութեամբ, ոչ միայն կը հետեւէի սիրելի Արսէնին արձանագրած յաջողութիւններուն եւ վերընթաց իրագործումներուն, այլեւ՝ կ’ապրէի զանոնք, այն հեռանկարով ու վճռակամութեամբ, որ ան է ու կը մնայ հայ երաժշտութեան նորօրեայ ջահակիրներէն մէկը։

 

Եւ իրաւա՛մբ, Արսէնը հաստատեց եւ ապացուցեց, որ ինք մնաց իր երաժշտական ներաշխարհին լաւագոյն արտայայտիչներէն ու կիրարկողներէն մէկը, իր մասնագիտական եւ երաժշտական թռիչքներով եւ յղացքներով։

 

Հայրենի պատկան երաժշտական պատասխանատուներուն համար, ուր Արսէնը անցուցած էր իր երաժշտական մկրտութիւնը եւ արդարացուցած իր բազմաշնորհ կարողութիւնները, բաւարար երաշխիքներ էին, որ ան ներհուն արուեստագէտ մըն է ու կը մնայ երգարուեստի եւ երգաշխարհի պատմութեան մէջ, յիշարժան երաժշտագէտ-խմբավարի անուանիութեամբ։

 

***

Արսէն Սայեանի երգարուեստ-խմբավարին, եւ այդ մարզերէն ներս անոր արձանագրած նուաճումներուն, ունեցած դերակատարութիւններուն, բերած նպաստներուն մասին, մասնագէտներ պէտք է տան իրենց հեղինակաւոր վկայութիւնները, համապատասխան գնահատականներով, որովհետեւ՝ ան ամբողջովին արժանի էր անոնց։

 

Հալէպէն, Ամերիկայէն, Հայաստանէն մինչեւ այլ բեւեռներու վրայ «ճախրող» Արսէնը, ոչ միայն յաղթահարեց անցարգելները, այլեւ՝ դիմագրաւեց զանոնք, հասնելով իր արուեստի ճամբով, բարձրագոյն դիրքերու ու բարձունքներու։

 

Արսէնը, այս աշխարհէն միւս աշխարհը անցաւ, բայց, ինք եւ իր արուեստը չկորսուեցան, չմոռցուեցան, այլ մնացին մեր տեսադաշտին մէջ, Արսէնական ինքնութեամբ, զօրութեամբ ու հմայչութեամբ, ու մի՛շտ՝

«ՄԻ ՐՈՊԷ»ի հնչեղութեամբ։

 

ՊԱՐՈՅՐ Յ. ԱՂՊԱՇԵԱՆ

Պէյրութ 

 

Լրահոս - 08 Օգոստոս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։