Հայ
Գաղութներ
Ազգային Սլացք. ՀՈՎԱՆԱՒՈՐԵԱԼ, ՀՈՎԱՆԱՒՈՐՈՒԱԾ ՈՒ ՀՈՎԱՆԱՒՈՐՈՂ ՓՏԱԾՈՒԹԻՒՆԸ. Ի ՎԵՐՋՈՅ ԿԸ ՓՏԻ՞, ԹԷ՞՝ ԿԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿԷ ՓՏԵՑՆԵԼ
Դեկտեմբեր 27 , 2019 , 10:24
Ազգային Սլացք. ՀՈՎԱՆԱՒՈՐԵԱԼ, ՀՈՎԱՆԱՒՈՐՈՒԱԾ ՈՒ ՀՈՎԱՆԱՒՈՐՈՂ  ՓՏԱԾՈՒԹԻՒՆԸ. Ի ՎԵՐՋՈՅ ԿԸ ՓՏԻ՞, ԹԷ՞՝ ԿԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿԷ ՓՏԵՑՆԵԼ

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-

Ո՛չ նորութիւն է, ո՛չ ալ գաղտնիք։

Աշխարհը կը տապլտկի փտածութեան նեխած ոլորտներուն եւ եռացող «կաթսա»ներուն մէջ, իր զանազան տեսակներով, տարբեր չափերով, խայտաբղէտ արդիւնքներով ու բազմագոյն հետքերով, դառնալով համատարած… «ՄԱՆՐԷԱՍՏԱՆ» մը։

 

Ճիշդ է, փտածութիւնը ԱՄԵՆՈՒՐ է, սակայն, հարցը այն է, որ բոլոր պետութիւններու մօտ, նոյն քանդողութեամբ եւ ընդհանրութեամբ չէ կամ ալ նոյն գահավիժութեամբ ու վնասաբերութեամբ չէ, որովհետեւ իւրաքանչիւր երկիր եւ պետութիւն ունին իրենց յատուկ կարգավիճակը ու դրուածքը։

 

Հետեւաբար, փտածութիւնը «համապետական ու համաժողովրդային» պարունակութիւն մըն է, որ ունի իր արմատները, գոյավիճակն ու գործընթացը, աշխատաոճը եւ ուղղակողմը, գործելով մերթ ընդյատակեայ, մերթ երեւելի թափանցիկութեամբ։

 

Կարգ մը երկիրներու պարագային, եթէ փտածութիւնը «կը հովանաւորուի» պետական-կազմակերպչական հզօր ուժերու կողմէ, ինչ որ, որոշապէս, իրականութիւն ըլլալու չափ ճիշդ է, ուրիշներու համար, «ուրուական»ի վարպետութեամբ ու խորհրդաւորութեամբ խլրտող քանդիչ ուժ մըն է։

 

Փտածութիւնը տիրող (՞) իշխանութիւն մըն է, որուն շուրջ որեւէ կասկած պէտք չէ ունենալ, այնքան ատեն որ՝ անիկա խոր «հիմք»եր դրած է ժողովուրդներու կեանքին մէջ, ամէնէն անմարդկային, ստորնային ու սատանայական միջոցներով, գիտակցաբար թէ ոչ, բացայայտօրէն թէ ոչ եւ կը ճնշէ հասարակութիւնը, արիւնաքամ կ’ընէ ու կը խեղդէ զայն, որովհետեւ, փտածութեան քաղաքականութիւնը ա՛յս է, փտածութիւնը ա՛յս ոճով կը գործէ եւ փտածութիւնը միշտ կը մնայ… կանգուն։

***

Վերանորոգեալ փտածութիւնը, ինքզինք վերանորոգող փտածութիւնը կամ շարունակուող փտածութեան աւերուածութիւնը, այսօր, աւելի քան երէկ (կամ վա՞ղը), կը քանդեն, կ’աւերեն ու կը փշրեն մարդկային, համայնքային, կենցաղային եւ ապրուստային ամբողջ կառոյցներ, իրենց պետական ու կառավարական, իշխանական եւ վարչակարգային լծակներով։

 

Ո՞ւր զգալի չեն այս սայթաքումները ու սահանքները, երբ փտածութիւնը կը սողոսկի ամէն խաւէ ու դասակարգէ, շրջանակէ ու միջավայրէ ներս, իր ահաւոր ու բզկտելի ազդակներով, ստեղծելով խոցելիութիւններու թունաւոր սրսկումներ, իրենց ամէնէն վտանգաւոր եւ աղիտաբեր դրոշմներով։

 

Հասկնալի է (պէ՛տք է ըլլայ), որ փտածութիւնը, իր ժանիքներով ու մագիլներով, կը թեւածէ ամենուրէ՛ք, իր ամէնէն այլանդակութեամբ եւ այլախոցութեամբ, չխնայելով ո՛չ ոք, ո՛չ մէ՛կ կողմ։

