Հայ
Առաջնորդող
Գայլն Ու Ոչխարները (Ժամանակակից Հեքիաթ)
Յունիս 25 , 2020 , 21:52
Գայլն Ու Ոչխարները (Ժամանակակից Հեքիաթ)

 

ՀԵՆՐԻԿ ԱՆԱՍԵԱՆ

ՄԻ ԱՄԼԻԿ ԳԱՌ, ԻՐԵՆ ՀԱՄԱՐ

ՋՈՒՐ ԷՐ ԽՄՈՒՄ ԱՌՈՒԱԿԻՑ

 

   …Երկա~ր, շատ երկար մտածեց Գայլը. Իր բնակած անտառում գնալով պակասում էր ոչխարների թիւը: Դժուարացել էր ապրուստ հայթայթելը:

   Դէ~, ինքն ի՞նչ աշխատող, նա վարժուած չէր ազնիւ աշխատանքով ապրուստ հայթայթել: Այն ոչխարնե­րը, որոնց վրայ աչք էր տնկել` լափելու, կամաց-կա­մաց հեռանում էին անտառից: Մի անգամ լսեց, որ հեռաւոր, անյայտ երկիր են ուղեւորւում ոչխարները, ուր, ինչպէս ասում էին` աւելի հեշտ էր ապրուստ հայ­թայթելը: Եւ, իսկապէս, այդ նոր երկրում մեծա­թիւ ոչխարներ, տարբեր հնարքներով կարողացել էին քիչ թէ շատ ընդունելի պայմաններ ստեղծել իրենց ընտանիքների համար:

   Այս ամէնը ճշդելուց յետոյ, մտածեց, մտածեց գայլը, ու մի օր էլ որոշեց իր ընկերների, բազմաթիւ այլ գայլերի հետ ճանապարհ ընկնել դէպի այդ նոր եր­կի­րը` դիւրին ապրուստի հեռանկարով ոգեւորուած:

   Շուտով գայլը զգաց, որ այդ նոր երկրում բաւական դժուար է լինելու իր գործը: Ինչպէս միշտ, այս ան­գամ էլ օգնութեան եկաւ Աղուէսը, որն իր խորաման­կութեամբ բարձր դիրքի էր հասել ու իր համար «խակ խաղող» չկար այլեւս, ու դունչն ամէն տեղ հասնում էր:

   - Լսիր, Գայլ եղբայր,- դիմեց Աղուէսը իր մօտ խորհր­դի  եկած  Գայլին,- ճի՜շդ է,  որ դու ինձնից աւելի ուժեղ ես եւ գիշատիչ, բայց  գիտես նաեւ, որ  ես քեզ­նից աւելի խելացի եմ, եւ միշտ, իմ խորամանկու­թեամբ յաղթել եմ քեզ: Հիմա դու եկել ես այն երկիրը, ուր մենք պէտք է բարեկամներ լինենք, որպէսզի մի­ացեալ ուժերով կարողա­նանք ոչխարների այս հս­կայ բանակի հախից գալ` ոչ թէ նրանց ուտելով, այլ` աշխատեցնելով: Թող մեզ համար ձրիաբար աշխա­տեն, մի կտոր հաց է` կը տանք էլի: Որպէսզի կարո­ղա­նանք մեր նպատակին հասնել, անհրաժեշտ է, որ երկուսս էլ ոչխա­րի մորթի հագնենք եւ, որպէս տե­ղա­ցի ոչխարներ, իբր գործից-բանից հասկացող­ներ, նրանց գցենք մեր ճանկը:

   - Իսկ նրանք չե՞ն հասկանայ, որ մենք ոչխարներ չենք:

   - Ի՞նչ պիտի հասկանան…, ոչ բերան ունեն, ոչ էլ բերաններում խոտ կայ, արօտա­վայրի տեղին էլ ծա­նօթ չեն, չգիտեն թէ ինչ գազաններով են շրջապատ­ուած: Մեր քաղցր լեզուից արբեցած, ուզե~ն, չ՚ուզե~ն մեր ճանկը կ՚ընկնեն:

   - Հա~, լաւ ես ասում Աղուէս եղբայր, դու ինձ­նից աւելի խելացի ես ու խորամանկ,- ասաց Գայ­լը,- աւե­լի լաւ է դրանց աշխատեցնել` քան թէ խժռել, թէ չէ ո՞ւր կը հասնի` կե՜ր, հա կե՜ր…, վերջում ոչինչ չի մնայ ուտելու: Այսպիսով գոնէ կիմանանք, որ յաւի­տեանս ոչխարներ ունենք, որոնք մեզ կը կերա­կրեն:

                                                                             * * *

   … Եւ այսպէս, ոչխարների մորթի հագած Գայլն ու Աղուէսը թեւները քշտած գործի անցան: Գործարար ոչխարների տեսք առած, մի քանի օր յետոյ, շքեղ ընդունարան­նե­րում, բազմոցներին  թիկնած, գրաւիչ ու բարեհամբոյր ժպիտներները դէմքերին,  հագը­-կապը­ տեղին, սկսեցին յաճախորդներ ընդունել: Իսկ ոչխարները գալի~ս էին ու գալիս: Գալիս էին ու ընկնում Գայլի ու Աղուէսի սուր ճանկերի մէջ:

