Հայ
Առաջնորդող
ԱՄՐԱԿՈՒՌ ԿՈՉՈՒՄՈՎ ՏՆՕՐԷՆՈՒՀԻ ՈՒ ՍԿԶԲՈՒՆՔԱՅԻՆ ԱՆՇԵՂՈՒԹԵԱՄԲ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍ՝ ՏԻԿ. ՍՕՍԻ ՊԵՏԻԿԵԱՆԸ
Յուլիս 21 , 2019 , 22:52
ԱՄՐԱԿՈՒՌ ԿՈՉՈՒՄՈՎ ՏՆՕՐԷՆՈՒՀԻ ՈՒ ՍԿԶԲՈՒՆՔԱՅԻՆ ԱՆՇԵՂՈՒԹԵԱՄԲ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՕՍ՝ ՏԻԿ. ՍՕՍԻ ՊԵՏԻԿԵԱՆԸ

Մեկնած երախտաւորներէն

ՊԱՐՈՅՐ Յ. ԱՂՊԱՇԵԱՆ

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-Սփիւռքահայութիւնը, մասնաւորաբար լիբանանահայութիւնը, հպարտ պէտք է զգայ, որ մտաւորականներով հարուստ եղած է եւ իր ծոցին մէջ ընդգրկած՝ մեծ թիւով միտքի ու գրիչի, խօսքի ու գործի անձնաւորութիւններ, որոնք կեանք ու լիցք տուած են համայնքի կարիքներուն ու վերազարթօնքին։

Կար ժամանակ, երբ լիբանանահայ գաղութը այնքան ուժեղ ու հարուստ էր իր մտաւորական ներուժով, որ Սփիւռքի տարբեր գաղութները եւս կ’օգտուէին անոր կարողութիւններէն ու կարելիութիւններէն։

Իսկ ո՛ւր պէտք չկար մտաւորականութեան (մանաւանդ հեռաւոր գաղութներուն մէջ), անիկա ըլլար խմբագիր, ուսուցիչ, գործիչ, կազմակերպիչ թէ արուեստագէտ, որոնք կարենային հայկական շունչով եւ ոգիով, հայեցիական խինդով ու խանդով վարակել տեղւոյն հայութիւնը։

Հայ գրողները (բանաստեղծ, արձակագիր թէ թատերագիր), հայ թերթերը (օրաթերթ, շաբաթաթերթ թէ ամսաթերթ), հայ լրագրողները (խմբագիր, հրապարակագիր թէ յօդուածագիր), հայկական կազմակերպութիւնները (ազգային, քաղաքական թէ միութենական), հայ կրթական մշակները (տնօրէն, ուսուցիչ թէ մանկավարժ), իրենց ուղեկից զանազան մարմիններով, իրօք, կը կազմէին «հզօր բանակ» մը։

Նախանձ գրգռելու չափ, ճոխութիւն մը կար ամէնուրեք, ի տես մտաւորականութեան սերուցքին, որ լոյս կը սփռէր իրերայաջորդ սերունդներու դաստիարակութեան վրայ, յոյս կը ներշնչէր դէպի փայլուն ապագայ, լաւատեսութեան եւ վստահելիութեան գործօններով, ինչ որ ամուր ենթահողի մը ու կառոյցի մը առաւելութիւններ կու տար հայկական գաղութի ջահակիրի դերակատարութեան։

***

Անշուշտ, ներկայիս պայմանները բոլորովին տարբեր են, որովհետեւ՝ սերնդափոխութիւններ կատարուեցան, չափանիշներ փոխուեցան, նոր մտայնութիւններ առաջացան, ըմբռնումներ յեղաշրջուեցան, որոնք հեռու են մօտիկ անցեալի «գոհացուցիչ ու բարւոք» օրերէն։

Այդուհանդերձ, գաղութը տակաւին կը բաբախէ իր հայկականութեամբ, տեղ մը վիրաւոր ընթացքով եւ տեղ մը յամրաքայլութեամբ, ուրիշ տեղ մը կաղացումով, պարզապէս անոր համար, որ տեսլապաշտութեան, ողջմտութեան եւ իրատեսութեան տէր տարրերը սկսած են խամրիլ, իսկ մտաւորականութիւնը զգալապէս նուազած է, հայկական հասկացողութեամբ, նորեր չներգրաւուելով ազգային կեանքէն ներս։