 

Աշխարհը կը յաւակնի յայտարարել, թէ կը պայքարի փտածութեան դէմ, ատիկա ԲԱՑԱՐՁԱԿ ու ԲԱՑԱՅԱՅՏ ստախօսութիւն է, իր խորքով ու տեսքով, որովհետեւ մեծ մասին մօտ, ան «գործող մեքենայ» է, «արտադրող մեքենայ», «տարածուող մեքենայ»։

 

Իսկ համոզուելու համար այդ կրծող իրականութեան, պէտք կա՞յ բացատրութիւններու, երբ իւրաքանչիւր փտացող երկրի մէջ ապրող կը տեսնէ ու կը զգայ զայն իր կեանքին եւ միջավայրին մէջ, իր մորթին վրայ։

 

Փտածութիւնը «սողոսկող վիշապ» մըն է, որ կը ծուարի պետական-կառավարական ծալքերէն ներս, համագործակցութեամբ մաֆիական զօրասիւներու, որոնք կրնան ըլլալ ներքաղաքական եւ նաեւ միջ-պետական մակարդակներու վրայ, անոնց մէջ ընդգրկելով մեծ անձնաւորութիւններ ու նշանաւոր դէմքեր, իրենց դիմակային գործունէութեամբ ու գործօն մասնակցութեամբ։

 

Դժբախտաբար, մեր անմիջական ոլորտներուն մէջ, ուր կ’ապրին բազմամիլիոններ, որոնց մէջ նաեւ հայութիւն, տարբեր գաղութներու ու Հայաստանի մէջ, իրենց մորթին վրայ կը զգան փտածութեան գարշանքն ու խորշանքը, որովհետեւ անիկա.

– Հզօ՞ր ուժ է

– Անձեռնմխելի՞ ամրոց

– Հովանաւորուա՞ծ կալուած

– Անհպելի՞ շրջանակ

– Անհասանելի՞ մարդակոյտ

 

Ժամանակներն եւ օրինակները ցոյց տուին, որ փտածութիւնը, իրօք, իշխողական է, իր գոյութեամբ, գործընթացով, մարդուժով եւ նիւթականութեամբ, որովհետեւ հովանաւորեալ է ու զօրացեալ, միանգամա՛յն։

 

Եթէ «Ալ Քալփոնի»ական օրերուն, համափտածութեան արարքները, ներուժերը ու ներթափանցութիւնները դարձան պողպատեայ ամբողջութիւն մը, տապալելով իշխանութիւններ ու սպառնալով իշխանապետերու, այսօր, տարբեր տարազումներով, բայց նոյն բովանդակութեամբ, անոնք՝ ընդյատակեայ թէ հրապարակային գործողութիւններով, ինքզինքնին… պարտադրող ու զգացնող իժեր են։

 

Նախկինին եւ ներկային միջեւ տարբերութիւնը այն է, որ այսօրուանը ԳԵՐԱԶԱՆՑԱՊԷՍ պետական է, իր իշխանական եւ աւագանիական շերտերով, ինչ որ շատ աւելի վտանգաւոր ու վնասաբեր է մարդկութեան համար։

 

Հեգնականը այն է, որ ինքզինք ժողովրդավարական յաւակնող երկիրներ, ինչպէ՞ս կը փորձեն աշխարհը համոզել, թէ իրենք այդպիսին են, երբ անոնք ոչ միայն կը թունաւորեն իրենց պետութիւնը եւ ժողովուրդը, այլեւ՝ ուրիշներ եւս կ’առնեն իրենց շուքին տակ ու կը պահեն այդ մաղձոտ եւ ապականող մթնոլորտին մէջ, իբր թէ քաղաքակրթութեան ու բարեկրթութեան հաւատացող ու զանոնք քարոզող ու գործադրող կողմեր…։

 

Սակայն, հոս հարց է, տեղի՛ն հարց, թէ «փտածութիւն-վիշապ»ը կարելի՞ է խեղդել, ճզմել կամ զսպել, երբ անիկա բազմակողմանիօրէն կը հարուածէ ու կը մտրակէ, կը խայթէ ու կը կծէ, իսկ զայն խնամողները, հովանաւորողներն ու զօրակցողները, կարծուածէն աւելի շա՜տ են։

 

Որեւէ երկրի մէջ, «փտածութիւն-վիշապ»ը որեւէ ձեւով չզսպուեցաւ, ոչ ալ՝ չքացաւ, ընդհակառակը՝ աւելի զօրացաւ եւ ամրացաւ, որովհետեւ կրցաւ հասնիլ գագաթնային բարձունքներու, ոտնակոխելով պետականութիւն եւ ժողովրդականութիւն հասկացողութիւնները։

 

