Հայ
Առաջնորդող
Վալենթայն-ին Նուիրուած Տօնակատարութեան Օր (Valentine’s Day)
Փետրուար 14 , 2020 , 10:54
Վալենթայն-ին  Նուիրուած  Տօնակատարութեան  Օր  (Valentine’s  Day)

Տարուայ իւրաքանչիւր Փետրուար ամսուայ տասնըչորսին, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգների ամբողջ տարածքի եւ մի քանի այլ երկրների մարդիկ իրենց սիրելի անձանց ծաղիկներ ու նուէրներ են մատուցում՝ ''Վալենթայն'' անունի յիշատակութեամբ: Սակայն, ո՞վ էր այդ սրբացած խորհրդաւոր անձը  եւ ինչո՞ւ են տօնախմբում նրա անունով կոչուած այդ օրը: ''Վալենթայն Օր'' յիշատակութեան օրուայ պատմութիւնը քօղարկուած է խորհրդաւոր առեղծուածներով: Հնուց ի վեր աւանդաբար փոխանցուել է, որ Փետրուար ամիսը հռչակուել էր որպէս վիպերգութեան (Ռոմանս) ամիս: Սակայն, ''Վալենթայն'' օրը  բովանդակում է նաեւ քրիստոնէական ու հին հռովմէական աւանդութիւնների հետքեր: Այսուհանդերձ, ո՞վ է ''Վալենթայն''-ը եւ ինչպէս է առնչուած հին ծէսերի հետ: Այժմ, Կաթոլիկ եկեղեցին ճանաչում է առնուազն երեք տարբեր Վալենթայն կամ Վալենթինուս անուններով կոչուած սուրբեր, որոնք բոլորը իրենց ժամանակին նահատակուել էին:

            Մի առասպել աւանդում է, որ Վալենթայնը եղել է քահանայ, երրորդ դարում ծառայել Հռովմում: Կլաուտիոս Երկրորդ կայսրը, նուաճողական պատերազմներ վարելու համար յայտարարել, որ պետութեան զօրքի մարտունակ կորիզը կազմող ամուրի մարդիկ աւելի լաւ զինուորներ կարող էին լինել՝ քան ամուսնացածները, որի պատճառով օրէնքից դուրս էր յայտարարել երիտասարդ մարդկանց ամուսնութիւնը ու ընտանիք կազմելը:

            Վալենթայնը, անարդար համարելով կայսրի հրովարտակի որոշումը, արհամարհել էր այն, շարունակել գաղտնի կատարել երիտասարդ սիրահարների ամուսնութիւնները: Երբ բացայայտուել էին Վալենթայնի գաղտնի կատարած պսակադրութեան ծէսերը, կայսրը հրամայել էր մահուան դատապարտել նրան: Սակայն, տարբեր կարծիքներ ու պատումներ կան թէ ի՞նչ էր պատահել Վալենթայն-ին: Ոմանք պնդում են, որ  գլխատուել է, ուրիշներ թէ բանտում հիւանդացել ու մահացել էր: Այլ պատումներ ենթադրում են նաեւ, որ Վալեթայնը կարող էր սպաննուած լինել հռովմէական բանտում, այնտեղից քրիստոնեաների փախուստին օժանդակած լինելուն համար: 1835 թուականին, Հռովմում, Վալենթայնի կարծեցեալ նշխարքը յանձնուել էր Իրլանտացի մի քահանայի: Սեւ ու ոսկեգոյն դագաղը, Վալեթայնի օրուան նուիրուած ամէն տօնի ժամանակ ցուցադրւում է Իրլանտիայի Տուպլին մայրաքաղաքի եկեղեցում:

            Համաձայն մի այլ առասպելի, Վալենթայնը բանտում եղած ժամանակ անձամբ ինքը ուղարկել է առաջին ՝՝Վալենթայն՝՝ կոչուած սիրային ողջոյնը: Հաւաստում են, որ բանտարկութեան ընթացքում Վալեթայնը սիրահարուել էր մի երիտասարդ աղջկայ, որը հաւանաբար իրեն յաճախակի այցելած  բանտապետի աղջիկը կարող էր եղած լինել: Ենթադրւում է, որ իր մահից առաջ՝ մի նամակ ուղարկած եղած լինել այդ աղջկան, ստորագրուած ՝՝Քու Վալենթայն՝՝ ողջոյնով, մի խօսք, որը մինչեւ հիմա շարունակւում է  փոխանակուել՝ որպէս սիրոյ արտայայտութեան ողջոյն: Թէեւ Վալեթայնի առասպելների հետ ճշմարտութիւնները աղօտ են, սակայն, պատումները հաստատապէս շեշտում են իր անձը որպէս համակրելի, հերոսական ու ամենարժէքաւոր վիպասանական անձնաւորութիւնը: Հետեւաբար, զարմանալու ոչինչ, որ միջին դարերից սկսած Անգլիայում ու Ֆրանսիայում Վալենթայն-ը ամենայ ժողովրդական սուրբն է համարւում:

            Ոմանք հաւաստում են, որ Վալենթայն-ի օրը սկսել է տօնախմբուել մեր թուարկութեան 270 թուականի Փետրուարի կէսերից՝ յիշատակելու համար նրա մահուան տարելիցը: Ուրիշներ յայտարարում են, որ քրիստոնէական եկեղեցին կարող էր որոշած լինել տօնախմբելու Վալենթայնի օրուան նուիրուած հանդէսը Փետրուարի կէսերին, ՝՝Լուբերկուլիեա՝՝ հեթանոսական խրախճանքների տօնակատարութիւնը քրիստոնէականացնելու համար: Հին Հռովմում, Փետրուարը գարնան պաշտօնական սկիզբն է նկատուել, համարուել մաքրագործութեան պահ: Փետրուարի 15-ին տօնախմբուած Լուբերկուլիեա՝՝-ն, պտղաբերութեան խրախճանքի օրն էր, նուիրուած Հռովմի երկրագործութեան Ֆաունուս աստծոյն, ինչպէս նաեւ Հռովմի հիմնադիրներ՝ Ռոմուլուսին եւ Ռէմեուսին:

            Հռովմի Ճիլասիուս  Պապն էր, որ մեր թուարկութեան 498 թուականին, Փետրուար ամսուայ 14-ը յայտարարել  Վալենթայնին նուիրուած տօնախմբութեան օր:

            Տասնըեօթերորդ դարում էր, որ Անգլիայում սկսուել էր Վալենթայնին նուիրուած օրը համաժողովրդական ցնծութեամբ տօնախմբուել: Այնուհետեւ, տասնըութերորդ դարում, այն շարունակուել էր ընկերների ու սիրահարների միջեւ նուէրներ ու գրաւոր ողջոյններ փոխանակելու օրուայ սովորոյթ հանդիսանալ: Միայն նոյն դարի վերջում էր տպագիր բացիկներով ողջոյնների փոխանակումը սկսել: Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներում բացիկները դիւրին միջոց էին իրենց զգացումները արտայայտելու, այն հեռաւոր ժամանակներին անձնական զգացումները ուղղակի արտայայտելը քաջալերուած չէր: 1840–ական թուականներին էին սկսել վաճառուել առաջին ՝՝Վալենթայն՝՝ ողջոյնների բացիկները: ԱՄՆ –ում, Վալենթայնի ամէն տօնի ատեն մէկ երկիլիոն (միլիարդ)՝՝Վալենթայն՝՝ բացիկներ են վաճառւում, որը երկրորդ ամենաշատ թուաքանակով բացիկներ վաճառելու տօնակատարութեան օրն է, իսկ Քրիստոսի Ծննդեան տօներին վաճառւում են 2,6 երկիլիոն բացիկներ: Վաճառուած ՝՝Վալենթայն՝՝ բացիկների մօտաւորապէս 85 տոկոսը գնւում են կանանց կողմից:

            Քրիստոնէական եկեղեցին, հեթանոսական (հեթանոս=քրիստոնէական հաւատքից բացի ուրիշ հաւատք դաւանող անձ) հաւատքի տօների յուշը մարելու համար, նոյն օրերին կատարել էին քրիստոնէական տօներ: Այդպէս էլ, ''Լուբերկուլիեա'' պտղաբերութեան խրախճանքի Փետրուարի 14-ի օրը տօնախմբել էին ''Սուրբ Վալենթայն'' տօնը:  Այն տօնախմբել էին Քրիստոսի աստուածայայտնութիւնից (Յունուարի 6) քառասուն օր յետոյ, անուանել՝ ''Տեառնընդառաջ'', որը նշանակում է Տիրոջն ընդ առաջ: Տօնի նախօրէին կատարւում էր նախատօնակ, նրա աւարտին էլ ''Անդաստան''-ի արարողութիւն: Այդ ընթացքում օրհնում էին աշխարհի չորս ծագերը ու մոմերը: Որպէս Քրիստոսի լոյսի խորհրդանիշ՝ եկեղեցիից վերցրած կրակով, նրա բակում վառում են խարոյկներ: Ահա այսպէս է բանաստեղծ Դանիէլ Վարուժանը երկնել ''Անդաստանի''-ի օրհներգութիւնը՝

