Հայ
Սարգիս Մինասեան
Իրապաշտութիւն, իսլամականութիւն եւ հակազդեցութիւն ահաբեկութեան
Իրապաշտութիւն, իսլամականութիւն եւ հակազդեցութիւն ահաբեկութեան
Յուլիս 06 , 2017 , 16:39

ՃԵՖՐԻ ՀԸՐՖ

 

Մենչեսթըրի ու Լոնտոնի ահաբեկութիւններէն ետք, վարչապետ Թերեզա Մէյ կոչ ըրաւ «դժուարին ու յաճախ կնճռոտ» ծայրայեղութեան աղբիւրները հետապնդելու։ «Անցեալ Փետրուարին կոչ ըրի անոնց, որոնք զգուշացած էին արտայայտուելէ իսլամիզմի մասին, Սեպտեմբեր 2001ին Նիւ Եորքի երկնաքեռ աշտարակներու ահաբեկումէն իվեր։

Ցարդ, հոգեբանական նման խուզարկում մը չէ սկսուած, գէթ՝ հրապարակաւ։ Թերեւս կը գտնուինք դարձակէտի մը առջեւ։ Սեպտեմբեր 11էն իվեր, ժողովրդավար երկիրներու ղեկավարներ զգուշացած են հրապարակաւ արտայայտուելէ իրական կապերու մասին, որոնք գոյութիւն ունին մահմետականութեան, իսլամիզմի եւ ահաբեկութեան միջեւ։ Անոնք չեն արտայայտուած ցարդ շարք մը պատճառներով. չվշտացնելու համար ահաբեկութեան դէմ պայքարին մէջ, ետ կենալով գրգռելէ թշնամութիւնը մահմետականներու դէմ, որպէսզի չամբաստանուին ծայրայեղութեամբ իսլամութեան դէմ։ Նման կեցուածք մը իրապաշտ ճիգ մը կը նկատուէր, խուսափելու համար «քաղաքակրթութեանց բախումէ», բան մը որ ահաբեկչական կազմակերպութիւններ կը փորձէին հրահրել։

Տանըլտ Թրամփ յաղթանակեց մասամբ, այս ակներեւ իրապաշտութիւնը իբրեւ ձախողած քաղաքական դիրքորոշում խարանելուն համար։ Այսուհանդերձ, սկիզբէն Թրամփի անկարողութիւնը ճշմարտութիւնը խօսելու որեւէ հարցի նկատմամբ, եւ իր բարեկամութիւնը հակաիսլամ տարրերու հետ, ջնջեցին իրեն հանդէպ վստահելիութիւնը, իբրեւ այս հարցին պատգամաբերը։ Փոխարէնը, մենք նկատի առնելու ենք, կամ դիմելու ենք քաղաքական ա՛յլ ղեկավարներու նաեւ՝ գրողներու եւ մտաւորականներու, որոնք քաջութիւնն ունեցած են դիմակալելու իսլամաֆոպիայի ամբաստանութիւններ, եւ արտայայտուելու իմաստութեամբ, իսլամական կրօնքի մեկնաբանութեան կամ ահաբեկութեան գործածութեան մասին։

Այս գարնան, երեք յարձակումները Անգլիոյ մէջ, մղեց վարչապետ Մէյը կոչ ընելու, թէ «թէեւ շօշափելի յառաջդիմութիւն արձանագրած ենք վերջին տարիներուն, անկեղծօրէն յայտնելով, չափազանց հանդուրժողութիւն կայ ծայրայեղութեան հանդէպ մեր երկրին մէջ։ Հետեւաբար, շատ աւելի կորովի գտնուելու ենք բնորոշելու համար ինքնութիւնը ծայրայեղութեան, եւ արմատախիլ ընելու մեր հասարակութենէն եւ ընկերութենէն։ Նման դիրքորոշում մը կը պահանջէ դժուարին նախաձեռնութիւններ։ Այս «գաղափարախօսութիւնը պարտութեան մատնելը մեր ժամանակի ամէնէն մեծ մարտահրաւէրներէն մէկն է»։

