Հայ
Առաջնորդող
Հայրենիքի արեւով ջերմացած «Սիփան» երգչախումբը
Սեպտեմբեր 14 , 2017 , 13:57
Հայրենիքի արեւով ջերմացած «Սիփան» երգչախումբը

ԱՆՈՒՇ ՂԱԶԱՐԵԱՆ

 

   … Երկու ամիս անցաւ իմ Յոբելեանական երեկոյից եւ միայն օրերս կարողացայ ձերբազատուել առողջութեան հետ կապուած անհաճոյ երեւոյթներից, որպէսզի կարողանամ շնորհակալական խօսք ուղղել բոլոր նրանց, որոնց օգնութեամբ հնարաւոր եղաւ իրականացնել (թող ինքնամեծարում չդիտուի) յիրաւի այդ փառահեղ երեկոն:

   Հոգու անխառն զգացումով շնորհակալութիւն երեկոյի Կարգադրիչ Յանձնախմբին, մէկը-միւսին լրացնող շնորհառատ (տաղանդաւորը` վաղուց արժեզրկուած բառ է) մենակատարներին, առաջնակարգ սիմֆոնիկ նուագախմբին, եւ, իհարկէ` գրեթէ 40ամեայ ՍԻՓԱՆ երգչախմբին:

   Այս` համերաշխ ընտանիքի վերածուած բազմանդամ խումբը երկար ու պրկուած տարիների ընթացքում, ինքնուրոյն, առանց որեւէ միութեան կամ կազմակերպութեան հովանու ներքոյ, հայ երգչախմբային արուեստի ջահը բարձր բռնած պանծացնում է մեր արուեստը  ոչ միայն սփիւռքում, այլեւ ամէն պատեհ առիթով` նաեւ Հայաստանում:

   Յունիսեան ելոյթից յետոյ, երգչախմբի մասնագէտ երգչուհիներից Անուշ Ղազարեանը ինձ յանձնեց ՍԻՓԱՆ երգչախմբի` Խորհրդային Հայաստանում 1990 թուականի Ապրիլին տեղի ունեցած համերգների մասին իր գրած շահեկան յօդուածը, որը տպագրուել է «Ասպարէզ» օրաթերթի նոյն թուականի Յուլիսի 11ի համարում:

   Ես բնաւ տեղեակ չեմ եղել նման յօդուածի մասին եւ այն ինձ փոխանցուելուց եւ կարդալուց յետոյ, ես գտայ, որ 27 տարի անց, այն չի կորցրել իր թարմութիւնը եւ բազմահազար ընթերցողների համար հետաքրքիր կը լինի իմանալ, թէ ինչպէս խորհրդային օրերին, անհատական հողի վրայ ստեղծուած մեծաթիւ մի երգչախմբի յաջողուել է ելոյթներ ունենալ Մայր Հայրենիքում: Իհարկէ յօդուածի մէջ բաց են թողնուած չափազանց կարեւոր մանրամասներ, որոնց ես կ՚անդրադառնամ պատեհ մի առիթով: Դրանց միջից ընթերցողը լիուլի պատկերացում կը կազմի թէ ինչ խիզախ, հայրենասիրական ու հերոսական աշխատանք է կատարել ՍԻՓԱՆ երգչախումբը:

   Իսկ այժմ Անուշ Ղազարեանի յօդուածը` նոյնութեամբ:

                                                                                           ՀԵՆՐԻԿ ԱՆԱՍԵԱՆ

 

…Լոս Անճելըս-Շիքակօ-Պելկրատ-Մոսկուա-Երեւան…: Օդանաւը հանդարտ սահում է…Հայեացքս երկնագոյն տիեզերքի հետ է:

   … Ինն ամիս առաջ էի Հայաստանից ժամանել այս նոյն օդանաւակայանը եւ մօտակայ հինգ տարիների ընթացքում ուղեւորութեան որեւէ նպատակ չունէի: Ինչ իմանայի, որ Լոս Անճելըսի «Սիփան» երգչախմբի 45 երջանիկ երախտաւորներից մէկն եմ լինելու եւ նրանց հետ պիտի անցնեմ սփիւռք-հայրենիք նորաբաց կամուրջով:

   Գնում ենք Մայր Հայաստան, գնում` «Յոյսի, հաւատի եւ յաղթանակի» երգերով: Գնում ենք` մոռացած հոգսերը, ստեղծագործական տառապանքներն ու որոնումները, զրկանքներով լեցուն ամիսները:

   Երաժիշտ եմ, երգչուհի, ունեցել եմ բազմաթիւ համերգներ: Յուզման ու ինքնամփոփումի պահերը ինձ ծանօթ են, բայց այսօրուանը նման չէ նախորդներին:

   … Գնում ենք փլատակուած, բայց ոչ յուսալքուած Հայաստան: Սուրբ գործ ենք անում, ուխտագնացութիւն է սա,- մտածում եմ ես: Իսկապէս, երազ չէ՞ միթէ: Այդ ե՞րբ է եղել, որ Սփիւռքից երգչախումբ ոտք դնի Խորհրդային Հայաստան, այն էլ` Միացեալ Նահանգներից, որի անդամներից շատերը «հայաստանցի» են, դեռ բոլորովին վերջերս «հայրենափախ» յորջորջուած: Սակայն` իսկական հայեր, իսկական հայրենասէրներ:

   Հայաստան մեկնելուց առաջ, Մարտի 18ին հայաստանեան ծրագրով մենք ներկայացանք Լոս Անճելըսի երաժշտասէրների առջեւ: Բաց եմ անում «Նոր Կեանք» շաբաթաթերթը եւ վերընթերցում երաժշտագէտ Անգինէ Մուրատեանի յօդուածը մեր համերգի մասին: Հիանալի յօդուած է, մասնագիտօրէն շօշափուած է հայաստանեան յայտագրի ամէն մի մանրուք: «Բարով երթաք, գացէք, շրջեցէք, երգեցէք ու ձեր սրտերը ջերմացուցէք: Բարեւ տարէք մեր պանդուխտներէն»,- եզրափակում է իր յօդուածը երաժշտագէտը: Շնորհակալութիւն բարի մաղթանքի համար սիրելի Անգինէ:

   Նոյն էջի վրայ կարդում եմ` «Խօսք երախտագիտութեան եւ շնորհակալութեան» «Սիփան» երգչախմբի վարչութեան անունից` ուղղուած նշանաւոր իրաւաբան Վարդգէս Եղիայեանին, որը նիւթական, բարոյական օժանդակութիւն էր ցոյց տուել մեր երգչախմբին, ինչպէս նաեւ օգնել մեզ` ուղեւորութեան հետ կապուած գաղթականական փաստաթղթերի ձեւակերպման հարցում:

***

Ընդամէնը չորս ամիս է, որ երգչախումբ եմ յաճախում: Չկայ մէկը, որ հեշտութեամբ, հէնց այնպէս վեր կենայ ու գայ փորձի: Ամէն մէկն իր գործն ունի, իր հոգսերը, իր զբաղմունքը: Զոհողութիւնները շատ են։ Ինքը` մաէսթրոն, իր սեփական տունն ու բակը ծառայեցնում է երգչախմբին: Ամբողջ փողոցը զաւթւում է մեր աւտոմեքենաներով: Արժէ խոնարհուել Պրն. Անասեանի հարեւանների առջեւ:

   … Տառապանքի երջանկութիւն…

   Այո, տառապանքի գնով է այսօր գոյատեւում«Սիփան»ը, առանց հովանաւորող կազմակերպութեան, միութեան, առանց օգնութեան: Միայնակ է գործում… Գործում է անխափան, աննկուն եռանդով, մեծ նուիրումով… Հետեւողական է, աշխատունակ, պրպտող ու 11 տարիների ընթացքում հանդէս է գալիս տարբեր ծրագրերով, տարբեր քաղաքներում:

***

   …Մոսկուա, հզօր միապետութեան թշուառ, չքաւոր մայրաքաղաք եւ աւելի թշուառ օդակայան: Իրենց ճակատագրին սպասող հազարաւոր ուղեւորներ անփութօրէն տեղաւորուած քարէ սալայատակին: Բոլորիս հարցական հայեացքներն ուղղուած են Պրն. Անասեանին: Ինքն էլ է ընկճուած, ոչինչ չի խոստանում. «Կը փորձեմ մի բան անել»,- ասում է նա: Անընդհատ շարժման մէջ է:

   Մաէսթրոյի ջանքերի շնորհիւ մեզ տեղաւորում են համեմատաբար «մարդկային» պայմաններ ունեցող միջազգային բաժնի մի մեծ սենեակում: Առաջիկայ երեք օրերի ընթացքում Երեւան թռչելն անհնարին է: Պայքարը խորհրդային իշխանութեան հետ շարունակւում է մէկ գիշեր եւ մէկ առաւօտ: Մաէսթրոն շահեց պայքարը, Մոսկուան յատուկ օդանաւ տրամադրեց «Սիփան» երգչախմբին: Ինչպէս ասում են` անհաւատալի, բայց իրաւ:

   …Մայր Հայաստան: Արեւաբոյր, վարդագոյն Երեւան, յաւերժ Սուրբ Էջմիածին, փլատակուած Գիւմրի-Լենինական: Ակամայ յիշում եմ Մեծն Սեւակի հետեւեալ քառեակը, որը կարծէք մեզ համար է գրուած.

     Մեր… հայրենիքը մեզնից դատարկուեց,

     Բայց…ոչ մի վայրկեան, ոչ մի ակնթարթ

     Մենք չենք դատարկուել մեր հայրենիքից:

     Մենք սպաննուեցինք մեր հայրենիքում,

     Բայց հայրենիքը մեր մէջ չսպաննուե՜ց…

 

… Այժմ արդէն Երեւան-Մոսկուա-Պելկրատ-Շիքակօ-Լոս Անճելըս… նորից կապո՜յտ-կապո՜յտ երկինք: Բռնել ենք ետդարձի ճամբան: Ետեւում են 18 լեփ-լեցուն օրեր, օրեր` յաղթական, ուրախ եւ տխուր, բերկրալի եւ ծաղկաշատ, երջանիկ, անմոռաց, յուզառատ:

   … Փակում եմ աչքերս, ուզում եմ վերապրել ամէն ինչ, մէկ առ մէկ.

   - «Զուարթնոց» օդանաւակայան: Հանդիպման արցունքներ, յուզմունք, գրկախառ-նութիւն, եռուզեռ, հրաժեշտ, լռութիւն…

   Հէնց յաջորդ օրը գնում ենք Ս. Էջմիածին, Ծաղկազարդի տօն է: Պատարագի հոգեպարար երաժշտութիւնը հանդարտեցնում է մեր յոգնած ջղերը:

   Ապրիլի 12: Արամ Խաչատրեանի անունը կրող համերգային մեծ դահլիճ: Իրարանցում է, լեփ-լեցուն սրահ: Երկու համերգների տոմսերը սպառուած են:

   … Հնչում է Վլադիմիր Աբաջեանի խրոխտ, առնական ձայնը: Վեհօրէն բարձրանում է դիրիժորի փայտիկը: Ձուլւում են հարիւրից աւելի մարդկային եւ գործիքային ձայներ: Թեւածում է Շարլ Ազնաւուրի «Քեզ, Հայաստան» երգը` յոյս, հաւատ ներշնչող, յաղթանակ ազդարարող օրքեստրային ահազդու նուագակցութեամբ:

   Մաէսթրոյի մշակումն է: Ընդունելութիւնը փառահեղ էր: Համարձակ է, վստահ դիրիժորը: Ինչո՞ւ չէ… Իրենից է կախուած ամէն ինչ: Երգերի մեծամասնութիւնը իր հեղինակութեամբ է, մշակումները, գործիքաւորումը նոյնպէս: Բոլորս նրա հմայքի, ուժի ձգողականութեան ազդեցութիւնն ենք կրում: Անձամբ ես` հայեացքս չեմ կտրում նրանից:

   Ապրիլի 15… Յուզուած է բնութիւնը, յորդառատ անձրեւ է տեղում: Սուրբ Զատիկ… Լենինական ենք գնում: Այդ աւանդապահ ծողովրդի համար` աւելի քան սուրբ ու նշանակալից է այդ օրը, չէ՞ որ նրան յաջորդում է տարուայ ամենամեծ մեռելոցը, իսկ Լենինականը, դժբախտաբար շատ անթաղ մեռելներ ունի: Նախատեսուած համերգը չկայացաւ: Բաւարարուեցինք «Սիփան»ի անդամների կողմից նախապէս պատրաստուած նուէրները բաժանելով երկկողմանի ծնողազուրկ 80 երեխաների եւ եկեղեցու բակում  մատաղների բաժանմամբ:

   Երկու օր անց, Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը ընդունելութիւն է կազմակերպում իր Վեհարանում «Սիփան» երգչախմբի համար:

   - Ապրիլի 24… Նորից ուխտագնաց երթ… Քաղաքի կենտրոնից ոտքով դէպի Ծիծեռնակաբերդ: Գնում ենք ծաղկեպսակ դնելու «Սիփան»ի անունից ի փառս, ի յիշատակ մեր բիւրաւոր նահատակների:

***

Ուղեւորութեան մէջ ես ճանաչում մարդուն: Խօսքս մաէսթրոյի մասին է, նրա ամիսների, ինչո՞ւ չէ, տարիների փայփայած, գուրգուրած երազանքն էր, որ այսօր դարձաւ շօշափելի, տեսանելի, ըմբռնելի իրականութիւն: Նա իւրաքանչիւրիս հնարաւորութիւն տուեց մեր սրտի, հոգու, խղճի պարտքը մատուցել հայրենիքին: Այն էլ հէնց հիմա, այս ապրիլեան ժամանակահատուածում: Շնորհակալութիւն մաէսթրօ: Ի գերագոյնս սրբացանք եւ սրբացրինք:

   Մեր ամէն մի զոհողութեանը հայրենիքը պատասխանում է շնորհակալ գործերով: Ի պատասխան «Սիփան» երգչախմբի անսպառ զոհողութեան եւ Հենրիկ Անասեանի ազգանուէր գործունէութեան, Հայաստանի «Լոյս» հրատարակչութիւնը մեր երեւանեան օրերին հրատարակեց մեր սիրելի մաէսթրոյի գրական գործերը «Լուռ ցաւեր» խորագիրը կրող գրքոյկով, որի մէջ մասամբ ամփոփուած են նրա նովէլները, պատմուածքները, էսսէները…Իսկ տարուայ վերջին, նոյն հրատարակչութիւնը հրապարակ կը հանի իր նախատիպը չունեցող «Հայկական երգարան»ը, որի մէջ տեղ են գտել Հենրիկ Անասեանի յօրինած երգերից հինգը:

   Թերթում եմ համերգային գրքոյկի վերջին էջը եւ կարդում.

   «Մի հարցնէք, թէ հայրենիքը ինչ պիտի տայ մեզի, այլ ըսէք, որ մե՛նք ինչ կրնանք տալ մեր հայրենիքին» (Միացեալ Նահանգների նախագահ Ճոն Քենետիի յայտնի խօսքերն են, – Հ.Ա.):

 

 (Յապաւումներով)

Լրահոս - 17 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։