   - Հա~, լաւ ես արել, որ եկել ես մեր երկիրը,- ասաց Գայլ-Ոչխարը` աշխատանք գտնելու յոյսով իր մօտ եկած Մայր ոչխարին:

   - Լաւը` լաւ, բայց դժուար է խոտի բանը, եղբայր հարազատ, եւ յետոյ, նախապէս եկած ոչխարներն էլ իրենց համար տարածութիւններ են առանձնացրել, ցանկապա­տել, ու չեն թողնում մեզ` իրենց ազգա­կից­­նե­րին արածել: Նոյնիսկ` տարիներ առաջ, միեւ­նոյն արօտավայրից օգտուած ազգա­կիցներն անգամ երես են թեքում մեզնից: Ես իմացայ, որ դուք լաւ արօտավայր ունէք, եւ աշխատանքի դիմաց թողնում էք, որ աշխատաւորները արածեն:

   - Ճի՜շդ ես իմացել,- ասաց ծպտուած Գայլը` աւելի հաստատուն տեղաւորուելով բազկաթոռի մէջ,- պայ­մա­նը այսպիսին է, քոյր ոչխար, նախ` մի քանի ամիս պիտի ձրիաբար աշխատես, համոզես մեզ, որ դու կա­րող ես քեզ վստահուած գործը առաջ տանել:

   - Ինչպէ~ս թէ ձրի,- յուսահատ բացականչեց Մայր ոչխարը, հապա ո՞նց եմ կերա­կրե­լու գառնուկներիս:

   - Այո՜, այո~ ձրի…, իսկ գառնուկներիդ համար` մի անհանգստանայ, էստեղ, էս հսկայ տարածութիւնը տէրեր ունի, գիտես էլի` առիւծները, վագրերը ու միւս կենդանիները: Նրանք յատուկ արօտավայրեր են առանձնացրել մեզ նմանների համար: Մինչեւ չ՚ապացուցէք, որ էս երկրի հալալ-զուլալ, հարազատ բնակիչներն էք`ստիպուած էք օգտուել կառավարա­կան արօտավայրերից:

 -  Որ այդպէս է` կարելի  է  փորձել,-  կմկմալով պատաս­խանեց մայր-ոչխարը, եւ յաջորդ օրն իսկ անցաւ աշխատանքի` հենց Գայլ-ոչխարի ընդունարանում:

 

* * *

   … Գիշեր-ցերեկն իրար խառնած, աշխատում էր Մայր ոչխարը: Նուիրումը սահման չ՚ունէր: Տէրը նայում էր, ժպտում, քաջալերում: Այսպէս անցաւ մի քանի ամիս: Մայր ոչխարը յոգնած, հազիւ իրեն գցում էր գոմը եւ ախորժակ էլ չէր ունենում իր նման­ների համար առանձնացուած խղճուկ արօտավայ­րից օգտուելու:

   Տեսնելով, որ տէրը չի մտածում իրեն վար­ձատրե­լու մասին, մի օր, համբերութիւնից դուրս ելած դիմեց նրան.

   - Տէր իմ, ժամանակը չէ՞ արդեօք ինձ վճարելու:

   - Օհօ~, շատ ես շտապում բարեկամ, շա~տ…, հա­զիւ չորս ամիս եղաւ աշխատելդ, համբերիր…, դու դեռ քեզ չես դրսեւորել ինչպէս որ պէտք է, երկու ամիս եւս` ես քեզ կը վճարեմ…

   Անցաւ եւս երկու ամիս:

   - Այսօր վեց ամիսը լրացաւ, յարգելի տէրս,- դիմեց մայր ոչխարը` իր նմանների

քրտին­քով ուռճացած տիրոջը, որն արդէն գիրութիւնից հազիւ էր տեղա­ւորւում բազկաթոռի մէջ:

   - Ճիշդ է, բարեկամս, լրացաւ…, ես քեզ վճարելու եմ, բայց քանի որ նոր արօտա­վայրեր ստեղծելու համար զգալի դժուարութիւնների առջեւ ենք կանգ­նած, ստիպուած եմ քեզ եւ քո ընտանիքին խոստա­ցածս տարածութիւնից շատ աւելի փոքր տարածու­թիւն  յատկացնել: Ստիպուած  ես եւս  մէկ տարի դիմանալ: 

- Ի~…ի~…ի՞նչ,- ապշած ու զարմանքից քարացած Մայր ոչխարը ուրիշ ոչինչ չգտաւ ասելու, եւ միայն իր անզօր, թուլացած թաթերը առաջ պարզած` փորձեց յարձակուել տիրոջ վրայ:

   Բայց ի՞նչ իմանար խեղճ Մայր ոչխարը, որ դիմա­ցինը` այդքան բարեհամբոյր ժպիտով տէրը ոչ թէ ոչ­խար էր, այլ` գայլ, ոչխարի մորթի հագած գայլ:

   - Դո՜ւ, ապերախտ անասուն,- բղաւում էր տէրը,- ես քեզ վեց ամիս աշխատանք եմ տուել, պայմաններ ստեղծել քեզ համար, խորհուրդներ տուել, բացա­տրել թէ ինչպէս օգտուել «կառավարական արօտա­վայ­րից», իսկ դո՜ւ, որպէս մի ապերախտ անասուն, դեռ դժգոհո՞ւմ ես…

   Գայլը չէր նկատել, որ բազկաթոռից վեր ցատկելիս ու անզգոյշ շարժումներ անելիս, բացուել էին ոչխա­րի մորթու ծպտուած կոճակները:

   - Լա~ւ…, լա~ւ…, տէր իմ,- փորձում էր արդարա­նալ Մայր ոչխարը` աչքը չկտրելով տիրոջից,- ես…, ես էլի կը սպասեմ, բայց…, բայց չեմ հասկանում տէր իմ, իմ օրինա­կան խնդրանքը այդքան ազդե՞ց ձեր վրայ, որ…, որ…, ներեցէք, սկսում եմ ձեզ չճանա­չել…: Ներեցէք, տէր իմ, բայց քիչ է մնում, որ ձեզ մեր դարաւոր թշնամուն` գայլին նմանեցնեմ…

   - Այո՜, այո՜…, ես կարող եմ գայլի նմանուել, երբ իմ ստորադասը փորձում է բան խնդրել ինձնից: Իսկ քեզ` ներում չկայ…, դո՜ւրս այստեղից, դո՜ւրս, մէկ էլ չ՚երեւաս…

   Շուարած Մայր ոչխարը գլխիկոր դուրս եկաւ տիրոջ առանձնասենեակից` այդպէս էլ չհասկանա­լով,  թէ իր օրինական  խնդրանքը  ինչո՞ւ պիտի այդպէս ազդէր տիրոջ վրայ, որ նա զայրոյթից պայթած` գայլի նմանուէր:

   Այդպէս չհասկացան նաեւ իրենից յետոյ եկող բա­ւա­կան թուով միամիտ ոչխարներ եւս: Եւ նրանք, ինչպէս եւ ինքը, դառը փորձութիւնիղ յետոյ եկաւ այն համոզման, որ հարկաւոր է յոյսը դնել միայն ու միայն սեփական ուժի վրայ:

   Եւ այսպէս, յուսախաբ ոչխարները ժամանակի ըն­թացքում իրենց ուժերով, իրենց գառների օգնու­թեամբ սկսեցին մացառուտներից մաքրել չոր ու անապատ վայրերը, ջուր հասցնել հեռաւոր վայրե­րից, խոտ ու բոյս աճեցնել: Որոշ ժամանակ անց բարիքը հոսեց նրանց «բնակարաններից» ներս եւ նրանց կեանքը մտաւ բնական հունի մէջ:

 

* * *

   …Ասում են, որ մինչեւ օրս էլ, ոչխարի մորթի հա­գած Գայլն ու Աղուէսը շարունակում են իրենց ճան­կը գցել միամիտ ոչխարների, ու առանց վար­ձա­տրու­թեան, եւ կամ էլ չնչին գումարով աշխա­տեց­նում են իրենց օգտին:

  Սակայն, գազանների եւ ընտանի կենդանիների մէջ արդէն սկսել են պտտուել շշուկներ` մորթափոխ եղած գայլերի ու աղուէսների մասին:

   Ասում են, որ պատահում է նաեւ հակառակը, մէկ-մէկ էլ իրական ոչխարներն են գայլի մորթի հագնում:

   …Իսկ ոչխարները գալի~ս են ու գալիս: Եթէ պա­տա­հեց, որ իրենց բախտից բարի մի ազգակից հան­դի­պեց` ուրեմն չեն ընկնի գայլերի ու աղուէսների գիր­կը, ու, որոշ նե­ղու­թիւններից յետոյ, կը կարողա­նան իրենց համար  արօտավայրեր  ունենալ: Իսկ թէ

ընկան ծպտուած գայլերի գրասենեակները, նրանց քաղցր-մեղցր լեզուից արբե­ցած`կ՚ընկնեն նրանց ճան­­կը ու ապագայի վառ յոյսերով տարուած, երկա~ր-եր­կա~ր ժամանակ ձրիաբար կ՚աշխատեն նրանց հա­մար:

   Այստեղ վերջանում է մեր հեքիաթը: Երկնքից ընկ­նում է երեք խնձոր. Մէկը, որ որդնած է` Գայլերի համար է, միւսը` միամիտ ու ազնիւ ոչխարների, իսկ երրորդը` հեքիաթի հեղինակի, որ հաւատում է նման հեքիաթների, որոնք, դժբախտաբար իրակա­նու­թիւն են:

   Հեքիաթի հեղինակը համոզուած է, որ օտար ուժե­րն ու ազգակիցները պէտք չէ, որ խանգարեն «առուակից իրեն համար ջուր խմող ամլիկ գառին»,- թող խմի, թող խմի` իրեն համար, թէ պէտք է` թող արածի նաեւ…:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Լրահոս - 05 Յուլիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։