Ինչպէս որ ֆրանսացի գրող Փասքալ Պրուքնըր իր վերջին մէկ քննասիրութեան (essay) մէջ՝ «Un racisme imaginaire. La querelle de L'Islamophobie – Երեւակայական արմատականութիւն մը. Վէճը իսլամաֆոպիայի մասին» յայտնած է, թէ Իսլամիզմի քննադատութիւնը, կամ՝ իսլամութիւնը իբրեւ վարդապետութիւն, եւ անոնց կապը ահաբեկումի հետ – այս նիւթերուն քննարկումը օրինական է. ինչպէս որ կրօնքը եւ անոր մեկնաբանութիւնը քննադատուած են Արեւմուտքի մէջ Լոսաւորութեան Դարէն իվեր։ Նորագոյն յարձակումներուն սարսափը, եւ իսլամական ահաբեկութիւնը, 1990էն իվեր կեանքի իրողութիւն մը դարձած են աշհարհի մէջ։ Վերջապէս, համոզիչ դառնալու է ժողովրդավարութեան ղեկավարներուն, թէ այլեւս անսալու է քննադատութեանց, որոնք ցարդ անտեսուած էին։

Գերմանացի լրագրող Սամուէլ Շորմպէք, իր «Իսլամական խաչակրութիւնը եւ անօգնական Արեւմուտքը. ինչո՞ւ պէտք ունինք ինքնավստահ քննադատութիւն մը իսլամութեան» հատորին մէջ, կը յիշատակէ գործերը հիւսիսային Ափրիկէի իսլամ գրողներու, գիտնականներու եւ լրագրողներու, որոնք 1990էն իվեր կ՚անդրադառնային իսլամութեան մեկնաբանութեան եւ ահաբեկութեան գործադրութեան իսլամ կազմակերպութեանց կողմէ։ Արդարեւ, իննսունական թուականներուն, Ալճերիոյ մէջ, մինչեւ շուրջ 200,000 հոգի մահացան քաղաքացիական կռիւի ընթացքին՝ իսլամիսթ կազմակերպութեանց ու զինուորական իշխանութեանց միջեւ։ Հակառակ որ միլիոնաւոր տոլարներ ծախսուեցան Եւրոպայի ու Մ. Նահանգներու մէջ ահաբեկութեան դէմ պայքարելու համար, սակայն իսլամ գրողներու,– Ապտըլուէհէպ Մետտեպի, Ֆաթիմա Մըրնիսի, Զէյմ Խենչելաուի, Ապտըննուր Պիտար, Ուասիլա Թամզալի, Թահար Ճաութ, Սաիտ Մեքպէլ, Ապտըլլա Թայա, Սաիտ Ճէպելքիր,– եւ այլոց գործերը մնացին անծանօթ, կամ անոնց գրութեանց՝ իսլամութեան, իսլամիզմին կամ ահաբեկութեան մասին, երբեք անդրադարձ չկատարուեցաւ ժողովրդավարական երկիրներու մէջ։ Մինչ հիւսիսային Ափրիկէի Ուոլթէրը նկատուող Պուէլէմ Սանսալի քննասիրութիւնները ու նորավէպերը ուշադրութեան առարկայ դարձան Եւրոպայի մէջ, անոնք արձագանգ չգտան եւրոպական մամուլին մէջ, կամ հանրային վիճաբանութեան չարժանացան։

Իրենց այլազան երկերուն մէջ, վերոյիշեալ գրողները յայտնեցին, թէ ահաբեկութիւնը «ոչ մէկ կապ ունի իսլամութեան հետ»։ Անոնք կոչ ըրին քննարկելու սրբազան բնագիրները, զորս ահաբեկիչները կ՚օգտագործէին արդարացնելու համար ոճիրը, ներկայացնելով առատ ու բացայայտ վկայութիւններ կրօնական բնագիրներու մեկնաբանութեան կարեւորութեան մասին։ Անոնք յայտնեցին, թէ իսլամութեան քննադատութիւնը, կամ՝ մեկնաբանութիւնը, նախապաշարում չէր ենթադրեր իսլամութեան հանդէպ։ Անոնք ձեռնարկեցին լուսաբանութեան արշաւի մը 1990ական թուականներէն առաջ։ Շըրմպէք կը հայթայթէ անունները լրագրողներու, որոնք հիւսիսային Ափրիկէի մէջ սպաննուեցան իսլամ ահաբեկիչներու կողմէ։ Արեւմտեան պետութիւններ ու մտաւորականներ, վախնալով ամբաստանութիւններէ, թէ կ՚ընեն «ընդհանրացումներ բոլոր իսլամներու մասին», հրապարակաւ չյայտնեցին այն ինչ որ իրենց դիւանագէտները, գաղտնի սպասարկութիւնները ու քաղաքական մեկնաբանները գիտէին իբրեւ ճշմարտութիւն։ Փոխարէնը, հրապարակը լեցուեցաւ աժան եւ յիմար խօսակցութիւններով, ազգայնական ու ժողովրդական արտայայտութիւններով Եւրոպայի մէջ, ու Թրամփի ամբոխավար յայտարարութիւններով՝ Մ. Նահանգներու մէջ։

