Հայ
Առաջնորդող
Քաղաքական երգիծանք. Լեռ Կամսար. Նիւթեր իմ կենսագրութեան համար
Դեկտեմբեր 19 , 2019 , 12:49
Քաղաքական երգիծանք. Լեռ Կամսար. Նիւթեր իմ կենսագրութեան համար

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-

 

Ես վերին աստիճանի ամաչկոտ մարդ եմ։ Մինչև ինձ չհրաւիրեն, ես ուրիշի դուռ բաց չեմ անի, ներս չեմ մտնի։

 

Այնպէս որ հիմա ինքս էլ ինձ վրայ զարմանում եմ, թէ ինչպէ՞ս այս աշխարհի դուռը բացի ու աշխարհ եկայ առանց հրաւէրի։ Անգամ առանց դուռը ծեծելու։

 

Ծնուեցի, ու երբ իմացայ հայ եմ՝ գնացի թուրք կառավարութեանը ներկայացայ, թէ՝ հայ եմ, խնդրում եմ ինձ կոտորես։

Կառավարութիւնն ասաց․

 

- Ուշացել ես։ Ես տասը տարին մի անգամ եմ կոտորում, ութ տարի պիտի սպասես, մինչև յաջորդ տասնամեակը։

Ճա՞րս ինչ, պիտի սպասէի։

1915 թուի Յունիսին, թուրք կառավարութիւնը զօրքով պաշարեց Վան քաղաքը, ուր ծնուած էի ես և ասաց․

 

- Ես ռուսների դէմ պատերազմ պիտի գնամ, չեմ կարող մինչև ծծկեր երեխան կոտորել։ Համառօտակի կը կոտորեմ, նոր վերադարձին կ՚ամբողջացնեմ։ Շտա՛պ շարուեցէք։

- Վե՛ր էք կոտորուենք, - ասացի իմ հայրենակիցներին։

Տեսնեմ տեղիցը չեն շարժւում։

- Ի՞նչ էք նստել, հայ չէ՞ք, - բարկացայ ես։

- Հայ ենք, բայց այս անգամ չենք ուզում կոտորուել, - ասացին։

- Բա ի՞նչ պիտի անէք։

- Մեր անձը պիտի պաշտպանենք և թուրքերին կոտորենք։

…Ամբողջ հայոց պատմութեան մէջ չլսուած խօսքեր…

-Ա՜յ տղէրք, - ասում եմ, - նրանք ի՞նչ գիտեն կոտորուելն ինչ բան է, նրանք միայն կոտորել են։ Դէ հա՛, կոտորուել չիմացողին կոտորիր, տեսնենք ո՞նց ես կոտորում։

Ու զարկինք, զարկուանք՝ մինչև հայ կամաւորները հասան ու մեզ ազատեցին թուրքի ձեռքից։

Ես էլ ազատուեցի։

Ազատուեցի ու մտածում եմ։ Արդեօք իմ արածն անազնուութիւն չէ՞ր։ Ո՞նց կարելի է ազատուել, երբ թուրքն ուզում է անպատճառ կոտորել…

Վերջը՝ գաղթեցինք եկանք Կովկաս։

Այստեղ մեր կորցրած հայրենիքը լացինք-լուացինք, վերջում հաշտուեցինք մեր վիճակի հետ, մեր վիշտը սրբեցինք մեր երեսից և ապրելու համար ուզում էինք մի թեթև ժպտալ՝ երբ յանկարծ Ռուսաստանը բոլշևիկ դարձաւ, ռազմաճակատը լքեց ու թուրքերը մեր ետևից հասան, թէ՝ մենք ռուսներից պրծանք, դէ եկէք մեր կիսատ թողած կոտորածը շարունակենք։

Այն ժամանակ ես դարձայ հայրենակիցներիս ասացի․

- Տեսա՞ք։ Ես որ ասացի այսօրուայ գործը վաղուան ձգելու չէ՝ դուք ինձ չլսեցիք։ Եթէ այն օրը Վանում կոտորուէինք, մեր պարտքը հատուցած կը լինէինք ու այսօր նորից չէինք կոտորուի։

Բայց հայրենակիցներս ելան «վանսկի պոլկ» (Վանի) կազմեցին և թուրքին ասացին՝ էկ կռուենք։

- Կատակի ժամանակ չէ,- ասաց թուրքը նեղացած ու աւելացրեց, - կատակը գործից յետոյ են անում։ Հիմա կոտորեմ, յետոյ զուարճանանք։

