Հայ
Առաջնորդող
Մեր մեծերուն հետ. Լարքին՝ սիրով
Օգոստոս 08 , 2019 , 15:52
Մեր մեծերուն հետ. Լարքին՝ սիրով

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-Հայաստանի ժողովրդական արտիստուհի, միջազգային մրցոյթների դափնեկիր, կառավարական բարձրագոյն «Մեսրոպ Մաշտոց» եւ «Պատուոյ» շքանշանների ասպետ, դաշնակահարուհի Սվետլանա Նաւասարդեանը, ում վերջերս ունեցած նախագահական համերգին հետեւել էինք համացանցով, գտնուելով Քալիֆորնիայում՝ ներկայ էր «Լարք» երաժշտանոցի տարեվերջեան համերգներին: Ապա նա մեկնում էր Փարիզ, ուր հրաւիրուած էր Ecole Normal բարձրագոյն երաժշտական հաստատութեան կողմից՝ մասնակցելու մրցոյթային ժիւրիի աշխատանքներին:

Յաջողութիւն մաղթելով Սվետլանա Նաւասարդեանին իր յետագայ ծրագրերի իրականացմանը՝ ստորեւ ներկայացնում ենք նրա գրութիւնը, որտեղ «Լարք»ի լաւ բարեկամը կիսւում է այս հաստատութեան գործունէութիւնների մասին ունեցած իր տպաւորութիւններով:

 

 Կարինէ Տէր Գէորգեան

 

 

  Իսկական տօնի վերածուեցին օրերս կայացած Լարք երաժշտական հաստատութեան ուսանողների տարեվերջեան համերգները՝ մենանուագային ծրագրերով եւ սիմֆոնիկ նուագախմբի ընկերակցութեամբ: Նուագավարներն էին՝ Ռաֆֆի Միքայէլեանը ու Տիգրան Առաքելեանը: Երեք օր շարունակ լեփ-լեցուն դահլիճը յոտնկայս ծափահարում էր պատանի երաժիշտներին եւ նրանց ուսուցիչներին: Ծաղկեփնջերով ողողուած էր բեմը...

  Անասելի յուզում եւ հպարտութիւն ապրեցի՝ ինձ հարազատ օջախի համար, որի շռայլ հիւրընկալութիւնը վայելում եմ ժամանակ առ ժամանակ: Համերգային բազում ծրագրեր եմ պատրաստել այստեղ, անցկացրել վարպետութեան դասեր՝ ուսանողութեան եւ ուսուցիչների համար, ըմբոշխնել գործընկերներիս հետ շփման հաճոյքը եւ հասկացել՝ օտար ափերում հայրենի հողը չկորցնելու գինը:

  Զարմանահրաշ այս հաստատութիւնը արուեստի իդէալներին անդուլ ծառայելու խորհրդանիշ է: Մեծատառով կրթօջախ է այն, ուր հիմնական դասաւանդուող առարկան մարդասիրութիւնն է: Սիրոյ եւ ջերմութեան գոյներով շաղախուած, ունայնեաց ամէն բանից հեռու մթնոլորտում են ձեւաւորւում սովորողների արուեստավարժ հմտութիւններն ու մարդկային նկարագիրը: Հայրենասիրական ոգին նաեւ: Ամէնուր հնչող հայերէնից բացի, դա են հաստատում հայոց պատմութեան եւ գրաբարի դասընթացները, հայերէնով՝ ներկայացումներն ու հաստատութեան փոխտնօրէն տիկին Թագուհի Արզումանեանի հայ երաժշտութեանն ու պոէզիային նուիրուած սքանչելի երեկոները, հայ ժողովրդի նշանակալից տարելիցների առիթով: Ինքնին արդէն արուեստ է եւ հայերէնի մեծ դաս այդ տաղանդաշատ հայուհու իւրաքանչիւր խօսքը, որով համեմւում է դպրոցի ցանկացած միջոցառում: Լարքում նոյնիսկ դասարաններն են կոչւում հայ մեծ մտաւորականների անուններով...

  Այստեղ մեծապէս յարգուած են երաժշտութիւնը եւ երաժշտութեամբ զբաղուող իւրաքանչիւր պատանի, մանուկ: Դաշնամուրային, լարային, փողային եւ հարուածային գործիքների, նաեւ երգեցողութեան, կոմպոզիցիայի եւ այլ բաժիններում դասաւանդող Լարքի ուսուցիչները պատրաստուածութեան մակարդակով, թէ դասաւանդման որակով, պատիւ կը բերէին նմանատիպ ցանկացածդ հաստատութեան: Լարքն, անշուշտ, ունի բոլոր հիմքերը վերաճելու օրինաւոր միջնակարգ հաստատութեան, եւ ես կը կամենայի սիրելի երաժշտանոցին եւ նրա համակրելի տնօրէն Աշոտ Քարթալեանին մաղթել բազում յաջողութիւններ նորանոր բարձունքներ նուաճելու ճանապարհին:

***

  Այս ամէնով հանդերձ, որքան էլ խօսենք Լարք երաժշտանոցի մասին, չպիտի մոռանանք, որ այն մէկ ճիւղն է միայն Լարք ընկերակցութեան, որը միաւորում է իրենում կրթական, հրատարակչական, համերգային եւ այլեւայլ շատ բնագաւառներ: Այստեղ է, որ ես պիտի անդրադառնամ բացառիկ մի անձնաւորութեան, որի մտքի եւ հոգու թռիչքով է ուղեծիր դուրս եկել Լարքը եւ դարձել նրա կեանքի ամենափայփայած, իրականացած երազանքը:

  Խօսքս հայ մշակոյթի մեծ նուիրեալ, մշակոյթի իսկական ջատագով, Վաչէ Պարսումեանի մասին է: Հուժկու տաղանդի տէր մարդ, ով, քաջ գիտակցելով իրեն ի վերուստ տրուած առաքելութիւնը, տասնամեակների տքնաջան արարումով կերտել է իր երջանիկ մարդու կեանքի բազմահատոր տարեգրութիւնը:

  Մեր ծանօթութեան առաջին իսկ պահին ինձ մեկնեց նոր հրատարակուած, արդի խազաբանութեանը նուիրուած Նիկողայոս Թահմիզեանի ուսումնասիրութիւնը: Գնահատեցի նուրբ ընտրութիւնը: Զգացի նաեւ ակնյայտ մտահոգութիւնը, կապուած մշակոյթի հազուագիւտ գոհարները մոռացութիւնից փրկելու, եկող սերունդներին անաղարտ փոխանցելու հետ: Այս ազնիւ մղումով էին կեանքի կոչուել բազմաթիւ արժէքաւոր հրատարակումներ՝ նուիրուած ժողովրդական երգին, Կոմիտասի, Չուխաջեանի եւ այլոց կեանքի եւ ստեղծագործութեան նուազ լուսաբանուած էջերին: Ն. Թահմիզեանի, Ա. Սահակեանի եւ Ա. Փահլեւանեանի հետաքրքրական ուսումնասիրութիւնները չէին վրիպել Վ. Պարսումեանի աչքից:

  Երեւանում յաճախ էի լսում խորհրդաւոր Լարք բառը: Լարքն էր, որ բացեց Հայաստանում ճանաչուած շատ ու շատ երաժիշտների ճանապարհը դէպի ամերիկացի ունկնդիրը: Լարքն էր, որ իրականութիւն դարձրեց Քալիֆորնիայում մեծանուն կոմպոզիտորներ Առնօ Բաբաջանեանի, Էդուարդ Միրզոյեանի, Ալեքսանդր Յարութիւնեանի, Տիգրան Մանսուրեանի հեղինակային համերգները պատշաճ մակարդակով, ներկայացրեց Արմէն Տիգրանեանի «Անուշ» օպերան ամերիկացի հանդիսատեսին:

  Լարքի հրաւէրով են այստեղ ելոյթներ ունեցել նշանաւոր դիրիժոր Օհան Դուրեանը, ջութակահար Սերգէյ Խաչատրեանը, երգիչներ Բարսեղ Թումանեանը, Յասմիկ Պապեանը, տողերիս հեղինակը եւ այլք: Յայտնի է, որ Լարքն առաջինն էր, որ տարիներ առաջ Սփիւռքում կազմակերպեց Կոմիտասին նուիրուած համահայկական սիմպոզիում: Լարքն անց է կացրել հայագիտական կոնֆերանսներ, կազմակերպել է տարբեր բնոյթի բանախօսութիւններ, նաեւ՝ հայ միջնադարեան եւ արդի երաժշտութեան շուրջ: Լարքի թեթեւ ձեռքով եւ անմիջական մասնակցութեամբ է իրականութիւն դարձել այժմ լայն համբաւ ձեռք բերած՝ «Դիլիջան» միջազգային փառատօնը (Գեղ. ղեկավար Մովսէս Պօղոսեան):

  Իբրեւ նոր գործերի պատուիրատու, Լարքը մշտապէս խթանել է հայ ժամանակակից, յատկապէս՝ երիտասարդ կոմպոզիտորների ստեղծագործութիւնները: Ձգտել է նաեւ հետաքրքրել հայկական թեմաներով օտարազգի կոմպոզիտորների, ինչպէս եղաւ ամերիկացի կոմպոզիտոր Իան Կրաուսի «Հայկական ռեքվիէմ»ի դէպքում, որն արժանացաւ բացառիկ ընդունելութեան: Վերջերս «Նաքսոս» միջազգային յայտնի մակնիշի տակ թողարկուեց այս կատարման ձայներիզը:

  Ես յիշում եմ հիմա Լարքի նկարահանած Տիգրան Մանսուրեանի «Մենախօսութիւն»ը, յիշում՝ Լարքի հրատարակած հայ կոմպոզիտորների գործերի նոտաները, ձայներիզները եւ տեսաերիզները, յիշում այլեւայլ շատ բաներ եւ մտածում, որ անընդգրկելի է Լարքի գործունէութիւնը եւ զարմանում, ինչպէս է յաջողւում մէկ մարդուն այս ամէնը կառավարել...