Հայաստանի մէջ, «փտածութիւն-վիշապ»ները, երկտասնեակ մը իշխելով, ցնցեցին անկախութեան ամբողջ հիմքերը, թշուառացնելով, խրտչեցնելով, աղքատացնելով ու զզուեցնելով ժողովուրդը, որուն կարեւոր մէկ մասը չուեց… այլուր։

 

Ինչո՞ւ. շա՛տ պարզ. փտածութիւնը զինք կը հալածէր, կը խոցոտէր, կ’արիւնահոսէր ու կը զգետնէր, մինչ ո՛չ ոք առաջքը առաւ այդ զանցառումներուն կամ շրջանցումներուն, իսկ ինք՝ ժողովուրդը, իր վստահութիւնը կորսնցուցած էր եկող-գացող իշխանութիւններէն։

 

Այսօր, Հայաստանը, հակառակ Նիկոլիզմի անդադրում ու շարունակական ճիգերուն, տակաւին կը խարխափի փտածութեան խաչմերուկներուն վրայ, քանի անոր բացայայտուող կողմերը, ցոյց կու տան, որ ան կը յամենայ իր պարունակներուն մէջ, մինչեւ որ կարենայ լրիւ ձերբազատուիլ խանգարիչ տարրերէն։

 

Պատահական չէ, որ նոյն «փտածութիւն-վիշապ»ի ուրուականը կը թեւածէ ամենուրէք, տեսանելի կամ անտեսանելի թռիչքներով, որմէ հրաժարիլը չի կրնար ըլլալ արագօրէն, բայց, անպայմանօրէն, մօտալուտ զարգացումներով եւ յառաջխաղացքներով, որոնց իրականացման համար, անհրաժեշտ է, պետական վերնախաւէն ու դասակարգայնութենէն, ի սպառ վերացնել զայն, թէկուզ, քայլ առ քայլի քաղաքականութեամբ։

***

Փտածութիւնը, նեխածութիւնը կամ ապականացումը, որպէս երեւոյթ եւ իրականութիւն, ախտ ու թունալիութիւն, յայտնի է, մուտք գործած են մէկէ աւելի պետութիւններու առօրեայէն ներս, իրենց աչք ծակող ու ժահրոտ ձեռքերով։

 

Սակայն, ինչպէ՞ս կարելի է սահմանել կամ բնորոշել փտածութիւնը, որ ուժգնօրէն եւ ամրօրէն թափանցած ու ծուարած է պետութիւններու գրասենեակներէն ներս թէ դուրս։

Ասկէ կ’առաջանան հետեւեալ հարցերը, փտածութիւնը.

– Սովորութի՞ւն է

– Բնաւորութի՞ւն

– Յատկութի՞ւն

– Աւանդութի՞ւն

– Հոգեբանութի՞ւն

Այո՛, թերեւս այս բոլորը՝ համահանգուցուած, սակայն, ՆՈՐՕՐԵԱՅ պատկերով ու գործընթացով, քանի փտածութիւնը ի «պատուի» է, նկատի առնելով որ հոն կը գործեն.

– Պետական վարչամեքենաները

– Քաղաքական հոսանքները

– Վերնախաւային դասակարգերը

– Հովանաւորեալ կազմակերպութիւնները

– Անձեռնմխելիական անձնաւորութիւնները

 

Ա՛յս է փտածութիւնը, իր ճիրաններով ու փուշերով, որ դարձած է «տիրական» ներկայութիւն մը, միայն մարդկութիւնը անկիւնաւորելով, մարդկութեան իրաւունքները խլելով, մարդկութեան անունով գործելու ու շեփորելու, սակայն, ոչ թէ հասարակութեան ի նպաստ, այլ պետական հովանիով, պետական ցանցով, պետական գիտակցութեամբ եւ պետական… օրհնութեամբ, ժողովուրդներ մորթելով ու զինելով։

 

Այս հպումներուն անդրադարձանք, ընդհանրականէն մինչեւ մասնաւորական արձանագրութիւն, ցոյց տալու համար, որ փտածութիւնը, իր մեծագոյն բազմագլխութենէն՝ փոքրագոյնը, ամէն տեղ է, յարձակելու եւ յօշոտելու դիտաւորութիւններով։

 

Հայաստանը եւ Լիբանանը, ամէն մէկը իր տեսակով եւ ոճով, դժբախտաբար, նոյն փտածութենէն անցան ու կ’անցնին, նոյն աւերումներով ու կործանումներով, սակայն, հիմնականը այն է, որ՝ կարելի պիտի ըլլա՞յ փտածութիւնը շանսատակել եւ ոչնչացնել, իսկ փտածները՝ մաքրագործել ու մաքրազտել։

 

Պէյրութ

ՊԱՐՈՅՐ Յ. ԱՂՊԱՇԵԱՆ

 

Լրահոս - 08 Օգոստոս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։