Հայ
Մինաս Գոճայեան
ՊԱՅԹԻՒՆՆԵՐ ԹՈՒՐՔԻԱՅՈՒՄ ԵՒ... ՈՉ ՄԻԱՅՆ Հեղինակ՝ Կարօ Վարդանեան
ՊԱՅԹԻՒՆՆԵՐ ԹՈՒՐՔԻԱՅՈՒՄ ԵՒ... ՈՉ ՄԻԱՅՆ Հեղինակ՝ Կարօ Վարդանեան
Յունիս 29 , 2017 , 15:31

Լիբանանը իմ ծննդավայրս է, ուր անցուցած եմ կեանքիս առաջին 21 տարիները, հետեւաբար մեր բոլորիս հայրենիքէն ետք երկրորդ հայրենիք մըն է ան իր երբեմնի նոճիներով ու սոճիներով, կաղնեպատ լեռներով ու անաղարտ Միջերկրականով ու հայկական մշակութային հարուստ կեանքով։ Երբեք առանց յուզմունքի չեմ այցելած ծննդավայրս՝ Պէյրութ, գիւղերըճէպէլ»), թաղս՝ Խալիլ Պատաուին, որոնք աւա՜ղ այսօր կա՛մ այլանդակուած են կա՛մ դիմագիծ փոխած եւ կա՛մ ալ ենթարկուած  դրամատիրական աշխարհին յատուկ վայրագ շինարարական զարգացման։ 

            Ամենայն դէպս Պէյրութը ԻՄ քաղաքս է իր բոլոր ուրախ ու տխուր անցեալով ու պայքարող ներկայով։ Օգտուելով ընթացիկ տարուայ Մայիս-Յունիս ամիսներուն Լիբանան կատարած այցելութենէս, յաջորդ մի քանի թիւերով պիտի փորձեմ ներկայացնել Լիբանանն ու լիբանանահայութիւնը՝ նկարագրականներէն անդին երթալով եւ շեշտը դնելով ապրումներուս եւ մշակութային, հասարակական ու կրթական կեանքին վրայ։ 

 

Վերջին շրջանին հրատարակուած ինքնատիպ գիրք մը (հրատարակութիւն՝ Լիբանանի «Սփիւռք» պարբերաթերթի), որ կը լրացնէ հետազօտական լրագրութեան մը բոլոր պայմանները։ Լոյս տեսած է Երեւանի «Տիգրան Մեծ» տպարանէն 2017ին եւ փուռէն ելած թարմ հացի նման սպառած է։ Գրեթէ մէկ շունչով ընթերցելէ ետք կրնամ անվարան յայտարարել, թէ «Պայթիւններ...»ը արժանի է երկրորդ տպագրութեան եւ գոնէ թարգմանուած մի քանի լեզուներու (արաբերէն, անգլերէն, ֆրանսերէն, սպաներէն...), որովհետեւ ներկայացուող հրատարակութեան մէջ, բաղկացած 293 էջերէ եւ 96 սեւ-ճերմակ նկարներէ, հանրութեան կը ներկայացնէ Հայաստանի Ազատագրութեան Հայ Գաղտնի Բանակի (այսուհետեւ՝ ՀԱՀԳԲ) անցած ուղին։

            Կարօ Վարդանեան վաւերական լրագրող մըն է, Չարենցի անուան Գրականութեան և արուեստի թանգարանի տնօրէնը, որ կը ստուգէ իւրաքանչիւր տեղեկութեան աղբիւրը, հաւաստիութիւնը եւ գիտէ առասպելը անջատել իրականութենէն, որովհետեւ հապշտապ կերպով չէ արտադրած իր վէպը, այլ՝ տարիներու ընթացքին ուսումնասիրած է ՀԱՀԳԲ-ը եւ յարակից դէպքերը, որոնք ծնունդ տուին յետ ցեղասպանութեան տարիներուն սփիւռքի մէջ աննախադէպ շարժումի մը, որ տակն ու վրայ ըրաւ հայ դասական կուսակցութիւններու ղեկավարութեան հաշտուողական մօտեցումները հայ դատի առնչութեամբ։ Բանակին նպատակը հայ կուսակցութիւնները հարուածելը չէր, այլ Թուրքիան պատմութեան դատաստանին առջեւ բերելու ազդու փորձ մը, ինչպէս նաեւ աշխարհի խուլ ականջներուն կամ անտեղեակ մարդկութեան լսելի դարձնելու մեր արդար պահանջատիրութիւնը։

            Հեղինակը ընտրած է իրապատում վէպի ոճը։ Վէպին գլխաւոր կերպարը համալիր կերպար մըն է, որ իր մէջ կ՚ամփոփէ Բանակի հերոսական տղոց բոլոր դրական կողմերը, անոնց նուիրուածութեան  անկեղծութիւնը, գործի հանդէպ ունեցած իրենց հաւատքը, անձնազոհութիւնը եւ նման բարեմասնութիւններ։ Կը թուի թէ գլխաւոր հերոսը ուրուական մըն է, բայց ընթերցողը անոր կերպարին մէջ կը տեսնէ համեստ, քաջասիրտ, ստեղծագործ եւ Հայ Դատին ու իր մարտական ընկերներուն ամբողջովին նուիրուած պատուաւոր ու արժանապատուութեան գիտակից պատերազմիկ մը։ Ան մասնակցած է բազմաթիւ արիութեան գործողութիւններու, յատկապէս որպէս օդաչու օգտուելով իր պաշտօնին ընծայած առաւելութիւններէն եւ զէնքեր ու պայթուցիկներ փոխադրած է Փարիզ, Մատրիտ, Հռոմ, Թուրքիա եւ այլուր։

            Այս գործողութիւններու պատումի ընթացքին է, որ ընթերցողը կը հանդիպի ու կը լսէ ՀԱՀԳԲ-ի հիմնադիրներուն, կը լսէ անոնց մտահոգութիւնները, շարժառիթները, գաղափարախօսութիւնը։

            Օրինակ, ի պատիւ գլխաւոր կերպարին, ան անվարան կերպով կը ճշդէ թիւրիմացութիւն մը.