Այս առուտուրի մէջ, յանկարծ բոլշևիկները զոռեցին Հայաստան մտան։

Հայերը մի պահ ուրախացան, բայց երբ սկսեցին մէկ-մէկ բռնել ու բանտերը լցնել հայերին՝ հարցրին․

- Այդ ի՞նչ էք անում։

- Հաւաքում ենք բանտերում, որ ձեզ կոտորենք։

Զարմացան հայերը և ասացին․

- Թուրքը մեզ ազատ օդի մէջ կոտորում է, մենք չենք յօժարում՝ գանք բանտի մէ՞ջ կոտորուենք…

Այդ ժամանակ թուրքերն ու բոլշևիկները առանձնացան ու սկսեցին իրար մէջ կամաց խօսել։

 Վերջացնելով խորհրդակցութիւնը՝ թուրքն ասաց․

- Հայե՛ր, եթէ ուզում էք փրկուել՝ կամ թուրք պիտի դառնաք, կամ բոլշևիկ։ Փրկութեան ուրիշ ելք չկայ։ Եթէ ոչ, ուղիղ կէս կ՚անենք ձեզ, մի մասը ես կը կոտորեմ, մի մասը՝ բոլշևիկները։

- Ինչո՞վ կը կոտորէք, - հարցրին հայերը։

- Ես սրով, բոլշևիկները կացինով։

Հայերը ծանր ու թեթև արին՝ կարճ եկաւ։

Յետոյ հարցրին․

- Եթէ թուրք դառնանք ինչ է սպասում մեզ, եթէ բոլշևիկ դառնանք՝ ինչ։

- Թուրք դառնալը շա՜տ հեշտ բան է։ Եթէ թուրք դառնաք՝ կը թլփատենք ձեզ, կտրելով ձեր մարմնի մի շա՜տ աննշան մաս, իսկ եթէ բոլշևիկ դառնաք՝ կացինով ձեր ամբողջ գլուխը կը կտրի։

- Պրովոկատո՜ր, - թուրքի վրայ բղաւեց բոլշևիկը այն կողմից, մենք ռուսներս չենք անում այդպիսի բան, այդ հայ բոլշևիկներն են անում։

- Ո՛չ, ռուսներն են անում, - չարացաւ թուրքը։

- Աթարբեկեանը, որ կացնահար էր անում, հա՞յ էր, թէ՞ ռուս։

Սրա վրայ թուրքերի ու ռուսների մէջ կռիւը բորբոքեց (լեզուակռիւ, իհարկէ, որովհետև բոլշևիկեան Ռուսաստանը սո՞ւր կը բարձրացնի թուրքի վրայ։ Հայ չկա՞յ, որ թուրքին կոտորի…):

Հայերը, տեսնելով, որ իրենց պատճառով լեզուակռիւ բարձրացաւ երկու պետութիւնների մէջ և կարող էր գործը վիրաւորանքի հասնել՝ ասացին․

- Մի կռուէք։ Վարուեցէք մեզ հետ ինչպէս կամենաք։

Այն ժամանակ կիսեցին հայերին, իր փայը թուրքը տարաւ մի մասին Էրզրում աշխատանքի ուղարկելու պատրուակի տակ սպաննեց, միւս մասը լցրեց Շիրակի յարդանոցները կրակի տուեց և ամէն ինչ վերջացրեց։

Բայց ճշմարտութեան դէմ չմեղանչելու համար ասեմ, որ թուրքը կոտորում էր հային առանց մէկ-մէկ ջոկելու, այլ առհասարակ, բայց բոլշևիկները այդպէս չարին։ Նրանք կաղամբի պահեստ մտածի նման ջոկեցին հայերի մեծ գլուխները ջարդեցին։ Հարուստներին, գիտնականներին, լեզուագէտներին, դասախօսներին, գրողներին, դաշնակներին և բոլոր նրանց, որոնք անհրաժեշտ էին հայ ազգի համար, որոնք իրենց անձը զոհում էին իրենց ազգի համար…

Մի խօսքով ազգի գլուխներին։

Եւ ինչո՞ւ, գիտէ՞ք։

Նրա համար, որ մնացած տականքը իրենց շարքերը լցնեն, մարդաշատ դառնան։ Որովհետև բոլշևիկեան շարքերը կարող էին մտնել միայն մանր երեխաները «պիոներ» անուան տակ։ Իսկ եթէ մտնողը մեծահասակ էր՝ պիտի լինէր կատարեալ յիմար։ Խելք նկատեցին՝ կը թռցնէին գլուխներն այդ յիմարների թագաւորութեան մէջ։

