Հայ
Արա Ահարոնեան
ՌԱԿ-ի Երախտաւորները. Յունահայոց նուիրեալ առաջնորդ՝ Եփրեմ Վարդանեան 1890, Հաճըն – 1964, Աթէնք
ՌԱԿ-ի Երախտաւորները.  Յունահայոց նուիրեալ առաջնորդ՝ Եփրեմ Վարդանեան 1890, Հաճըն – 1964, Աթէնք
Յունիս 01 , 2017 , 14:58

Երախտաւոր Եփրեմ Վարդանեանը ծնած է 1890-ին Ռումլու (Հաճընի շրջան), Ուլուգուշեան գերդաստանի համեստ յարկին տակ։

Նախնական ուսման համար իրեն հասակակից պատանիներու հետ յաճախած է Հաճնոյ նախակրթարանը, ու ապա ուղարկուած Այնթապ՝ շարունակելու համար իր ուսումը ծանօթ Վարդանեան վարժարանէն ներս։ 1907-ին կը վերադառնայ Հաճըն ու տարի մը կը յաճախէ տեղւոյն ամերիկեան բարձրագոյն վարժարանը ծանօթանալու անգլերէն լեզուին, ու ապա Ատանա՝ շուրջ տարուան մը համար կատարելագործելու իր կրթութիւնը տեղւոյն ազգային վարժարանէն ներս։ 1909-ի Ատանայի կոտորածներու ժամանակաշրջանին ան տարուան մը համար տեղափոխուած է Եգիպտոս, Գահիրէի մէջ հետեւելու մասնաւոր դասընթացքներու։ Հոն կը ծանօթանայ ատենոյ սահմանադիր-ռամկավար յայտնի դէմքերու ու կ՚արժանանայ Միհրան Տամատեանի անվերապահ խնամքին։ Իր ունեցած լեզուական հմտութեան համար, յարմար կը տեսնուի զինք Կովկաս ուղարկել։ Կովկասի մէջ իրեն պաշտօն կը վստահուի աշխատակցիլ Գրիգոր Արծրունիի «Մշակ»ին ու շուրջ 2 տարի իր մասնակցութիւնը կը բերէ «Քանթունի» գրական ծածկանունով (1910-1912)։ «Մշակ»ի իր գրական մասնակցութեան կողքին, Թիֆլիսի մէջ Վարդանեան կը վարէ թարգմանիչի մասնակի ժամանակով պաշտօն մը, առաւելաբար յունարէնէ եւ անգլերէնէ պաշտօնական թարգմանութիւններ կատարելով։

1912-ի աւարտէն առաջ կ՚որոշէ մեկնիլ Կ. Պոլիս, ու որպէս Օսմանեան քաղաքացի մուտք կը գործէ Օսմանեան զինուորական (Հարպիէ) վարժարանը, հետեւելու ծառայութեան դասընթացքներուն, զոր պիտի աւարտէր Համաշխարհային Ա. Պատերազմի շրջանին, դառնալով պահեստազօր սպայ։ 1915-ի սկզբնաւորութեան ծառայութեան կը զօրակոչուի Օսմանեան բանակին համար։

Բայց Ցեղասպանութեան ու տարագրութեան սկզբնաւորութեան, արդէն Եփրեմ իր մտերիմ ընկերոջ հայ սպայի մը հետ, կ՚իմանայ ճակատագիրը Օսմանեան բանակի մէջ ծառայող հայ զօրակոչիկներուն, ու 1916-ի սկզբնաւորութեան իր ընկերոջ հետ, ծպտեալ փախուստ կու տայ բանակէն ու կը հասնի Կիլիկիա։ Վարդանեան կը յաջողի գալ Ռումլու, ուր դժբախտաբար պիտի իմանար Ցեղասպանութեան զոհ դարձած իր գերդաստանի բոլոր անդամներուն գոյժը։ Եփրեմին կուտակած փորձառութիւնը բանակէն ներս, զինք կը մղէ, որ գործէ որպէս ծպտեալ քիւրտ, ահաբեկելով Հաճնոյ շրջանի թուրք գործակալները։ Աւելին, ան կը յաջողի Ռումլու մնացած հայ բնակչութեան կարեւոր մէկ մասը սպանդէն փրկել ու տեղափոխել զանոնք Կիլիկիոյ յարաբերաբար ապահով վայրերը։

