Հայ
Հրաչ Սեփեթճեան
Վ. եւ Թ. Մանուկեան վարժարանին գծով՝ Եթէ վերատեսութեան ենթակայ չէ դպրոցաշէնքը փակելու պարագան, ապա ի՞նչ այլընտրանք կայ սեղանի վրայ
Վ. եւ Թ. Մանուկեան վարժարանին գծով՝  Եթէ վերատեսութեան ենթակայ չէ դպրոցաշէնքը փակելու պարագան, ապա ի՞նչ այլընտրանք կայ սեղանի վրայ
Նոյեմբեր 28 , 2019 , 10:14

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.- ՀԲԸՄ-ի Կեդրոնական վարչական ժողովին, «Վաչէ եւ Թամար Մանուկեան» հիմնադրամին եւ նոյնանուն վարժարանին հոգաբարձական կազմին կողմէ անակնկալօրէն յայտարարուելէ ետք վարժարանին դպրոցաշէնքին փակումը յառաջիկայ կրթական տարեշրջանէն սկսեալ, անսովոր իրավիճակ մը ստեղծուած է Լոս Անճելըսի հայ համայնքէն ներս։

 

Արհեստագիտութեան նորարարութիւններու այս տարիներուն, լուր մը կայծակի արագութեամբ կը տարածուի։ Բնականաբար, դպրոցը փակելու որոշումը ըմբռնումով չընդունուեցաւ ոչ միայն աշակերտներու եւ անոնց ծնողներուն կողմէ, այլեւ՝ իւրաքանչիւր սրտցաւ հայու կողմէ, որովհետեւ այդ նամակ-որոշումը հարիւր առ հարիւր համոզիչ փաստարկներ չունէր եւ ընդհակառակը, ընդունուեցաւ այնպէս՝ իբրեւ թէ թաքուն բան մը կայ, որմէ տեղեակ չէ հայ համայնքը։

 

Եթէ վերատեսութեան չենթարկուի այս որոշումը եւ դպրոցը փակէ իր դռները մէկուկէս տասնամեակ հայեցի եւ առողջ սերունդ մը պատրաստելէ ետք, ի՞նչ այլընտրանք կայ սեղանի վրայ, որպէսզի Կլենտէյլ-Փասատինայի շրջանին մէջ շարունակենք պահել գոնէ մէկ հայկական երկրորդական վարժարան։

 

Տարբերակ առաջին


Դիմել Թէքէեան մշակութային միութեան, որ Լոս Անճելըսի Արշակ Տիգրանեան վարժարանի փակումը Հոլիվուտի մէջ արդարացուցած էր շրջանէն ներս հայութեան թիւի անկումով։ Ահաւասիկ բացառիկ առիթ՝ վերաբանալու այդ  դպրոցը որպէս «ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան երկրորդական վարժարան»՝ հայահոծ Փասատինայի մէջ։ Կառո՞յց. ստուգել հանրային կամ սեփական վարժարանի մը փակումը եւ գնել այդ պատրաստ դպրոցաշէնքը իր տարածքով։ Մանաւանդ որ, ներկայիս Թէքէեան մշակութայինը ունի՛ այդ գումարը եւ ի պահ դրուած է նման ծրագիրի մը համար։    

 

Տարբերակ երկրորդ


Տարբերակ առաջինին նմանողութեամբ, երեւան գայ նոր բարերար մը, եւ ՀԲԸՄ-ի Վաչէ եւ Թամար Մանուկեան վարժարանի ներկայի ամբողջ աշակերտութիւնը եւ ուսուցչական-պաշտօնէական կազմը շարունակէ իր սովորական դպրոցական կեանքը լրիւ նոր դպրոցի մը մէջ, նոր բարերարի մը եւ նոր ղեկավարութեան մը ներքոյ Օգոստոս 2020-էն սկսեալ։

 