Թէ ինչո՛ւ այդպէս է, պէտք է լայն կարկինի վրայ խորաչափել նահանջի պատճառները, լուրջ եւ առարկայական մօտեցումներով, առանց արդարացումներ փնտռելու, ոչ ալ կարկտան պատրուակներ ներկայացնելու։

Այլ խօսքով, ասիկա հսկայ թղթածրար մըն է, որուն քննարկման պէտք է լծուին փորձագէտներ ու մասնագէտներ, ընկերաբաններ ու հոգեբաններ, կազմակերպիչներ ու հեղինակութիւններ, որոնք, առնուազն, «ախտաճանաչում»ներու ճամբով, կարենան յանգիլ ընդունելի տարազումներու։

Յամենայն դէպս, մեր այս արագ մտորումները կը ծագին մեր մտքին մէջ, ամէն անգամ որ, յետադարձ հայեացք մը կը նետենք գաղութահայ կեանքին վրայ եւ, յատկապէս, երբ կը վերյիշենք այն վաստակաւորներն ու երախտաւորները, որոնք կեանք տուին այս գաղութին, անոնք ըլլան.

- Ազդեցիկ ղեկավարներ

- Ներհուն մտաւորականներ

- Կոչումնաւոր խմբագիրներ-հրապարակագիրներ

- Ձեռնհաս տնօրէններ-ուսուցիչներ

- Նուիրեալ հասարակական գործիչներ

- Ազգային առաքելութիւններու հաւատացողներ

***

Իմ ազգային կեանքիս ծիրէն ներս, բարեբախտութիւնը ունեցած եմ շփուելու ու համագործակցելու բազմաթիւ նուիրեալներու հետ, որոնք ազգային, կրթական, կուսակցական, միութենական ու լրագրական ասպարէզներու մէջ գտնուած են։

Անոնցմէ մէկն է՝ Տիկ. ՍՕՍԻ ՊԵՏԻԿԵԱՆը, ամուր անհատականութիւն մը, անխախտ գաղափարախօս մը, աննկուն հայրենասէր մը, բազմաշնորհ տնօրէնուհի-ուսուցչուհի մը եւ արդիւնաշատ կազմակերպիչ մը։

Մեր բարեկամութիւնը եւ մտերմութիւնը սկսած են ՀԲԸ Միութենէն ներս, երբ ան, որպէս կենսունակ եւ ամրակուռ հեղինակութիւն մը, կը վարէր Դարուհի-Յակոբեան աղջկանց երկրորդական վարժարանի տնօրէնութիւնը, իսկ ես՝ ՀԲԸ Միութեան Կեդրոնական գրասենեակի դիւանապետի (ապա, Կրթական յանձնախումբի վարիչ քարտուղարի) պաշտօնը։

Այն ժամանակ, Միութեան վարժարաններ եւ Կեդրոնական գրասենեակ յարաբերութիւնները մշտական էին (ուսուցչական, ուսումնական, հաշուական, տեղեկագրական, եւայլն), հետեւաբար, համագործակցութիւնը անմիջական ու տեւական էր Տիկ. Պետիկեանին հետ, որ իր սկզբունքային կեցուածքներով, խստապահանջ վարուելակերպով եւ կարգուկանոնի օրինապահութեամբ, մեծապէս ազդած էր վրաս։

Ճիշդ է, որ Ամերիկեան Համալսարանէն վկայուած էր տարրաբանութեան վկայականով ու կը դասաւանդէր այդ նիւթով, սակայն, իր հայախօսութիւնը եւ հայկականութիւնը, հայրենասիրութիւնն ու հայապաշտութիւնը իր մէջ շեշտուած դրոշմ ունէին, վստահաբար, ներընտանեկան կրթութեան զուգահեռ, Մելգոնեանցի մը ըլլալու ինքնութեամբ, որուն համար միշտ հպարտ էր։