Մեր դարու ահաբեկիչները, ինչպէս՝ անցեալին, ներշնչուած են կրօնապէս օրինականացուած կարգ մը գաղափարներով։ Ասո՛նք են որ խնդիր կը յարուցանեն, եւ ոչ թէ նկարագրի թերութիւնները, որոնք լայնօրէն եւ հաւասարապէս տարածուած են մարդոց մէջ։ Մինչ միլիոնաւոր իսլամներ կը մերժեն այս գաղափարները, փոքրամասնութիւն մը միայն իւրացուցած է զանոնք։

 

Մեր դարու ահաբեկիչները, ինչպէս՝ անցեալին, ներշնչուած են կարգ մը գաղափարներով

Արեւմուտքի մէջ, անոնք որոնք որոշ հասկացողութիւն ունին կրօնքի դերի մասին, գիտեն թէ կրօնական հաւատքը, երբեմն, դարձած է աղբիւրը քաղաքական մոլեռանդութեան հաւաքական բռնութեան։ Եւ ինչպէս Արեւմուտքը կը դատէ իր կրօնական անցեալն ու ներկան, նո՛յն ձեւով ալ դատելու է իսլամութիւնը եւ անոր քաղաքականութիւնը։ Եթէ արեւմտեան պետերը խօսին անկեղծօրէն, անոնք միանալու են իսլամներուն հետ, ինչպէս ըրաւ Լոնտոնի քաղաքապետը, ինչպէս ըրին Հիւսիսային Ափրիկէի հակաիսլամիսթ գրողները, որոնք մերժեցին իսլամ կրօնքի բնագիրները օգտագործել, արդարացնելու համար ահաբեկութիւնը, եւ որոնք կը բաժնեն ազատ հասարակութեանց բարոյական արժէքները։

Տեմոքրաթ երկիրներու մէջ, աջ կեդրոնի ու ձախ կեդրոնի ձայներ, տարիներ ամբողջ թելադրած մեզի, թէ մեղմաբանութիւնը (euphemism) ու խուսափումը՝ ճշմարտութիւնը ըսելէ իսլամիզմի ու տեռորի մասին, կենսական էին շահերու համար «պատերազմը ահաբեկութեան դէմ», վախնալով որ հակա-իսլամէտ ցնցում կը յառաջանայ։ Այս քաղաքականութիւնը յառաջացուցած է լրբութիւն եւ անվստահութիւն։ Ատիկա նպաստած է ազնուական դասակարգի կասկածամտութեան ու Թրամփի ժողովրդական ամբոխավարութեան։ Հոս կարեւոր է յայտնել, թէ Եիկալ Քարմոն, Պասսամ Թիպի, Պուալէմ Սանսալ, հիւսիսային Ափրիկէի հակաիսլամ գրողները, եւ հանգ. Ֆուատ Աճեմի եւ ուրիշներ, իրական իրապաշտներն էին այս հարցին մէջ։

Քաղաքականութեան մէջ իրապաշտութիւնը կը պահանջէ անվհատելի հետեւողութիւն, իրողութիւններն ու ճշմարտութիւնը բացայայտելու համար։ Հարկ է անշեղօրէն կեդրոնանալ գաղափարներուն ու կիրքերուն վրայ, որոնք բոցավառած են ոճրագործներուն սիրտերն ու միտքերը։ Իսլամական ահաբեկութեան մտաւորական պատմութիւնը արդէն գրուած է, եւ անյապաղ տրամադրելի է իբրեւ աղբիւր, «դժուարին եւ յաճախ շփոթեցուցիչ զրուցատրութիւնը ծաւալելու համար ամբողջ աշխարհի մէջ։

 

Թարգմ.՝ ՍԱՐԳԻՍ Յ. ՄԻՆԱՍԵԱՆ

«Միտըլ Իսթ Ֆորում», 7 Յունիս 2017

 

Լրահոս - 23 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։