Հայ
Գաղութներ
Բազմաբնոյթ մեկնաբանութիւններ հայոց ցեղասպանութեան ժխտումը քրէականացնող նոր օրինագիծին մասին. Դոկտ. Նուպար Պէրպէրեան
Հոկտեմբեր 31 , 2016 , 01:31
Բազմաբնոյթ մեկնաբանութիւններ հայոց ցեղասպանութեան ժխտումը քրէականացնող նոր օրինագիծին մասին. Դոկտ. Նուպար Պէրպէրեան

Այս խորագրով մեր ակնարկին նիւթը հասկնալիօրէն կը վերաբերի Հայաստանի Հանրապետութեան մօտիկ դիրքաւորուած Ֆրանսայի ներկայ կառավարութեան եւ այդ երկրին արժանաւոր նախագահ Ֆրանսուա Օլանտին, որոնք մեզի համար էական սեպուած այս հիմնահարցը արծարծած էին բազմաթիւ ամիսներ առաջ։

Արդարեւ, անոնց առաջին փորձը այն ժամանակ հայերուս համար անընդունելի պատճառով մը, սկզբնական փոքր յաջողութիւններէ ետք յանգեցաւ անսպասելի ձախողութեան, բախելով երկրին ամենազօր Սահմանադրական Ատեանին բացորոշ ընդդիմութեան։

Այդ անարդար կեցուածքը, առաւելաբար սփիւռքահայերուս համար, յարաճուն դժգոհութիւն յառաջացնող զարմացումի տեղի տուած եղաւ։ Բացատրե՛նք. այդ Ատեանին վճիռը հիմնուած էր արտայայտութեան ազատութեան կաշկանդումի ծիծաղելի պատրուակին վրայ։ Գոնէ մենք՝ հայերս չենք կրնար աներեւակայելի մտածումն ունեցած ըլլալ, իբրեւ խորապէս տառապակոծ ժողովուրդ հաստատելու թէ՝ հայոց Ցեղասպանութիւնն ուժգնօրէն դատապարտելու մեր արի կեցուածքով, միաժամանակ խօսքի՝ ազատութեան իրաւունքը չարաշահած պիտի ըլլայինք…։

Այսուամենայնիւ, այն դժբախտ օրերուն, ա՛յդ էր այդ գերագոյն մարմնոյն, իմա՛ Ֆրանսայի պաշտօնական դիրքաւորումը մեր սիրտն ու միտքը անդադար չարչրկող այս հիմնահարցին հանդէպ։

Այդ ձախորդ օրերուն, հայերուս մէջ պակաս չեղան անձեր, որոնց մէջ նո՛յնիսկ փորձառու քաղաքագէտներ, խմբագիրներ ու լրագրողներ, որոնք չվարանեցան իրենց ընդվզումը բարձրաղաղակել ինքզինք Հայաստանի պաշտպան ցոյց տուող Ֆրանսայի դէմ։

Մենք նախընտրեցինք լուռ մնալ այդ վհատիչ օրերուն։ Լռեցինք, որովհետեւ իմաստութիւնն ունեցանք հետեւցնելու թէ՝ պատահածը լոկ ֆրանսական հաստատութեան մը - որքա՜ն ալ մեծ սեպուի ատիկա – մէկ սխալ քայլն էր. որոշողները մարդիկ էին եւ մարդիկ կրնան սխալիլ, քանի որ սխալիլը մարդկային է։

Այն ժամանակ մենք պահեցինք մեր հաւատքը՝ Ֆրանսայի այժմու նախագահին նկատմամբ, յուսալով որ ան պիտի փորձէր հայոց Ցեղասպանութեան ժխտումը քրէականացնող երկրորդ օրինագիծ մը ներկայացնել։

Եւ այդպէս ալ եղաւ։

Հիմա որ դա՛րձեալ կը գրենք, որովհետեւ Ֆրանսայի Ազգային Ժողովը, որ երկրին օրէնսդիր իշխանութեան երկու մարմիններէն մէկն է, իւրացուցած է նոր օրինագիծը։ Եւ ի՞նչպէս. միաձայնութեա՛մբ։ Այս միաձայնութիւնը լոկ բառ մէ չէ զոր լսեցինք եւ վաղը կրնանք մոռնալ. անիկա համազօր է ֆրանսացի ժողովուրդին եւ անոր հայասէր նախագահին անայլայլ աջակցութեանը՝ մեր Ազգային Դատին նկատմամբ։

Հայերս, թէեւ երախտապարտ ժողովուրդ ենք, բայց յաճախ մեր իրաւասութեանց արտօնածէն աւելին կ՛ակնկալենք, ինչ որ թէեւ մարդկային բնական հակում մըն է, բայց կրնայ միեւնոյն ժամանակ մեզ յուսախաբութեան սայթաքեցնել։

