Հայ
Առաջնորդող
Կարօտը՝ ներշնչանքի աղբիւր Բանաստեղծ Աիդա Պօղոսեան
Հոկտեմբեր 19 , 2017 , 13:04
Կարօտը՝ ներշնչանքի աղբիւր  Բանաստեղծ Աիդա Պօղոսեան

ՀԵՆՐԻԿ ԱՆԱՍԵԱՆ

 

   … Ամիսներ առաջ Քալիֆորնիայի Հայ Գրողների Միութեան  վարչական ժողովի ընթացքին սենեակի դուռը բացուեց եւ դրան շեմին յայտնուեց միջին տարիքի մի կին: Շուարուն հայեացքով զննելով ամէնքիս, մի քանի վայրկեան լուռ մնալուց յետոյ, դիմեց ժողովականներին.

   – Ես բանաստեղծուհի Աիդա Պօղոսեանն եմ, եկել եմ անդամագրուելու ձեր միութեանը. ահա, խնդրեմ, ես բերել եմ իմ վերջին գիրքը` որպէս ապացոյց:

   –  Յարգելի տիկին, ինչպէս տեսնում էք` սա վարչական ժողով է: Անդամագրութիւնը կատարւում է անդամական ընդհանուր ժողովին, –  ասում եմ ես:

   –  Կը ներէք պարոն Անասեան: Ես բարեկամիցս իմացայ, որ դուք այսօր ժողով ունէք, մտածեցի լաւ առիթ է ներկայանալ եւ ներկայացնել ձեզ օրերս հրատարակուած «Հայոց մայրեր» գիրքս:

–   Լա՜ւ մաէստրօ, եկէք ինչ որ ձեւով աջակցենք կնոջը, թող մի հատուած կարդայ այդ գրքից, –  միջամտեց բանաստեղծ Գարուշ Հարեանցը:

   Լռելեայն` բոլորս համաձայնուեցինք: Աիդան ոչ թէ կարդաց, այլ արտասանեց հետեւեալ տողերը.

          Ողջ տիեզերքի անապական, մաքրամաքուր

          Սէրն էք մայրեր,

          Աստուածային սիրոյ բոյնն էք խաւարի մէջ

          Լոյս էք, մայրեր,

          Տաճարների խորաններում յոյս հաւատի

          Վառուող մոմն էք,

          Լաւաշ հացի նշխար բոյրն եւ սեղանի

          Օրհնած աղն էք, մայրեր:

   … Մի պահ լռութիւն տիրեց սենեակում: Տպաւորուած էինք բոլորս: Մեր առջեւում էր բանաստեղծական շնորհով օժտուած մի կին, որը թերեւս փորձում է նոր արահետ բանալ բանաստեղծական դժուարին աշխարհում: Այդ յետոյ էր, որ յայտնի դարձաւ, ինչպէս շնորհալի բանաստեղծ Գարուշ Հարեանցն էր շատ դիպուկ նկատել, որ բանաստեղծուհին կարիք ունէր փորձառու խմբագրի («Բաց նամակ բանաստեղծուհուն» («Ասպարէզ», 11 Օգոստոս 2017):

   Ես էլ փորձեցի առանց իր թոյլտուութիւնը ստանալու «խմբագրել» վերի բանաստեղծութիւնը, որը 18 տողից էր կազմուած: Առանց մէկ բառ իսկ փոխելու, ինչպէս տեսնում էք` այն վեր եմ ածել ութ տողի: Իմ կարծիքով բանաստեղծութիւնը աւելի կուռ տեսք է ստացել եւ յստակօրէն իմաստաւորուել: Բացառուած չէ, որ կարող են լինել առարկողներ նման մի փոփոխութեան:

   Ուզում եմ հաւատալ, որ բանաստեղծուհին տեղ շահելու եւ կամ էջեր լցնելու մարմաջից չէ, որ նման` մէկ-երկու բառով է կազմել իր տողերը, թէեւ մեծ պոէտների մօտ էլ կան նման կարճ տողեր, ինչպէս Չարենցի, Ռազմիկ Դաւոյեանի, Մայակովսկու, սփիւռքահայ բանաստեղծներ Խրախունու եւ Զահրատի մօտ: Նման գրելաձեւը, որքան էլ ընդունելի լինի` ըստ իս պիտի ենթարկուի տաղաչափական օրէնքներին: Թէեւ յանգ-մանգ նայող չկայ այսօր… գուցէ թէ մենք` հին մարդիկս յանգ-մանգին եւ ճշգրիտ տաղաչափութեան ենք սովոր…

   Չկայ մի բանաստեղծ, որ մօրը նուիրուած բանաստեղծութիւն չունենայ: Մի քանի անգամ կարդացի Աիդա Պօղոսեանի «Հայոց մայրեր» գրքոյկը: Առերեւոյթ այդ սուրբ  թեմայի մէջ փորձեցի  նոր միտք, մի նոր ածական գտնել Աիդա Պօղոսեանի` մօրն արժեւորող ու գնահատող բանաստեղծութիւնների մէջ:

    ***

   Աիդա Պօղոսեանի այս գրքոյկը կարդալուց յետոյ, մանաւանդ երբ տեղեակ դարձայ նրա դժնդակ կենսագրութեանը, որոշեցի լիուլի բանալ նրա բանաստեղծելու կարողութեան բոլոր ծալքերը:

   Աիդա Պօղոսեանի հինգ գրքերից առաջինի խորագիրն է` «Արիւնոտ նշխար»: Այն տպագրուել է 2008 թուականին Լոս Անճելըսում` ճանաչուած ու սիրուած հեռուստալրագրող Անահիտ Մարտիրոսեանի առաջաբանով եւ գրաշարութեամբ: Արժէ մեջ բերել առաջաբանի հետեւեալ տողերը, որոնցից դժուար չէ հասկանալ թէ ինչ հոգու տէր է մեր բանաստեղծուհին եւ թէ որքա~ն է տառապում Հայաստանի ցաւերով  եւ որքան է հոգու, մտքի, սրտի լարերով կապուած իր հայրենիքին։

Որքա՜ն ապտակ յիշեցնող տողեր կան այս գրքում` ուղղուած Հայաստանի իշխանութիւնների դէմ, որոնք իրենց հարուստ եւ զեխ կեանքը կառուցել եւ կառուցում են բազմահազար հայ ընտանիքների դժբախտութեան վրայ: Այս իմաստով տեղին է ասել պոլսահայ բանաստեղծ Զահրատը. «Երկիրը դժբախտներու պէտք ունի, որպէսզի երջանիկները յոխորտան անոնց վրայ»։

   Այս հատորի խորագիրը ճիշդ է բնորոշուած: 20րդ դարն է իր «հարուստ եղեռներով»: Էլ Ցեղասպանութիւն, Հոկտեմբեր 27, Մարտի 8, Սումգայիթ, Արցախ եւ Եռաբլուր: Այս ամէնի արդիւնքում` «Դու` հայ սրտի չսպիացած վէրքն ես Եռաբլուր»: Թուրք ասելով Աիդա Պօղոսեանը Եղեռն է հասկանում, ինչպէս մենք`ամէնքս:

    20րդ դարի` մեր ժողովրդի գլխին եկած այս չարիքներից յուսահատ, բանաստեղծուհին բղաւում է.

                                   Զսպաշապիկդ` հագցրու սրտիս

                                  Որ սիրտս երբեք` դուրս չգայ ափից

                                 Որ սիրտս յանկարծ` չճաքի ցաւից:

 

   Աիդա Պօղոսեանի հինգ գրքերի մէջ լաւագոյնն ու ծաւալունը երկրորդն է` «Կարօտի ափ» անուանումով: Այստեղ արդէն գործ ունենք իսկական բանաստեղծի հետ: Ինչպէս մեծն Սեւակը կ՚ասէր՝ այնքա՜ն սէր, գգուանք կայ անանց` առ Հայաստան աշխարհ, այնքա՜ն կարօտ դէպ հայրենին, որ մնում ես ապշած` ինչպէ՞ս է ապրում այս միայնակ կինը այս օտար ափերում, երբ Հայաստանում են երեք զաւակներն ու եօթը թոռները: Հապա ի՞նչ անի, երբ այստեղ են խնամքի կարօտ մեծահասակ ծնողները, Երեւանում էլ` նիւթականի կարօտ հարազատները… Պէտք է օրուայ ծանր աշխատանքից յետոյ անցնի գրասեղանի ետեւ ու ԿԱՐՕՏԸ տայ թղթին.

                               Կարօտս` երգ է,

                               Կարօտս` վէրք է,

                               Կարօտս` կրակ,

                               Մխացող ծուխ է,

                               Կարօտս` մոխիր,

                               Անթեղուած կրակ,

                               Կարօտս` հողն է,

                               Հողն իմ, ինձ ծնած,

                               Կարօտս` սէր է,

                               Երազ դրախտուած,

                               Կարօտս` ցաւ է,

                               Կարօտս` մուրազ,

                               Կարօտս` լոյս է`

                               Հողիցս ծնուած:

Մի քանի անգամ կարդացի այս գիրքը սիրելի Աիդա: Այն շատ խօսեց սրտիս: Սա մի պոէմ է Հայաստանի մասին, թաւ գոյնի վրձնահարուածներով գծուած մի համայնա-պատկեր։

***

      «Սիրոյ պատարագ»,- այսպիսի անուանում ունի Աիդա Պօղոսեանի յաջորդ գիրքը: Սա սիրուց խաբուած կնոջ ճիչն է, յուսախաբութիւնը: Եւ սակայն` նրա խաբուած սէրը վրիժառութեան զգացումից զուրկ է, հակառակը, նա ուզում է, որ սիրոյ յուշերը այրուեն, վերանան, մոխրանան ու ոչինչ չմնայ այդ սիրուց: Այնուհանդերձ` բաժանումի խաւար գիշերում` նա նորից սիրոյ արեւ է փնտռում: Նրա սիրոյ մոխիրից մշտատեւ ծուխ է ելնում…

  ***

   Աիդա Պօղոսեանի բոլոր հինգ գրքերն էլ կարօտով են պարուրուած, նոյնիսկ` ցասում, վիշտ արտայայտող, հայրենի իշխանութիւններին ուղղուած բանաստեղծու-թիւնների մէջ:

   Հայրենի պետական համակարգին ուղղուած նրբին մեղադրանքի մէջ անգամ բանաստեղծուհին տառապում է կարօտի զգացումից.

                                  Ազգիս որդիքն օտար ափերում`

                                  Կռունկ են կանչում,

                                   Հայոց հանճարներն օտար պետութեան`

                                   Դափնին են կերտում:

                                   Ողբա՛, Հայաստան,

                                   Ես էլ եմ ողբում,

                                   Արցունքն աչքերիս` հողիդ կարօտում:

 

Լրահոս - 18 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։