Հայ
Առաջնորդող
Կիլիկիոյ Հայրապետին Նուիրուած 117 Տարեկան Մաղթերգի Հեղինակին Ծոռը, Արդարօրէն Հպարտ Է… Ձօն՝ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսին Ընտրութեան Եւ Օծման 25-Ամեա
Յունիս 30 , 2020 , 11:21
Կիլիկիոյ Հայրապետին Նուիրուած 117 Տարեկան Մաղթերգի Հեղինակին Ծոռը, Արդարօրէն Հպարտ Է…  Ձօն՝ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսին Ընտրութեան Եւ Օծման 25-Ամեա

Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան Անթիլիասի Մայրավանքին մէջ Վեհափառ Հայրապետին հովանաւորութեամբ տեղի ունեցող բոլոր հանդիսութիւն­ներուն աւարտին, ինչպէս նաեւ թեմերուն մէջ տեղի ունեցող այն հանդիսութիւններուն վերջաւորութեան, որոնց կը նախագահէ Կիլիկիոյ Կաթողիկոսը, միաբերան կ՛երգուի «Ի վեհ բարձանց» մաղթերգը: Պարզունակ երգ մը՝ որ իր զինուորական քայլերգի նմա­նող հար­ուածային կշռոյթով, հպար­տու­թեամբ կը փքացնէ երգողներուն եւ լսող­ներուն կուրծքն ու միան­գամայն կը հրճուեցնէ անոնց հոգիները խանդավառութեամբ, ամրա­պնդելով Կիլիկեան Սուրբ Աթո­ռին նուիրական առաքելութիւնը:

   _Գիտէի՞ք, այս երգին հեղինակը հօրս հօրեղբա՛յրն է, _ ըսաւ Արա Գասապ­եա­նը մի քանի տարիներ առաջ, Անթիլիասի Կաթողիկոսարանին մէջ կողքիս կանգ­նած, երբ Հայրապե­տական սուրբ պատարագի աւարտին, Վեհարանի աստիճաննե­րուն վրայ որոտած վե­րոյիշ­եալ մաղթերգը երգչա­խումբին եւ ներկայ ժողովուրդին միա­ցեալ կա­տար­մամբ: Վեհափա­ռը տամկացած աչօք կ՛օրհնէր շուրջը խռնուած հա­ւա­տացեալ ժողո­վուրդը, որ երգի բառերը սրտին ու հոգի­ին վրայ դաջած, կ՛աղօթէր իր Հայրապետին կե­նաց արեւ­շատութեան հա­մար:

  Արային խօսքին ձայնային ելեւէջներուն մէջ կար ո՛չ միայն զէյթունցի տղա­մար­դուն յատուկ խրոխտ ձայնանիշը, այլեւ նման երգի մը հեղինակային իրաւունքի հեռաւոր սեփա­կանատէրը ըլլալու արդար հպարտութիւնը, որ խորապէս տպաւորեց զիս: Ան բացատրեց, որ Գրիգոր Գասապեանը իր հօր հօրեղբայրն էր, բնիկ Զէյթունցի, եւ Զէյ­թունի Հայոց գլխաւոր դպրոցի բազմավաստակ տնօրէնը, իսկ անոր եղբօրոր­դին՝ նոյնպէս բազմավաստակ ուսուցիչ եւ մանկավարժ Տաճատ Գասապ­եանը, այս­ինքն իր հայրը: Տաճատին հայրը՝ Արթին Գասապեան, տեղահանութեան օրերուն, առ­նելով կինը՝ Զմրուխտը, որ արդէն իսկ յղի էր, ապահով կը հասցնէ Հալէպ, իսկ ինք կը վերադառնայ Զէյթուն, քաղաքի ինքնապաշտպանութեան  մասնակից դառնալու,  ինչ­-

 

Պատգամաւորական ժողովը, որ ընտրեց Կիլիկիոյ Գահուն համար Տ.Տ. Սահակ Բ. Խապայեան Կաթողիկոսը