1918-ի Համաշխարհային Ա. Պատերազմի զինադադարէն ետք, Վարդանեան կ՚անցնի Ատանա, ուր կը գործէր Սահմանադիր Ռամկավար Կուսակցութեան Կիլիկիոյ շրջանակը։ Երախտաւորը իր մասնակցութիւնը կը բերէ Ատանայի ատենոյ ազգային հասարակական կեանքին, ինչպէս նաեւ կը պաշտօնավարէ տեղւոյն ազգային վարժարանէն ներս։ Ատանայի մէջ իր ծանօթութիւն ու գործակցութիւնը ռամկավար ատենոյ ղեկավարութեան հետ, որոնց միայն անունին ծանօթ էր Գահիրէ գտնուած ժամանակ,– Մարտիրոս Տէր Ստեփանեան, Սեդրակ Կեպենլեան, Լեւոն Աճէմեան, բոլորն ալ Վարդանեանի սերնդակից,– կը մղեն շրջանակը կազմակերպչական փայլուն ծրագրումի։

Վարդանեան իր մասնակցութիւնը կը բերէ նաեւ հոն հրատարակուող ռամկավար պաշտօնաթերթ՝ «Կիլիկիոյ Սուրհանդակին», որուն խմբագրութիւնը ստանձնած էր երախտաւոր Մարտիրոս Տէր Ստեփանեանը։ Այս շրջանին՝ 1919 Յունիսին, կ՚իրականանայ Միհրան Տամատեանի Կիլիկիա մեկնելու ծրագիրը, որ նախապէս 1918 Հոկտեմբերին որդեգրուած էր ամբողջական Հայաստանի ներկայացուցիչ նշանակուելու Սուրիոյ եւ Կիլիկիոյ համայնքներուն մօտ։ Ատանայի մէջ Տամատեան, որ պիտի ծրագրէր Կիլիկիոյ անկախացումը, իր գործակիցներու շարքին կը դիմէ նաեւ Վարդանեանին, որուն ծանօթացած էր Գահիրէի մէջ։ Կիլիկիոյ մէջ կայք հաստատած ֆրանսական բանակի պատասխանատուն էր գնդապետ Պրեմոնը, որուն հետ հանդիպումներուն ներկայ կը գտնուէր Եփրեմ Վարդանեանը, որպէս Օսմանեան բանակի վկայեալ սպայ։ Կիլիկիոյ անկախացման ծրագրին գործընթացին մէջ Վարդանեանի փորձառութեան պիտի վստահուէր Կիլիկիա հասնող հայ կամաւորներուն հետ կազմակերպչական աշխատանքը, որոնք պիտի հանդիսանային կորիզը կազմուելիք Կիլիկեան բանակին։ Բայց Կիլիկիոյ միօրեայ անկախութիւնը 1920 Օգոստոս 4-5, պիտի կասեցուէր Կիլիկիոյ ֆրանսական հոգատար իշխանութեան կողմէ, ու Վարդանեան կ՚որոշէ անցնիլ եւ հաստատուիլ Յունաստան։

Աթէնքի մէջ կը զինուորագրուի յունական բանակին, որ այդ օրերուն պիտանի կը դառնան տարբեր լեզուներու իր պաշարն ու բանակային փորձառութիւնը։ Աթէնք հաստատուելէ ետք կը կազմէ իր ընտանեկան բոյնը ու կը բախտաւորուի երկու զաւակներով, մանչը՝ Արմէն եւ դուստրը՝ Անահիտ։ 1922-ին, երբ Աթէնքի մէջ կը կազմուի երկրորդ անգամ հայկական լեգէոնը, Վարդանեան կը դառնայ գործակիցը լեգէոնի ղեկավար՝ Զօրավար Թորգոմի, որ կեդրոնացած էր Թուրքիոյ սահմանակից Ակնրիկէի շրջանը։ Վարդանեան կը դառնայ հետեւակի աւագ հրամանատար, եւ իր փորձառութեամբ այս անգամ աչքի կը զարնէ Զմիւռնիոյ գաղթականները տեղաւորելով ու մասնակցելով թրքական բանակի յառաջխաղացը կասեցնելու մարտերուն։