 

ԱՆԴԱՍՏԱՆ

Արեւելեան կողմն աշխարհի

Խաղաղութիւն թող ըլլայ .  .  .

Ո'չ արիւններ, քրտինք հոսին

Լայն երակին մէջ ակօսին.

Ու երբ հնչէ կոչնակն ամէն գիւղակի

Օրհնութիւն թող ըլլայ:

 

Արեւմտեան կողմն աշխարհի

Բերրիութի՜ւն թող ըլլայ .  .  .

Ամէն աստղէ ցօղ կայլակի,

Ու ամէն հասկ ձուլէ ոսկի,

Եւ ոչխարներն երբ սարին վրայ արածին՝

Ծիլ ու ծաղի՜կ թող ըլլայ:

 

Հիւսիսային կողմն աշխարհի

Առատութի՜ւն թող ըլլայ .  .  .

Ոսկի ծովուն մէջ ցորեանին

Յաւէտ լողայ թող գերանդին,

Ու լայն ամբարն աղուններուն երբ բացուի՝

Թերկրութի՜ւն թող ըլլայ:

 

Հարաւային կողմն աշխարհի

Պտղաբերում թող ըլլայ .  .  .

Ծաղկի՜ մեղրը փեթակներուն,

Յորդի գինին բաժակներուն,

Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝

Սիրերգութի՜ւն թող ըլլայ:

 

 Փետրուարի 14-ի Տեառնընդառաջ տօնը նուիրուած է քառասուն օրուայ մանուկ Յիսուսին Աստծոյն ընծայնմանը: Մարիամ Մագդաղենացին մանուկ Յիսուսին տարել էր Երուսաղէմի տաճար: Նրան ընդառաջ եկել Սիմոն անունով մի ծերունի, որը Աստծուց խնդրած եղել իր կեանքը երկարացնել այնքան, մինչեւ տեսնէր Փրկչին: Տեսնելով ''Մանուկ Յիսուս''-ին, զգացել Փրկիչի ներկայութիւնը, նրա ընդառաջ ելել, որտեղից էլ՝ ''Ելանել ընդ առաջ Տեառն'' արտայայտութիւնը:

           Նոր հաւատքի տօներ .  .  .  Արմին-հայերի հոգիներում վառուող Հայոց հին աստուածների լոյսի կրակն է: Տեառնընդառաջ .  .  . իր ծագմամբ վաղնջական ժամանակներից է, նախնական բովանդակութեամբ որոշակի աղերսներ  ունեցել հայոց հին աստուածների պաշտամունքի հետ, ինչպէս երազների մեկնիչ եւ դպրութեան ու արուեստների պաշտպան՝ Արամազդի դպիր Տիրը եւ կրակի ու արեւի աստուած Միհրը: Արեւի (լոյսի) ու կրակի պաշտամունքի հեթանոսական տօնը, վերածուելով քրիստոնէական տօնի Արմին-հայ ցեղի մարդկանց հետ հասել մեր օրեր: Կենցաղում համաժողովրդական այս տoնի ամենատարածուած բաղադրիչը ծիսական խարոյկի հետ կապուած արարողութիւնն է, կրակը հողին տալու արարողութիւնն է այն: Տեառնընդառաջի կրակը որ գետին է ընկնում՝ ձիւնը փախչում է: Տեառնընդառաջը բնութեան զարթօնքի տօնն էր, նրա արարողակարգի ամենատարածուած եւ սիրուած բաղկացուցիչը կրակի պաշտամունքն  ու  վառուած խարոյկի շուրջը պտտուելն է: Նրա շուրջը պտտւում եւ նրա վրայով ցատկում են բոլորը, բայց առաջնութիւնը տրւում է նորապսակներին:

ՊՕՂՈՍ  ԱՐՄԵՆԱԿ  ԼԱԳԻՍԵԱՆ


 

Լրահոս - 28 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։