 



 

 

պէս նաեւ իրենց սեփա­կան կալուած­նե­րուն տիրութիւն ընելու համար: Սակայն հա­զիւ վերադարձած, թուրքերու ձեռքով կա­խաղան կը բարձրացուի: Անոր եղերա­կան մահէն ետք, Հալէպի մէջ լոյս աշխարհ կու գայ որբ որդին՝ Տաճատը, որ երբեք իր հայրը չէր ճանչցած…: Ահաւասիկ Զէյ­թուն­ցի գերդաս­տանի շառաւիղ ընտանիք մը, որու իւրա­քան­չիւր անդամին մէջ զգալի է «Զէյթունցի­ական ջիղ»ը:

Սահակ Բ. Կաթողիկոս՝ Հայրապետական նժոյգով 

 


            

 

20-րդ դարասկիզբին, Կիլիկիոյ մէջ Շնորհալիներու գահի Հայրապետ կ՛ընտ­րուի Սահակ Բ. Խապայեան Կաթողիկոսը,

    

  12 Հոկտեմբեր 1902 թուականին, իսկ օծու­­մը տե­ղի կ՛ունենայ 20 Ապրիլ 1903-ին: Հայրապետական օծման հանդիսաւոր ա­րա­­րո­ղու­թենէն ընդամէնը մի քանի ամիս­ներ ետք, Կիլիկեան ծագումով՝ խարբերդ­ցի այս խի­զախ հո­գե­ւորականը իր նժոյգին հեծած, Լեւոնի Բերդը դարերով իր ամպ­հովանին դար­ձու­ցած Սիսի պատմական Մայրավանքէն Հովուապետա­կան այցելու­թ­եան կը  ձեռ­նար­կէ,  հանդիպելու համար Մեծի  Տանն  Կիլիկիոյ  Կաթողիկոսու­թեան բոլոր թե­մե­­րուն մէջ ապրող ժողովուրդին՝ Ատանայի, Հա­ճնոյ, Մարաշի, Հալէպի, Զէյ­թունի, Մա­լաթ­իոյ, Տիվ­րիկի, Կիւրինի, Եօզղատի, Գըրշէհիրի, պա­պե­նական Խար­­բերդի եւ այլ շրջան­նե­րու մէջ, ոգեւորելու հա­մար իր բանաւոր հօ­տը:

          Սահակ Վեհափառ Զէյթուն հասնելով, արծուեբոյն այս քա­ղաքի լեռնցի ժո­ղովուրդին կողմէ ջերմ ընդունելութեան կ՛արժանանայ, գլխաւորութեամբ Առաջնորդ՝ Տ. Գրիգորիս Ծ. Վրդ. Աբարդեանցի: Զէյթունի մէջ անցուցած իր ութ օրե­րու ընթացքին, Հայոց Հայրապետը այցելութիւններ կու տայ ազգային հաստատութիւններու, որոնց շարքին Զէյթունի Հա­­յոց գլխաւոր վարժարանը: Աշակերտութիւնը կանոնաւոր շքեր­թով կը դիմաւորէ Հայոց Հովուապետը որոտընդոստ ծա­­­փողջոյններով, իսկ վար­ժա­րանի տնօրէնի ողջոյնի խօս­քերէն ետք, Սահակ Կաթողիկոս կ՛օրհնէ աշակերտութ­իւ­նը, դպրոցի աստիճաններուն վրայ

Գրիգորիս Ծ. Վրդ. Աբարդեանց 

 


                                                 

 

կանգնած: Հազիւ Հայրապե­տին  խօսքն  ու  «Պահ­պանիչ» աղօթքը աւարտած, աշակեր­տու­թիւնը խանդավա­ռու­թեամբ կ՛երգէ իր տնօ­րէնին՝ Գրիգոր Գասապեանին բառերով ու երաժշտութեամբ յօ­րինուած եր­գը՝ հայ­րա­պե­տական մաղթեր­գը, որուն առաջին կատարումն էր այդ, աւելի քան դար մը ա­ռաջ.    