  Լարքի յայտագրուած համերգները միշտ էլ Լոս Անջելես շրջանի համերգային կեանքի անբաժան եւ արժէքաւոր մասն են կազմել: Առանձին շուքով են դրանց մէջ առանձնանում Վաչէ Պարսումեանի անուան հետ առնչուող համերգները: Ականաւոր երաժիշտ, դիրիժոր, խմբավար Վաչէ Պարսումեանի  ղեկավարած սիմֆոնիկ եւ բազմաբնոյթ այլ համերգները Փասադենայի նշանաւոր «Ամբասադոր» համերգասրահում մշտապէս երեւութային են որակուել Քալիֆորնիայի համերգային կեանքում: Դրա հաւաստումն են Մոցարտի «Mass in C Minor»ի, Բրամսի «Ein Deutsches Requiem»ի, Բրիտենի «War Requiem»ի, Ստրաւինսկու «Svadebka»ի, Մանսուրեանի «Ars Poetica»ի եւ այլ գործերի կատարումների Հայաստան հասած արձագանգները:

  Պարսումեանի՝ իմ ունկնդրած ելոյթներից յիշողութեանս մէջ անջնջելի հետք են թողել Բախի «Քրիստոսի Չարչարանքներն ըստ Մատթէոսի» եւ Նարեկացու խօսքերով գրուած Շնիտկէի «Երգչախմբային կոնցերտ»ի փայլուն մեկնաբանութիւնները: Ուշագրաւ էր, որ երկու համերգում էլ երգչախմբի կազմում ընդգրկուած էին եւ Լարքի երիտասարդ ուսանողները: Նման ելոյթներն ու փորձերը (ի դէպ, փորձերն անց էին կացւում Լարքի կամարների տակ) յիրաւի անփոխարինելի «երաժշտական համալսարաններ» էին կեանք մտնող երաժիշտների համար: Ի՜նչ հրաշալի միտք... Ականատես լինել արուեստագետի մոգական կերպարանափոխման կարողութեանը, նաեւ հնարաւորութիւն ունենալ հետեւելու նրա՝ ստեղծագործութեան վրայ աշխատելու ընթացքին, նրա պահանջկոտութեանն ու դիտողութիւններին, համամասնակիցը լինել երաժշտութեան արարման... Իւրաքանչիւրս կ՚երազէինք նման առիթ ունենալ:

 Երջանկութիւն է Լարքում Վաչէ Պարսումեանի պէս ղեկավար ունենալ: Շփուել մի մարդու հետ, որի կեանքն ու գործը ուսանելի են բոլորիս համար, ըմբոշխնել նրա լոյս ճառագող էութիւնը... Հասկանում ես, որ պատահական չէ Լարքի սրահում կախուած Էմանուիլ Կանտի խօսքերը մէջբերող պաստառը՝ «Երկու բան են ինձ շարունակ զարմացրել՝ աստղալից երկինքը գլխավերեւում, եւ բարոյական օրէնքը սրտի մէջ»: Սա է Պարսումեանի դաւանանքը:

  Հոգիս թռչում է ինձնից արագ, Վաչէ Պարսումեանի ստեղծագործական նորանոր առկայծումներին ընդառաջ:

  Ընդամէնը մի քանի ամիս է մնացել Մեծն Կոմիտասի հարիւր յիսունամեայ յոբելեանից: Արդէն լսել եմ, որ Լարքը ծրագրել է գեղեցիկ համերգաշար՝ նուիրուած կոմպոզիտորի ստեղծագործութեանը, նպատակ ունենալով հանրութեանը ներկայացնել վերջինիս յայտնի եւ անյայտ էջերը: Չեմ կասկածում, որ ինչպէս միշտ, Լարքը կը լինի իր բարձրութեան վրայ, անմասն չմնալով այս բացառիկ առիթից: Այսպիսով նա մէկ անգամ ե՛ւս կ՚արտայայտի իր խորին սէրն ու ակնածանքը յանճարեղ հայի հանդէպ, նորանոր դափնիներով պանծացնելով նրա անունը...

  Ռալֆ Էմերսոնը ասում էր. «Բարօրութեան խորհուրդը, Ուրախութիւնը մեր ձեռքերում պահելու կարողութեան մէջ է»: Սիրելի Վաչէ, թւում է, սա քո մասին է ասուած:

  Ի հեճուկս ամէն փորձութեան, արգելքի ու դժուարութեան տանում ես առաջ Լարքը, քո երազների նաւը, եւ շարունակելու ես տանել խիզախօրէն՝ թեւաւորուած փառահեղ յաղթանակներով եւ հաստատելով Ուրախութիւնն այս երկրի վրայ...

 

ՍՎԵՏԼԱՆԱ  ՆԱՒԱՍԱՐԴԵԱՆ

 

Լրահոս - 21 Նոյեմբեր 2019
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։