Տիկ. Պետիկեան օժտուած էր նաեւ մտաւորականութեամբ, լաւապէս գիտակ էր հայոց պատմութեան եւ հայ գրականութեան, հետեւապէս, միշտ կարելի էր հետը զրուցել պատմութեան կամ գրականութեան որեւէ նիւթի մասին։

Հայաստանը եւ հայրենասիրութիւնը Տիկ. Պետիկեանի համար, անվիճելի սրբութիւններ էին, որոնց մասին յաճախ կ’արտայայտուէր ու կը պարծենար անոնցմով, նոյն ոգիով սնուցանելով նաեւ իր բազմահազար սանուհիները։

Պայմանները այնպէս բերին, որ Տիկ. Պետիկեան, որպէս փորձառու ու բազմակարող մշակ հրաւիրուեցաւ ստանձնելու Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան տնօրէնութիւնը, հո՛ն, իր «մկրտարան» դպրոցին մէջ մնալով մինչեւ իր հանգստեան կոչուիլը, սակայն, մասնակի ժամանակով շարունակելով դասաւանդել իր սիրած… հայագիտական նիւթերը։

1985-ին, Մելգոնեանի հոգաբարձութիւնը (Հայկաշէն Ուզունեան, Գալուստ Էքմեքճեան, Հրաչ Մանուկեան ու պետական երեսփոխան՝ Արամ Գալայճեան) զիս հրաւիրեց Կիպրոս եւ առաջարկեց ստանձնել Մելգոնեանի տնօրէնութիւնը։

Յանկարծակի եկայ՝ անակնկալ հրաւէրէն։

Լուսարձակներէ հեռու հանդիպում մը ունեցայ Տիկ. Պետիկեանին հետ (որ, իր հերթին, անակնկալի եկած էր), թէեւ ուրախացած, բայց իր զուսպ խորհրդածութիւններով, զիս «մթնոլորտ»ի մը մէջ դրաւ, իսկ ես, Պէյրութ վերադարձիս, փափկանկատօրէն ներողութիւն խնդրեցի, չընդառաջելու հրաւէրին, զո՛ւտ անձնական-ընտանեկան պատճառներով։

***

Տիկ. Պետիկեան, իր կրթական ծանր պարտականութիւններուն ու պարտաւորութիւններուն զուգընթաց, հաւատաւոր գաղափարապաշտ մըն էր, անդամակցելով Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, սակայն, ոչ մէկ անգամ, դպրոցը (կամ Միութիւնը) շփոթած էր կուսակցութեան հետ կամ մէկը փոխարինելով միւսին։

Մինչեւ իր Կիպրոսը մեկնիլը, Տիկ. Պետիկեան, առանց յաւակնելու կուսակցական բարձր պաշտօններ ստանձնելու (որուն լրիւ արժանի էր եւ կարողութիւնը ունէր), ան համեստօրէն ընդունած էր ՌԱԿ Շուշանիկ ակումբի ատենապետութիւնը, խումբ մը գործուն վարչականներ համախմբելով իր շուրջ։

Տիկ. Պետիկեանի օրով, Շուշանիկ ակումբը փառքի օրեր ապրեցաւ եւ ապրեցուց անդամաշարքն ու շրջանակը, իր կազմակերպած ձեռնարկներով, նշումներով, մեծարանքներով ու կատարողութիւններով, որոնք կ’ընդգրկէին գաղափարախօսականը, հայրենասիրականը, կանացիականը, մշակութայինը եւ ընկերայինը։

(Ի դէպ, Տիկ. Պետիկեանի օրինակով շարունակուեցաւ «Շուշանիկ»եան բարձրաթռիչ աւանդութիւնը, յատկապէս Սիւզի Պահատրեանը, ապա, Պերճուհի Եոզկաթեանը եղան արժանաւոր յաջորդները անոր)։