«Ի վեհ բարձանց սուրբ Սիովնի,

Թռիչս առեալ աղաւնի,

Ի Շնորհալւոյն բարձրացաւ գահ,

Մի՛ մերձեսցի նմա մահ.

Արի՛ք, եղբարք իմ Հայկազնեան,

Օ՛ն, մաղթեսցո՛ւք միաբան.

Պահեա՛, ո՛վ Տէր, անսասան

Զսուրբ Աթոռ Կիլիկեան.

Կեցցէ՛, կեցցէ՛ առյաւէտ

Տէր Տէր Սահակ Հայրապետ»:

 

 

Գրիգոր Գասապեան

 



 

                                                                                                         Տաճատ Գասապեան

 



 

Սահակ Վեհափառ նախքան Կիլիկիոյ գահուն բազմիլը, Երուսաղէմի Սրբոց Յա­կոբեանց վանքի լուսարարապետի պաշտօնը վարած է: Ան հաւատարիմ իր կոչ­ման ու կա­տա­րած հոգեւորականի ուխտին, եւ ընդառաջելով ազատ ընտրութեամբ մեր ժո­­ղովուրդի դրսեւորած կամքին, Սիս գալով կը ստանձնէ Կաթողիկոսական ծանր լուծը, տեղական շատ վատ պայմաններու մէջ, որոնք արդէն շուտով վատթարագոյնի պիտի փոխակերպուէին Ատանայի կոտորածով եւ ապա՝ Հայոց Ցեղասպանութեամբ իր լրման հասած համամարդկային ողբերգութ­եամբ:

            Կիլիկեան հայութիւնը Պատգամաւորական ժողովի գումարմամբ եւ կատա­րած ընտրութեամբ ծանօթացեր էր արդէն իր ազգընտիր Հովուապետին, որ Երուսաղէ­մէն մինչեւ Կիլիկիա գալով, անձնուիրութեամբ փարած էր իր գործին: Ուստի, Զէյթունի վարժարանի տնօրէնը գրելով իր բանաստեղծութեան բառերը, Սիոնի վեհ բարձուն­քէն թռիչք առած «աղաւնի»ին՝ Սահակ Վե­հափառին կ՛ակնարկէ, որ գալով բարձրա­ցաւ Շնորհալիի գահուն, թող մահը բնա՛ւ չմերձենայ անոր: Ուստի կոչ կ՛ուղղէ ան Հայ-

Արծուեբոյն Զէյթուն քաղաքը, 20-րդ դարասկզբին

 



 

 

կազնեան ցեղիս բոլոր զաւակներուն, միասնաբար մաղթել, որ Տէրը անսասա՛ն պահէ Կիլիկեան Սուրբ Աթո­ռը, եւ առյաւէ՛տ ապրի Սահակ Հայրա­պետը:

         Այս անպաճոյճ, բայց ջերմ ու պարզ շունչով բառերուն տասնա­տողեայ յարակ­ցու­թիւնը, անձի մը կենսագ­րա­կանին խտացումը ըլլալէ բացի, Սուրբ Աթոռին պատ­մու­­թ­եան բարձրակէտերը կ՛ընդգծէ, գիսաւոր աստղի արծաթահոս լուսագրիչով. Շնոր­հա­լիներու գահը՝ իր փառաւոր անցեալով, Հայկազնեան ցեղը՝ իր տառապակոծ, մե­ռած ու վերյառնած ներկայով, արեւմտահայութեան ամրոց՝ Կիլիկեան Սուրբ Աթոռը, ու վեր­­ջապէս յոյսի նոր աղբիւր՝ Հայոց նորընտիր Հայրապետը…:

            Իրաւունք ունէր Արան հպարտանալու իր հօր հօրեղբայրով՝ այս բանաստեղծ- տնօրէնով որուն քնարերգա­կան տողերը իրենց երաժշտութեամբ, միայն մէկ առի­թով պիտի չլսուէին, ո՛չ ալ Հայոց Ցեղասպանութիւնը պիտի կարենար վերջ դնել անոր քայլերգային հնչեղութեան: Չկա՛յ Զէյթունի Հայոց դպրոցը. անիկա աւերուած է բար­բարոսին ձեռքով եւ վերջնական փլուզման ենթարկուած: Կոտորուած են անոր ա­շա­­կերտներէն շատերը, իսկ Ցեղասպանութենէն հրաշքով վերապրածները արդէն այսօր այս կեան­քին մէջ չեն: Չկա՛յ մանաւանդ հեղինակը՝ Գրիգոր Գասապեանը, բայց կա՛յ իր պարզունակ երգը, որ արդէն 117 տա­ր­իներէ ի վեր կ՛երգուի Մեծի Տանն Կիլիկ­իոյ գահին վրայ իրարու յաջորդած ութ Կաթողիկոսներու վեհաշուք ներկայութեան, մին­չեւ Սուրբ Աթոռոյս ազ­գը­նտիր Գահա­կալ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսը:

Զէյթունցի տնօրէնին հեղինակած երգին վերջին տողը, անցեալ տասնամեակ­նե­րուն միշտ փոփոխու­թ­եան ենթարկուած է, Սահակ Կաթողիկոսի անուան փո­խարէն յարմարեցնելով Կիլիկիոյ գահին բարձրացած նոր կաթողիկոսին անունը: Դպրե­վանքի ուսանողու­թեան մեր տարիներէն սկսեալ, նախ Երջանկա­յիշա­տակ Խորէն Ա. Վեհա­փա­ռին, ապա երբ Միա­բան դար­ձանք՝ Երջանկայիշատակ Գարեգին Բ. Վեհա­փա­ռին ա­նունը երգեցինք, իսկ այսօր Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Վե­հափառին անունը կ՛եր­գենք նոյն երգին ոստոստուն երաժշտութեամբ, միշտ միեւնոյն ոգեւորութեամբ եւ յառաջատեսիլ հայեացքով:

Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոս 


     

Մեզմէ առաջ եկող սե­րունդ­ները վստահաբար երգեցին Տ.Տ. Բաբգէն Ա, Տ.Տ. Պետրոս Ա, Տ.Տ. Գարեգին Ա. եւ Տ.Տ. Զարեհ Ա. ան­մա­հա­նուն  Կաթողիկոսներուն անունը տեղադրելով վերջին տողին վրայ:                                                                          

                Այո՛ Զէյթունցի էր այս բառերն ու երաժշտութ­իւնը յօրինողը. այո՛ Զէյթունի խրոխտ երկինքին տակ առաջին անգամ երգուեցաւ այս քայլերգը մատա­ղա­տի սե­րունդի անմեղ շրթներէն, հնչե՛ղ ձայնով: Բայց հեղինակն ու այդ օր սոյն երգին ունկն­դիր Սահակ Հայ­րապետն ու Զէյթունցիները մարգարէ չէին, կարենալ գուշակելու, որ 20-րդ դարու վերջալոյսին, Զէյթունցի ար­մատ­նե­րով Կաթողիկոս մը պիտի ընտրուէր եւ բազմէր Կիլիկիոյ գահին՝ Արամ Ա. Վեհափառը: Բազմաշնորհ հոգեւորական մը, որ Կաթողիկոսական 25 տարիներու իր փորձառութեամբ, 21-րդ դարու առաջին քառոր­դէն կը տեսնէ մինչեւ դարավերջ մեր եկեղեցւոյ ու ազգին դիմագրաւելիք մարտահրա­ւէրները: Իւրայատուկ անձնաւորութիւն, որուն համար սոյն մաղթերգի տողերը աղօ­թական փոխասացութեամբ պէտք է արտասանել, քաջառողջ երկարակեցութեան խոր մաղթանօք, համայն ազգիս սրտայորդ ու սիրազեղ երգեցողութեամբ:

            Զէյթունցի տնօրէն Գրիգոր Գասապեանին մտքէն իսկ չէր անցեր, որ երգի առա­ջին կատարումի թուականին յաջորդող տասնամեակներուն, յատկապէս 1930 թուա­կա­­նէն ետք, երբ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ տարագիր Կաթողիկոսութիւնը իր նոր կայքը ու­նեցաւ Անթիլիասի գեղածիծաղ ծովափին, այս երգը բազմաթիւ մշակումներ պիտի ու­նենար, որոնցմէ ամէնէն գեղեցիկը՝ Զարեհ Վրդ. Ազնաւորեանին կողմէ յօրինուած:

            2000 թուականի Նոյեմբեր ամսուն, երբ հոգեւորական ծառայութեամբ Միաց­եալ Նահանգներ կը գտնուէինք, պատիւն ունեցանք մաս կազմելու Տ.Տ. Արամ Ա. Կա­թողիկոսի Հովուա­պե­տական այցելութեան շքախումբին: Վեհափառ Հայրապետին Արեւմ­տեան թեմի տարբեր քա­ղաքները այցելելու ծիրին մէջ, Ֆրէզնոյի քաղաքի Հա­­յոց Ս. Երրորդու­թիւն եկեղեցւոյ Հոգաբարձու­թիւնը անակնկալ մը մա­տուցեց Նորին Սրբու­թեան, երբ Հայոց Հայրապետը մուտք գոր­ծեց յիշեալ քաղաքի Համաժո­ղովնե­րու դահ­լի­ճը, «Գանատական Պղնձեայ Փողերախումբի Հա­մոյթ»ը նոր մշակումով եւ մեծ թափով հնչե­ցուց «Ի վեհ բարձանց»ը, Կիլիկիոյ արքաներու փառահեղ ընդունե­լութեամբ դիմաւորելով Կիլիկիոյ Կաթողիկոսը՝ Հայոց առիւծասիրտ արքաներու եւ Կի­լիկեան Թագաւորութ­եան կենդանի յիշատակը եւ Հայոց պահանջատիրական պայ­քարի «Կարմիր Կնիք»ը:

 

Հերոսական Զէյթուն քաղաքէն այլ տեսարան մը 



            Իրաւունք ունի՛ Արան հպարտանալու իր հօր հօրեղբայրով, որ իր դուզնաքեայ բանիւք դեռ հարիւրամեակներ լարուած պիտի պահէ իր սիրոյ ու յարգանքի բանաս­տեղծական քնարը եւ երաժշտական համեստ նուագարանը, որպէսզի միշտ հիւսուի փառքը մեր Սուրբ Աթոռին եւ անոր Աթոռակալին:

26 Յունիս, 2020 

Ազգային առաջնորդարան, Թաւրիզ

Ծ. Խմբ.- Նշենք, որ  Գերշ. Տ. Գրիգոր Եպս. Չիֆթճեան սրբազան հօր վերի շահեկան յօդուածին մէջ նշուած Արան (շառաւիղը Զէյթունցի տնօրէն Գրիգոր Գասապեանին եւ որդին լիբանանահայ վաստակաշատ կրթական մշակ ողբ. ընկ. Տաճատ Գասապեանին) ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեան ժրաջան անդամն է այսօր եւ «ՆՈՐ ՕՐ»ի վարչական պատասխանատուներէն մին: 

 

ԳՐԻԳՈՐ ԵՊՍ. ՉԻՖԹՃԵԱՆ

Առաջնորդ Ատրպատականի Հայոց Թեմի

 

Լրահոս - 05 Յուլիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։