Հայ
Սարգիս Մինասեան
Չինաստան ընդդէմ Ամերիկայի Մենք թիւ մէկն ենք
Չինաստան ընդդէմ Ամերիկայի Մենք թիւ մէկն ենք
Սեպտեմբեր 28 , 2017 , 10:32

ԿՐԵՀԷՄ ԷԼԻՍԸՆ

 

Մշակութային տարբերութիւնները Մ. Նահանգներու ու Չինաստանի միջեւ հասարակաց այլ նեղացուցիչ յատկանիշ մը կը կրեն՝ ծայրայեղ գերազանցութեան բարդոյթ մը։ Սինկափուրի նախկին վարչապետ Լի Քուան Եուի համաձայն, անկարելի պիտի ըլլայ ուղղել մշակութային գերազանցութեան ամերիկեան այս զգացումը։

Չինական գերազանցապաշտութիւնը ամերիկեանէն աւելի ծայրայեղ է։ 2001ին լոյս ընծայուած հատորին մէջ ("Nation out of Empires") պատմաբան Հենրի Կելպէր կ՚ըսէ. «Չինացի դիւանակալ գիտնականը չէր մտածեր «Չինաստանի»ի մը կամ «Չինական քաղաքակրթութեան» մը մասին, այլ գոյութիւն ունէր Han ժողովուրդը, իսկ անկէ անդին՝ միայն բարբարոսութիւն։ Ինչ որ քաղաքակրթուած չէր, բարբարոսային էր»։ Չինաստանի նախագահ Սի Ցինփին, 2012ին յայտարարած է. «Քաղաքակրթութեան զարգացման աւելի քան վերջին 5000 տարիներու ընթացքին, չին ազգը անջնջելի ներդրում մը կատարած է, ինչ որ եզակի է աշխարհի պատմութեան մէջ»։

Ամերիկացիները նոյնպէս, իրենք զիրենք կը նկատեն քաղաքակրթութեան յառաջապահը, յատկապէս քաղաքական զարգացման ուղղութեամբ։ «Անկախութեան Յայտարարութեան մէջ, ի մէջ այլոց կ՚ըսուի. «Բոլոր մարդիկ հաւասար են։ Արարիչը անոնց պարգեւած է կարգ մը անկորնչելի իրաւունքներ՝ կեանք, ազատութիւն եւ երջանկութեան հետապնդումը»։ Ասոնք առարկելի չեն, այլ՝ ինքնայայտ։ Ամերիկացի պատմաբան Richard Hofstadter գրած է. «Մեր ճակատագիրը իբրեւ ազգ գաղափարախօսութիւններ ունենալ չէր, այլ՝ մէկ ըլլալ»։ Չինացիներուն համար, սակայն, կարգ-կանոնը կեդրոնական, քաղաքական արժէք ունէր, բան մը որ նուիրապետութենէն կու գար։ Անձնական ազատութիւնը, ինչպէս ամերիկացին կը դաւանի, կը խանգարէ նուիրապետութիւնը, ինչ որ կ՚առաջնորդէ քաոսի։

 

Ըրէ՛ ինչպէս որ կ՚ըսեմ… եւ ինչպէս որ կ՚ընե՞մ

Վերեւ նշուած փիլիսոփայական տարբերութիւնները արտայայտութիւն կը գտնեն իւրաքանչիւր երկրի պետական մտածողութեան մէջ։ Թէեւ խորապէս մտածկոտ իշխանութեան հանդէպ, Մ. Նահանգներու հիմնադիր դէմքերը վերահասու էին, որ մարդկային ընկերութիւնը պէտք ունէր կառավարութեան։ Այլապէս, ո՞վ պիտի պաշտպանէր քաղաքացիները օտար սպառնալիքիներէ, կամ երկրէն ներս՝ անոնց իրաւունքներու պաշտպանութիւնը ոճրագործներու դէմ։ Բայց այս անգամ ալ, պիտի գտնուէին երկսայրի դժուարութեան առջեւ, երբ զօրաւոր կառավարութիւն մը կրնար որդեգրել տիրակալական իշխանավարութիւն մը։ Խուսափելու համար նման հաւանականութենէն, ստեղծուեցաւ երեք, անջատ կարգութիւններ (institutions) – գործադիր, օրէնսդիր ու դատական։ Այս կանխամտածումը ստեղծեց մնայուն պայքար մը վերոնշեալ երեք մարմիններուն միջեւ, առաջնորդելով ուշացումի, լճացումի, փակուղիի։ Միաժամանակ, սակայն, հակակշռեց զեղծումները։

Չինական ըմբռնումը, կառավարութեան եւ անոր դերին մասին հասարակարգէն ներս, տարբեր չէր կրնար ըլլալ։ «Երկրին պատմութիւնը ու մշակութային արձանագրութիւնները ցոյց կու տան, որ երբ կեդրոնը  զօրաւոր է, երկիրը խաղաղ ու բարգաւաճ եղած է։ Երբ կեդրոնը տկար է, նահանգները եւ անոնց գաւառները կառավարուած են զինուորական պետերով։ Այնպէս որ կեդրոնական զօրաւոր կառավարութիւն մը, որուն ամերիկացիները կը դիմադրեն, չինացիներուն համար գլխաւոր գործակալն է, որ կը հաստատէ կարգ ու կանոնը, ու կ՚ունենայ հանրօգուտ գործունէութիւն երկրէն ներս թէ դուրս։

Ամերիկացիներուն համար, ժողովրդավարութիւնը միակ ձեւն է կառավարութեան, որ իր օրինաւորութիւնը կը ստանայ կառավարուողներէն։ Ասիկա տիրող տեսակէտ մը չէ Չինաստանի մէջ. հոս հասարակաց կարծիքը ա՛յն է, որ իշխանութիւնը կ՚արդարացնէ իր օրինականութիւնը յաջող կատարումով։