Լիբանանեան քաղաքացիական պատերազմի օրերուն, ես յաճախ կը գտնուէի Գերսամ Ահարոնեանի բնակարանը, ուր ներկայ կ՚ըլլային նաեւ Տիկ. Պետիկեանը, Յովհաննէս Թապագեանը, բոլորս ըլլալով համաթաղեցիներ։

Մեր զրոյցները ընդհանրապէս կ՚ըլլային լիբանանեանի ու հայրենականի կողքին, գերազանցապէս կուսակցական-գաղափարախօսական հարցերը, կազմակերպչական խնդիրները, անոնց թերի կամ պակասաւոր երեսներով, քննելի ու քննադատելի կողմերով, ուր պոռթկումներն ու բողոքները բուռն կ՚ըլլային։

Երիտասարդական կորովով եւ եռանդով, ամէնէն կրքոտը ես կ՚ըլլայի, մանաւանդ՝ այդ օրերուն, նոր ընտրուած էի Շրջանային վարչութեան անդամ-ատենադպիր (հէ՜յ կիտի օրեր), իմ տեսակէտներս փոխանցելով եւ յայտնելով։

Գերսամ Ահարոնեանը, իրեն յատուկ հայրական կիսաժպիտով, կը փորձէր հանդարտեցնել զիս, համոզելով որ ամէն ինչ կրնայ բարելաւուիլ, իսկ Տիկ. Պետիկեան.

- Գերսա՛մ, ինչո՞ւ կը կաշկանդես Պարոյրին ճիշդ վերլուծումներն ու դիտողութիւնները։ Թող խօսի։ Թշնամանքի համար չէ որ այդպէս կ՚արտայայտուի։

Յետոյ, ինծի դառնալով.

- Պարո՛յր, Բարեգործականէն ներս քեզ ճանչցած եմ հանդարտաբարոյ ու չբռնկող մէկը, հոս կը տեսնեմ, որ այդպէս չես, այլ՝ նախանձախնդիր սկզբունքային մը, որուն համար ուրախ եմ, որ քեզի նման երիտասարդներ ունինք։

(Անշուշտ, Տիկ. Պետիկեանի միջամտութիւնը ու հաստատումը ինքնասիրութիւնս շոյեցին, բայց, որո՞ւն միտքէն կ՚անցնէր, որ քանի մը տասնամեակ ետք, խաւարամիտներ պիտի խաւարէին շրջանակը, իր բոլոր դրուածքներով ու կեցուածքներով)։

***

Բնական է, երբ կը խօսինք Տիկ. Պետիկեանին մասին, չենք կրնար մոռնալ ամուսինը՝ բանաստեղծ, ուսուցիչ ու հասարակական գործիչ՝ Վարուժան Պետիկեանը, որ այնքան սիրուած էր իր աշակերտներէն ու կուսակիցներէն։

Կը յիշեմ. Զարեհ-Նուպարի երանելի՜ օրերուն, Պրն. Պետիկեան պատասխանատու էր Կրտսերաց բաժնին եւ որքա՜ն զինք կը պաշտէին իր սանուկները։

1983-ին, Սփիւռքի հետ Մշակութային կապի կոմիտէին կողմէ հրաւիրուեցանք Հայաստան՝ Յակոբ Աւետիքեանը եւ ես։

Պանդոկի սրահին մէկ անկիւնը առանձին նստած էր Պրն. Պետիկեան։ Մեզ տեսնելուն պէս, տեղէն թռաւ ու ջերմօրէն ողջագուրուեցաւ, համարեա գոռալով.

- Հիմա ինծի պէս մտածող ռամկավարներուն հետ կրնամ նստիլ ու վայելել ամէն ինչ

***

Տիկ. Պետիկեանը, իր խստութեամբ եւ կարծրութեամբ, անտարակոյս, «կուռք» մըն էր, թէ՛ կրթական մարզէն, թէ՛ գաղափարական դպրոցէն ներս։

Պէտք է յիշատակը մնայ անմար եւ վաստակը՝ միշտ յիշատակելի, ինչպէս իր, նաեւ տաղանդաւոր ու պաշտելի Վարուժանին։

 

(Պէյրութ) 

Լրահոս - 12 Նոյեմբեր 2019
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։