            - Մեր նպատակը վրէժը չէր եւ ոչ էլ՝ Ցեղասպանութեան ճանաչումը, ինչի վրայ արդէն հարիւր տարի սեւեռուած է ողջ հայութեան միտքը։ Մեր նպատակը մեր գերուած հայրենիքի վերադարձն է։

            Կարելի չէ չհամաձայնիլ գլխաւոր կերպարի ճշդումին հետ։

            Եւ այսպէս հերթով հեղինակը մեր ձեռքէն բռնած կ՚առաջնորդէ ու կը հանդիպեցնէ ՀԱՀԳԲ-ի հիմնադիրներուն եւ առաւել կամ նուազ չափով աչքի զարնուած նորօրեայ ազատամարտիկներուն։ Կը խօսի Գուրգէն Եանիքեանը (1895-1984), ՀԱՀԳԲ-ի հիմնադիր Յակոբ Յակոբեանը (բուն անունով Յարութիւն Թագուշեան, 1951-1988), առասպելական կերպար վաղամեռիկ Յակոբ Տարագճեանը (1958-1981), Վազգէն Սիսլեանը, Ալեք Ենիգոմշեանը, Լեւոն Էքմէքճեանը (1958-1983), Լեւոն Երկաթը (1916-1990) եւ շատ ուրիշներ։

            Հեղինակը, մինչ կը խօսեցնէ իր «ուրուական» կերպարը, որ հարիւրաւոր անգամներ լուռ ու մունջ զինամթերք հասցուցած է զինակից եղբայրներուն յաճախ իր գործն ու կեանքը վտանգի տակ դնելով, կ՚իմանայ կարեւոր պատմական տեղեկութիւն մը։

            - Գրեթէ եղբայրս էր Յակոբը (Տարագճեան-Մ.Գ.),- կ՚ըսէ «անանուն» հերոսը,- եւ յետոյ որքան էլ միւս Յակոբը (Մուճահետը-Յակոբեան-Թագուշեանը-Մ.Գ.) իրաւամբ համարւում է ԱՍԱԼԱ-ի հիմնադիր, միեւնոյն է, մենք մեծ պարտք ունենք Տարագճեան Յակոբի հանդէպ, որովհետեւ մինչ օրս հանրութեանը կարգին չենք ներկայացրել, որ այս երկու Յակոբների հանդիպումից ծնունդ առաւ ԱՍԱԼԱն...։ Պատմութիւնը նրան պիտի յիշի որպէս ԱՍԱԼԱի համահիմնադիր։ Ու դա արդար կը լինի։

            Իրապատում վէպը յաճախ կ՚անդրադառնայ Մոնթէ-Աւօ Մելքոնեան կերպարին, անոր նախաարցախեան շրջանի երբեմն տարօրինակ, անհասկնալի ու առեղծուածային գործունէութեան մասին։ Հակառակ այն համոզման, որ հեղինակի համար Մոնթէն Արցախի հերոսն է, այնուամենայնիւ համարձակութեամբ ու իսկական լրագրողի յամառութեամբ կը փորձէ բացայայտել Մոնթէի կերպարը։

            Հակասական երեւոյթներ կան Մոնթէի մէջ, երբեմն չես ուզեր հաւատալ իր զինակիցներուն կողմէ իր մասին եղած վկայութիւններուն։ Վէպին այս թեման կը թողում որ ընթերցողը ինք կատարէ իր անձնական դատումը։ Այնուամենայնիւ տակաւին կրնան շատ գոց էջեր բացուիլ Մոնթէի մասին – պատճառ մը եւս որ ես այս խնդրին մէջ աւելի չխորանամ, բայց կը մտածեմ՝ արդեօ՞ք երկու Մոնթէ գոյութիւն ունեցած է, մին 70-80ականներուն, միւսը՝ Արցախեան գոյամարտի։ Որպէս բարեխիղճ լրագրող Կարօ Վարդանեան յարգած է լրագրութեան,– իրաւ լրագրութեան եւ ոչ թէ «ղազաթէճիութեան» (թրքերէն՝ աժան ու անլուրջ լրագրութիւն),– պահանջքները։

            Գիրքին էջերը կարդալու ընթացքին ընթերցողը չի կրնար իր յուզմունքը զսպել իմանալով այս տղաներուն անձնուրաց քաջագործութիւնները, որոնց մէջ կը հանդիպիմ ինծի քաջ ծանօթ դէմքերու, ինչպէս բժիշկ Հրաչ Լուսինեան (նահատակուած հիւսիսային Սուրիոյ մէջ1982ին), Կարապետ Փաշապեզեան (նահատակուած 1983ին, հայերէնի ուսուցիչներէս Գէորգ Աճեմեան (1932-1998), աշակերտներէս Խաչատուր Խուրշուտեան (նահատակուած 1987ին. շարադրութեան տետրակը պահած եմ քովս երբ տակաւին Է. դասարանի աշակերտ էր ՄԿՀի մէջ)։

            Կը մնայ ակնկալել Կարօ Վարդանեանէն, որ շարունակէ իր պրպտումները եւ խորացնէ իր ուսումնասիրութիւնները բարդ ու խճճուած այս շարժումին զանազան ծալքերը յայտնաբերելու իր շնորհակալ աշխատանքին մէջ։

 

Պէյրութ - Լոս Անճելըս, 25 Յունիս 2017

Լրահոս - 23 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։