Հայ
Առաջնորդող
Էս Ի՞նչ «Հալի» Ընկանք
Մարտ 19 , 2020 , 12:21
Էս Ի՞նչ «Հալի» Ընկանք

 

Չուզեցի հայերէն «վիճակ» բառը գործածել «հալ»-ի փոխարէն, պարզապէս Միացեալ Նահանգներու եւ ի մասնաւորին՝ Լոս Անճելըսի ժողովուրդին մատնուած վիճակը նկարագրելու համար, այդ պարսկական բառը աւելի յարմար եւ ժողովուրդին հոգեկանին իսկական իմաստը նկարագրող բառ մը ըլլալուն համար, գործածեցի զայն:

Անմահն Չարենցի «ամբոխները խելագարած»-ները այժմ այստեղ են: Խուճապ մըն էր որ փրթաւ Միացեալ Նահանգներու մէջ, մասնաւորապէս՝ Ուաշինկթըն եւ Գալիֆորնիա նահանգները արգելափակուելէ ետք, ըստ նախագահ Թրամփի հրահանգին: Այս երկու նահանգները ամենամեծ տարողութեամբ «քորոնա» կոչուած ժահրով (virus) վարակուած նահանգներ ըլլալուն պատճառով: Երկիր մը ամբողջ մեկուսացուած է աշխարհէն, օդային թռիչքները արգիլուած, ծովային ճամբորդութիւնները նոյնպէս, ճանապարհային ճամբորդութիւնները խիստ քննութեան ենթարկուած, հասարակական ելոյթները, համախմբումները, հաւաքոյթները, բոլոր միջոցառումները չեղեալ նկատուած, առաւել եւս՝ տարեցներուն թելադրուած է իրենց բնակարաններէն դուրս չգալ, անախորժ, անհանգիստ կարգավիճակ մը ստեղծելով երկրին մէջ:

Կարծէք կամաւոր բանտարկեալներ ըլլայինք:

Ժահրի տարածման լուրի առաջին նշոյլին, մեր զաւակները մեզ ապահոված էին արդէն տան կենցաղային անհրաժեշտ ուտելիքներով եւ առողջապահական պէտքերով: Բայց... անոնք չեն «գիտեր» մեր կերածը: Ուստի, ես ու տիկինս յաջորդ առաւօտ ճամբայ ելանք «այս կամ այն» պակաս ուտելիքը կամ «պէտք» եղածը գնելու համար...շուկայէն: «Չես գիտեր, ի՞նչ կ՝ըլլայ ի՞նչ չըլլար» կամ՝ «ասիկա որքա՞ն պիտի տեւէ» ըսելով:

Ես անձամբ ականատես եղած եմ 1990-ի (Ռատնի Քինկի) դէպքերուն, ուր ոչինչէն փոթորիկ ստեղծուեցաւ Լոս Անճելըսի մէջ: Պահեստանոցներ, նպարավաճառի խանութներ եւ խռովարարներու ճամբուն վրայ գտնուած բոլոր վաճառատուներն ու խանութները համաճարակ կողոպուտի ենթարկուեցան: Նոյնիսկ՝ կահ կարասիներու խանութները: Հաւատալի՞ք տեսարան էր արդեօք: Կահ կարասին շալկած կիներ ու այրեր, մրջիւններու շարանի նման իրենց բնակարանները կը կրէին այդ աւարը:

Ուրեմն՝ սիրելի ընթերցող, երեւակայէ այդ տեսարանը առանց կողոպուտի:

Լոս Անճելըսի մէջ ունինք, շատ հաւանաբար այլ քաղաքներու եւ նահանգներու մէջ եւս ունին նոյն հսկայական նպարեղէնի եւ այլ պիտոյքներու վաճառատուներ ինչպէս՝  (Costco, Smart & Final, Wallmart) եւ անշուշտ ուտեստեղէններու այլ վաճառատուներ կամ՝ «մարքէթներ» եւս, որոնք կը տարուբերին ըստ յաճախորդներու մակարդակի քմայքին:

Փորձեցինք երթալ մեզի մօտակայ առաջին մեծ վաճառատունը:

Եթէ այս քաղաքին մէջ, այս վաճառատուները գիշեր ցերեկ կը ջանան այս ժողովուրդին փորը կշտացնել իրենց ճաշարաններով եւ նպարեղէնի վաճառատուներով, որոնք միշտ բերնէ բերան թխմուած ուտեստեղէն կ՝ամբարեն իրենց դարակներու վրայ,  Աստուած մի արասցէ ուրեմն, որ Լոս Անճելըսի մէջ ուտեստեղէնի տագնապ ստեղծուի:

Ներս մտանք մօտ կէս ժամ ետք: Մեր մուտքը տեւեց այսքան երկար, արտաքին դռնէն մինչեւ վաճառատան մէջ: Հազիւ հազ կառք մը ճարած՝ ուզեցինք ուտեստեղէնի շարքը անցնիլ: Կարծէք սովէն փրկուած մարդիկ ըլլային: Զիրար հրմշտկող, իրար ձեռքէ յափշտակող  եւ իրենց կառքերը մինչեւ բերանը ուտելիքներով, թուղթէ անձեռոցներով, զուգարանի պիտոյքներով, հականեխիչ եւ մաքրող դեղորայքի սրուակներով  լեցուն մարդկային ամբոխ մը, որ ո՛չ ծայր ունէր եւ ո՛չ ալ վերջ:

Անել վիճակի մատնուած, մեր օրը այնտեղ չվատնելու բերումով, ստիպուած հեռացանք այդ վաճառատունէն, մէկ այլը երթալու համար:

Կարծէք Փոխադարձ համաձայնութիւն էր  այդ վաճառատուներուն միջեւ: Նոյն տեսարանը կը կրկնուէր այնտեղ եւս: Ճարահատ, որոշեցինք երեկոյեան վերադառնալ, այն մտովին թէ՝ խճողումը թեթեւցած պէտք էր ըլլար:

Երեկոյեան ուշ ժամին, գացինք այն նոյն վաճառատունը: Նոյն ամբոխը չէր այնտեղ: Ըսինք լաւ է, գոնէ հանդարտօրէն կ՝ընենք մեր գնումները: Ներս մտանք: Ի զարմանս մեզի, վաճառատան վերեւի նշուած պիտոյքներու դարակները պարապ էին: Բաւականին ման գալէն ետք, յուսահատ, միւս վաճառատունը ըսինք փորձենք: Նոյն պարագան էր այնտեղ եւ յաջորդը նոյնիսկ:

Շուարած՝ հարց տուի վաճառորդի մը թէ՝ ուտելիքի եւ մաքրութեան պիտոյքներու ամբարումը հասկնալի է, բայց սա թուղթէ անձեռոցիկները եւ զուգարանի թուղթերուն պարագան ի՞նչ է:  Ծիծաղելով ըսաւ. «ասոնք խենթեցած են, իսկ մնացեա՞լը, պիզնես կ՝ընեն»: Ինչպէ՞ս ըսի: «Ան լայն (առ ցանց) կը ծախեն այս ապրանքները կրկին եւ աւելի արժէքով» ըսաւ:

Վա՜յ քեզ վաշխառու ժողովուրդ: Մարդկային դժբախտութեան մէջ հարստահարութեան առիթներ որոնող թշուառականներ, որոնք պղտոր ջուրի մէջ ձուկ որսացողներ են:  Բայց... այս կացութիւնը արդե՞օք միայն այս երկրին մէջ է:

Կը յիշեմ Լիբանանեան քաղաքացիական պատերազմի օրերը: Նոյն պարագան այնտեղ չէ՞ր:

Կամ մէկ այլ երկիր, իսկ ինչու չէ, ո՞ր երկրին մէջ նոյնը պիտի չպատահէր:

Երկիրը չէ մարդկային հոգին կերտողը: Մարդկային ստոր ոգին է որ կը ծառանայ մարդուն մէջ երբ գտնուի նեղ ու անձուկ պարագաներու մէջ:

Գալով մեզ տանջող  «քորոնա» կոչուած «վայրըսի»ն, ժահրին, թոյնին:

Անհաւատալիօրէն չափազանցուած, ընդլայնուած, բացատրական զանազան միջոցներու եւ անհատներու դիմած մեր լրատուական ընկերութիւններու մէկ մասը, որոնք քաղաքական ասպարէզի ապակայունացումով իրենց կիրքերը աւելի կը բորբոքին, աշխարհի մէջ թոյն ու աւեր թափելու, աշխարհի տէր տիրական դառնալու տենչանքով, կը հրահրեն իրենց խօսնակները օրն ի բուն բարբանջելու եւ ստախօսութիւններով ժողովուրդ մը ամբողջ ոտքի հանելու, իրարանցում ստեղծելու եւ խառնաշփոթ վիճակ ստեղծելու համար: Իսկ այդ բոլորը... վասն փառքի ու տիրակալութեան:

Գաւաթ մը ջուրի մէջ փոթորիկ ստեղծուած այս դրութիւնը համեմատուած է այլ մասնագէտներու կողմէ, որպէս հարբուխի, ֆլուի կամ էնֆլուէնզայի մէկ այլ տեսակը:

Իսկ  ինչո՞ւ մեր «գիտունները» այս «քորոնայի» ժահրէն բժշկման դեղը չեն գտած մինչեւ այսօր, քաջ իմանալով որ այս ժահրը գոյութիւն ունէր 1980-ական թուականներէն ի վեր:

Հայկական առածը կ՝ըսէ: «Ամէն քարի տակ գաղտնիք մը կայ թաքնուած: Երբ վերցնես այդ քարը, այն ժամանակ ի յայտ պիտի գայ ան»:

 

ՅԱԿՈԲ ՄԱՐՏԻՐՈՍԵԱՆ

 

Լրահոս - 15 Օգոստոս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։