Արդարեւ, թերուս մէկը փութկոտութիւնը կ՛ունենայ հետեւութիւններ երեւակայելու եւ կանխահասօրէն եզրակացնելու։ Արդարեւ, Ազգային Ժողովին վերոյիշեալ որոշումը առաջին քայլն է միայն մեր յաջողութեանց. երկրորդ քայլը պիտի ըլլայ Ֆրանսայի Ծերակոյտին կողմէ, որ իր կարգին հարցը քննելէ ետք, միեւնոյն որոշումը պէտք է տայ։ Ատիկա թերեւս առաջինին նման հեշտօրէն կրնանք չստանալ։ Եթէ յաջողինք, օրինագիծը այնուհետեւ դարձեալ պիտի ներկայացուի Ազգային Ժողովին, Ծերակոյտին ընդունումը հաստատելու մտահոգութեամբ։ Անկէ ետքն է միայն որ օրինագիծը, երկրին նախագահին ստորագրութեամբ, օրինական կրնայ նկատուիլ, եթէ նոր բարդութիւն մը յեղակարծօրէն երեւան չելլէ…։

Ի դէպ՝ թիւրիմացութիւն մը կրնայ ծագիլ ոմանց միտքին մէջ։ Փարատելու համար զայն բացատրենք, որ այս երկու օրինագիծներն ալ, հայոց Ցեղասպանութեան հետ առնչութիւն ունենալով հանդերձ, անկէ անկախաբար ալ իրենց գոյութիւնը կը պահեն են կ՚արդարացնեն. անոնք կը վերաբերին առանձնաբար ժխտումի քրէականացումին։ Հետեւաբար, երկիր մը որ հայոց Ցեղասպանութիւնը կ՚ընդունի, այդ ընդունումը չի նշանակեր որ այս քրէականացումն ալ ընդունած կ՚ըլլայ։ Հասկնալի է, սակայն որ տրամաբանականօրէն միմիայն հայոց ցեղասպանութիւնն ընդունող երկիրները կրնան քրէականացումի գործողութիւններուն ձեռնարկել։

Հոս կարելի է ներկայացնել այլ բնոյթով մեկնաբանութիւն մը, ըստ որուն թէեւ սկզբունքային տեսանկիւնէն քրէականացումը ընդունելի կը նկատուի, բայց առարկութիւն կը յայտնուի տնօրինուած պատիժներուն սաստկութեան վերաբերմամբ։

Առանց մանրամասնելու, լոկ ցայտուն օրինակով խօսինք. այս երկրորդ օրինագիծը խախտողներուն պատիժ սահմանուած է կա՛մ մէկ տարուան ազատազրկում (այսինքն՝ կանոնաւոր բանտարկութիւն) կամ ալ 45,000 եւրոյի չափով տուգանք։

Արդ, այս պատիժները, իրենց յստակօրէն ներկայացման կերպով, չափազանցեալ կը նկատուին ոմանց կողմէ, որովհետեւ յանցապարտ անձը կրնայ բազմատեսակ մեղմացուցիչ պարագաներ ունենալ եւ ի վիճակի կրնայ ըլլալ արժեցնելու զանոնք։

Հետեւաբար, անկասկած, աւելի երանգաւորուած – հոգ չէ թէ աւելի բարդ – բազմախորհուրդ պատիժներու սահմանումի պահանջ կարելի է տեսնել, եթէ ոչ միշտ, գոնէ երբեմն, արդարօրէն շարժելու մտասեւեռումով։

Իբրեւ եզրակացութիւն, ահա թէ ի՞նչ լուծում կ՚առաջարկուի. կա՛մ յիշուած սաստիկ խիստ պատիժները պէտք է մեղմացնել եւ կամ խստագոյն պատիժները պահելով հանդերձ – զոր օրինակ այն պարագային երբ յանցապարտը կաշառուած կ՚ըլլայ հայոց Ցեղասպանութիւնը ուրանալու համար, – եւ անոնց վրայ աւելցնելով պատժամիջոցներ, հաստատուած մեղմացուցիչ պարագաներու նկատողութեամբ։

Դատելու եղանակին (jurisprudence) մանրակրկիտ ուսումնասիրութեան լոյսին տակ, անհամապատասխան պատիժները ընդհանրապէս տրուած կ՚ըլլան ծայրայեղ զգացականութենէ տարուած, յետոյ յեղակարծօրէն կը դժուարանան զանոնք գործադրելու։

Գիտենք որ կա՛յ ծանօթ առարկութիւն մը, ըստ որուն պատիժները առաւելագոյն խստութեամբ դրուած կ՚ըլլան, որպէսզի հայոց ցեղասպանութիւնը ժխտող բացարձակապէս մէկը չգտնուի…։

Այո՛, կ՚ընդունինք որ այս առարկութիւնը ուժեղ կը հնչէ։

Երբեմն, սակայն, ամէն ուժեղ հնչող առարկութիւն չէ որ կը գոյատեւէ։

Եւ անշուշտ մտահան ընելու չէ այն ուշագրաւ իրողութիւնը, թէ՝ դեռ կանխահաս է լաւատես ըլլալու. զգուշաւոր լաւատեսութեամբ աւելի յոյս եւ կարելիութիւն կ՚ունենանք յաջողելու։

 

Պոստոն

Լրահոս - 02 Յուլիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։