Կարճ ժամանակուայ ընթացքին, որպէս բանակային, Վարդանեան կ՚արժանանայ յունական բանակի պատիւներուն, ու 1922 Նոյեմբերին իրեն կը տրամադրուի կենցաղային մնայուն թոշակ։

Հոս կ՚արժէ աւելցնել, որ յունական կառավարութիւնը 1920-ի Կիլիկիոյ պարպումէն ետք, Աթէնք հասած հայ գաղթականներուն տրամադրած էր Տորղութ Փաշայի բազմաբնակարան տուները, ու Վարդանեանին ալ բաժին ինկած էր այդ բնակարաններէն մին։ Երախտաւորը կարծես թափառական կեանքը սկսելով իր ծննդավայրէն, հասցուցած էր աւարտին ու Աթէնքի մէջ կազմելով իր ընտանեկան բոյնը, ապահովելով իր առօրեայ ապրուստը, 1924-ին սկսած էր դասաւանդել Ֆիսքի ազգային վարժարանէն ներս։

1920-ական թուականներուն Յունաստան հաստատուած հայ գաղթականներուն ստուար քանակը, ու մանաւանդ հոն տեղաւորուած հայ որբերը, կարեւոր դարձուցին յունահայ գաղութի կազմաւորումը։ Հայց. Առաքելական եկեղեցին, Բարեգործականը, ազգային կուսակցութիւնները, ինչպէս նաեւ ազգային վարժարանները ու հրատարակուող մամուլը իրենց կարեւոր դերը ունեցան գաղութի կազմաւորման մէջ։ 1922-ին Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան Ա. Ընդհանուր Պատգամաւորական Ժողովը, որ կը գումարուէր կեդրոն ունենալով Աթէնքը, երախտաւորին համար դարձաւ հասարակական իր գործունէութեան համար կարեւոր, ու իր սերտ գործակցութիւնը մշակեց Կեդրոնական Վարչութեան անդամներ՝ Տոքթ. Էնֆիէճեանի, Արտակ Դարբինեանի եւ Յովհաննէս Պօղոսեանի հետ։

Այս շրջանին կարեւորութեամբ կազմուեցաւ Յունաստանի Շրջանային Վարչութիւնը Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, որուն անդամ էր երախտաւոր Եփրեմ Վարդանեանը։ Կարճ ժամանակի մէջ կը կազմուի ՌԱԿ-ի ակումբ մը նաեւ Սելանիկի մէջ ու Վարդանեանի ջանքերով հոն ալ կը հրատարակուի գաղափարախօս պարբերաթերթ մը։ Պէտք է ըսել, որ Սելանիկի փոքրաթիւ հայկական գաղութը յետագային իր բարօր վիճակով պիտի նպաստէր յունահայ գաղութի ազգային հաստատութիւններուն։

1935-ին Վարդանեան հանգիստ կ՚առնէ իր կրթական ասպարէզէն ու կը հրաւիրուի լեզուական դասախօս որպէս յունական բանակի սպայակոյտի վարժարանին, առաւելաբար դասաւանդելով ֆրանսերէն եւ անգլերէն։

1946-ի ազգահաւաքի ծրագիրը, յունահայ գաղութին համար կարեւոր նկատելով, Վարդանեան անցած էր աշխատանքի ու երախտաւոր Առաքել Պետրոսեանի կողքին կը նպաստէ 1946-47-ի ազգահաւաքի կազմակերպման։

1948-ին իրեն կը վստահուի կուսակցական երիտասարդներու կորիզի մը կազմութիւնը, որ պիտի սատարէր Աթէնքի մէջ կազմութեան՝ «Արարատ» Մշակութային եւ Մարզական Միութեան, որ խանդավառութեամբ ու կարեւորութեամբ ցարդ կը գործէ յունահայ գաղութին համար։ Իր վատթարացած առողջութիւնը պատճառ կը դառնայ, որ դադրեցնէ իր աշխատասիրութիւնը ռամկավար մամուլին. կեանքի վերջին տարիներուն կորսնցուցած էր նաեւ իր տեսողութիւնը։

Երախտաւորը յաւիտեան իր աչքերը կը փակէ Աթէնքի մէջ՝ 1964-ին, արժանանալով  ազգային յուղարկաւորութեան։

 

Լրահոս - 23 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։