Այժմ թոյլ տանք հայ ազգին այսպէս մեռնի ու ապրի՝ խօսեմ իմ մասին։

Երբ բոլշևիկները հաստատուեցին Հայաստանում, ես աննշան գրող էի, հէնց որ մեծացայ, դարձայ «հայ ազգի մեծագոյն հայ երգիծաբանը»՝ ինձ բռնեցին, տարան գցեցին Չեկայի մութ ու խոնաւ նկուղը, դուռը վրաս փակեցին ու ես լսում էի, թէ չեկիստները հաւաքուած իմ վերևի յարկում խորհուրդ էին անում իրար մէջ, թէ ի՞նչ անեն ինձ, սպաննե՞ն, թէ՞ աքսորեն Սիբիր։

Ես էլ դռան ճեղքից լսում եմ։ Ճիշդ այնպէս, ինչպէս Լև Տոլստոյի «Կովկասեան գերի»ի մէջ թաթարները Ժիլինին և Կաստիլինին գցում են ջրհոր, և սրանք ներքևից լսում են, թէ ինչպէս թաթարներից մէկն առաջարկում է սպաննել՝ միւսն ասում է փրկանքով ազատենք։

Ես միայն «Կովկասեան գերի» չեմ, ես շատ նման եմ իմ բախտով նաև իսպանացի երգիծաբան Սերվանտեսին։ Նրան էլ Մարոկկոյի արաբները բռնեցին, տարան գերի և ուզում էին փրկանքով ազատել կամ սպաննել։

Սերվանտեսին ես նման եմ նաև այն բանում, որ նա Դոն Քիշոտ է գրել, իսկ ես՝ Դոն Լենին։ Երկուսն էլ իրենց սուր նիզակներով մարդկութեանը երջանկութիւն բերող…

Ես այն էի Հայաստանում, ինչ Սերվանտեսն Իսպանիայում։

Հա, ուրեմն, ինձ ձգեցին Չեկայի պատուալը (նկուղը – Ն.Օ.) և խորհրդակցում էին, թէ ինչպէս սպաննեն։

Երբ նրանցից մէկն ասաց՝ եկէք սպաննենք, միւսը ասաց՝ չէ․ ասաց՝ որովհետև ոչ մի յանցանք չի գործել մեր դէմ, հետևաբար, շատ է անմեղ, մենք չենք կարող մի անգամ սպաննել, պէտք է քառասունհինգ անգամ սպաննենք, որպէս բոլորովին անմեղի։

- Ինչպէ՞ս, - հարցրեց մէկը։

- Քսան տարով կ՚ուղարկենք Սիբիր, քսան անգամ այնտեղ կը սպաննենք, մնացեալն էլ այստեղ։

Ինչպէս վճռեցին՝ այնպէս էլ արին։

Ես հէնց այն օրն էի ուզում մեռնել, բայց ամաչեցի։ Ասացի՝ առանց իմաց տալու աշխարհ եմ մտել՝ առանց իմաց տալու աշխարհից հեռանամ, ի՞նչ կ՚ասեն մարդիկ։ Չե՞ն համարի անքաղաքավարի։

Յետոյ, երբ ես գալիս էի աշխարհ, մնացողները խնդրեցին ինձ գալ աշխարհը տեսնել և վերադարձին տեսածս պատմել։ Ես էլի պիտի ապրէի աւելի նոր բաներ տեսնէի, որպէսզի պատմութիւնս երկար լինէր։

Ապրեցի ու ոչ մի նոր բան չտեսայ։

Միայն բանտ, միայն աքսոր, միայն գնդակահարութիւն։

Որոշեցի մեռնել ու ինձ սպասողներին հետևեալն ասել․

- Բարեկամնե՛ր, եթէ ուզում էք ծնուել հայ և աշխարհ մտնել՝ ձեզ հետ պիտի տանէք մի շատ երկար վիզ, որ և՛ թուրքը ձեզ մորթի, և՛ բոլշևիկը։

Այսպէս կ՚ասեմ ու կ՚աւելացնեմ․

- Այս աշխարհին կարճ վզով մարդ չի սազի…։

 

1964 թ., անտիպ 

Լրահոս - 06 Յունիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։