Ուաշինկթըն ու Պէյժինկ յատկանշականօրէն տարբեր մօտեցումներ ունին, քաղաքական հիմնական արժէքներ (values) տարածելու համար ի սփիւռս աշխարհի։ Ամերիկացիները կը հաւատան, թէ մարդկային իրաւունքներն ու ժողովրդավարութիւնը միջազգային ըղձանքներ (aspirations) են. կը բաւէ նկատի ունենալ Ամերիկայի օրինակը, զոր իրականացնելու է ամէն տեղ։ Վերջին տասնամեակներուն, Ուաշինկթըն վարած է արտաքին քաղաքականութիւն մը, որ կը հետապնդէ ժողովրդավարութիւնը տարածելու, երբեմն փորձելով զայն պարտադրել անոնց, որոնք ձախողած են ընդգրկելու զայն։

Չինացիները կը հաւատան, որ ուրիշներ կրնան հետեւիլ իրենց օրինակին, հիանալով իրենց առաքինութիւններուն (virtues) վրայ, բայց չեն փորձած հաւատափոխ ընել զանոնք։ Հենրի Քիսինճըր մատնանշած է, թէ «Կայսերական Չինաստան չէ արտածած իր գաղափարները, այլ ձգտած է որ ուրիշներ փնտռեն զայն»։ Ու պէտք չէ զարմանալ, երբ չինացի ղեկավարները խորապէս կասկածոտ են ամերիկեան ճիգերուն հանդէպ՝ զիրենք կրօնափոխ ընելու, որպէսզի ընդունին իրենց դաւանանքը։ 1980ական թուականներու վերջերը, Տենկ Սիաոփինկ, երբ ձեռնարկեց Չինաստանի տնտեսական ազատագրութեան, գանգատեցաւ ամերիկեան աստիճանաւորի մը, թէ արեւմտեան տարաձայնութիւնը «մարդկային իրաւունքներու, ազատութեան ու ժողովրդավարութեան մասին, կը միտի ապահովել շահերը զօրաւորին ու հարուստ երկիրներուն, որոնք կը շահագործեն իրենց ուժը (զօրութիւնը), սպառնալով տկար երկիրներուն, հետապնդելով գերիշխանութիւն, ուժի քաղաքականութիւն վարելով»։

 

Արագ եւ դանդաղ մտածելակերպ

Ամերիկեան ու չինական մտածողութիւնները անցեալի, ներկայի եւ ապագայի մասին կը տարբերին հիմնականօրէն։ Ամերիկացիները, անցեալ Յուլիսին, հպարտօրէն տօնեցին իրենց երկրի գոյատեւման 241րդ տարեդարձը։ Չինացիները կը սիրեն հպարտանալ, որ իրենց երկրին պատմութիւնը կը բոլորէ հինգ հազարամեակներ։ Ամերիկացի ղեկավարները յաճախ կ՚ակնարկեն «ամերիկեան փորձարկութեան (American experiment)։ Չինաստան ինքզինք կը նկատէ տիեզերքի մէկ մասնիկը, որ միշտ պիտի գոյատեւէ։

Ժամանակի  տարածական այս ձեւի մտածողութեան պատճառով, չինացի ղեկավարները ուշադիր են զանազանելու սաստիկը յամրընթացէն (chronic), անյետաձգելին կարեւորէն։ Դժուար է երեւակայել որ ամերիկացի քաղաքական ղեկավարը, թելադրէ արտաքին քաղաքական մեծ հարց մը դարակ դրուի մէկ ամբողջ սերունդ մը։  Ասոր լաւագոյն օրինակը Diaoyu – Senkaku կղզեակներու վիճելի ճակատագիրն է. արդարեւ 1979ին Ճափոնի հետ բանակցութիւնները որոշ համաձայնութեան չյանգեցան, այլ՝ յետաձգուեցան ապագային (Այդ պատճառով ալ, մեր օրերուն, պարբերաբար, ձգտուած կացութիւն մը կը ստեղծուի անոնց պատկանելիութեան մասին. այս բոլորը՝ հոն քարիւղի ընդծովեայ հորեր յայտնաբերուած ըլլալով)։

Ամերիկացիները կը խորհին թէ ծագած հարց մը լուծելու են, որպէսզի յաջորդին անցնին։ Ասիկա կը հակադրուի չինական հարց լուծելու պատմական հիմնարկապահ ըմբռնումին, որուն համար նորութիւն չկայ այս արեւուն տակ։ Չինացի ղեկավարը կը փորձէ հաւատալ, թէ բազմաթիւ հարցեր չեն լուծուիր, եւ հետեւաբար, հնարաւոր ելք մը գտնելու է։

Մարտահրաւէրները երկարատեւ են ու կրկնողական։ Օրինակ, Թայուանի պարագային, 1949էն իվեր անիկա կը ղեկավարուէր ազգայնական չինացիներու կողմէ։ Չինացի ղեկավարները պնդած են, թէ անիկա անբաժանելի մասը կը կազմէ Չինաստանին։ Անոնք որդեգրած են երկարատեւ պայքար մը տնտեսական եւ ընկերային շրջափակումի, մինչեւ որ կղզին մաս կազմէ մայր ցամաքամասին։

 

(Շար. 2)

Ազատ թարգմ.՝ ՍԱՐԳԻՍ Յ. ՄԻՆԱՍԵԱՆ

“Foreign Affairs”, Սեպտեմբեր-Հոկտեմբեր 2017

 

 

Լրահոս - 23 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։