Տարբերակ երրորդ


Հիւսիսային Ամերիկայի Արեւմտեան թեմը ամենօրեայ մէկ դպրոց ունի Լոս Անճելըսի մէջ, որ մինչեւ 8-րդ դասարան է եւ մէկուկէս տասնամեակ շարունակ, հիմնական աղբիւրը հանդիսացաւ ՀԲԸՄ-ի փակուող վարժարանին (9-12րդ դասարաններ, երկուքական բաժիններով)։ Խօսքը Փասատինայի Յովսէփեան վարժարանին մասին է, որ կը գտնուի Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ եկեղեցւոյ հարեւանութեամբ։ Այս դպրոցին հոգաբարձութեան եւ տնօրէնութեան կ՚իյնայ կա՛մ տարուէ տարի մէկական դասարան բարձրացնելով քանի մը տարիէն հասնիլ մինչեւ 12-րդ դասարան, եւ կա՛մ, բարերարներու միջոցով ձեռնարկել երկրորդական բաժինի մը բացումին։ Խմորը կայ, փորձառութիւն կայ, «յաճախորդ»-աշակերտութիւն կայ... կը մնայ գործնական քայլերու ձեռնարկել։

 

Տարբերակ չորրորդ


Չարթըր դպրոցի գաղափարը։ Այս մասին ՀԲԸՄ-ի Միշիկընի Ալեք եւ Մարի Մանուկեան Չարթըր վարժարանի յարգելի տնօրէն՝ Դոկտ. Յովսէփ Թորոսեան իրենց փորձառութիւնն ու իր տեսակէտը կիսած էր «Նոր Օր»-ի Նոյեմբեր 21-ի թիւին մէջ։ Մեր ունեցած տուեալներով, այդքան ալ դիւրին չէ Չարթըր վարժարան մը բանալը, սակայն անկարելի ալ չէ, պէ՛տք է փորձել։ Իսկ թէ ո՞վ, ո՞ր կազմակերպութիւնը, այդ մէկը ոչ մէկ նշանակութիւն ունի այսօր, որովհետեւ խնդիրը աւելի քան 400 շրջանաւարտներուն «որբութիւնն է», ներկայի աւելի քան 140 աշակերտներուն ստացած հոգեկան ու բարոյական «հարուածը», ապագայի հեռանկարով շրջանի երեք հայկական Միջնակարգ վարժարաններու աշակերտներուն մոլոր իրավիճակը եւ... ՀԲԸՄ-ի մեծ ընտանիքի անդամներուն զուսպ վրդովմունքը։

 

Տարբերակ հինգերորդ


Ամերիկեան սեփական դպրոցներ նիւթական իրենց բացը կը հաւասարակշռեն ընդունելով արտասահմանցի ուսանողներ Հայ Սքուլի մէջ։ Արտասահմանցի այդ աշակերտներուն ծնողները բաւական մեծ գումարներ կը յատկացնեն իրենց զաւակներուն համար, որպէսզի անոնք ամերիկեան High School-ի վկայականով եւ Advanced Placement (AP) քննութիւններով զինուած՝ ընդունուին ամերիկեան հանրայայտ համալսարաններ։ Այս տարբերակը, եթէ ոչ պաշտօնապէս, սակայն քննարկման առարկայ եղած է անցեալին հայկական սեփական վարժարաններու պատասխանատուներու կողմէ։ Օրինակ, քանի մը տարի առաջ, ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարանի փակման (դարձեալ անակնկալ) լուրին առիթով։ Այստեղ անպատեհութիւնը այն չէ, որ ամերիկահայ աշակերտին քով պիտի նստի Քորէայէն, Ճափոնէն կամ այլ երկիրէ մը եկած աշակերտ մը, այլ՝ համալսարան ընդունուելու «մեր» հնարաւորութիւնները կրնան նուազիլ, արտասահմանցի բացառիկ աշակերտներու գալուստով եւ անոնք գալով «պիտի գրաւեն» մեր աշակերտներուն բաժին հասնելիք աթոռները ամենատարբեր համալսարաններու մէջ...։ Բայց եւ այնպէս, տարբերակ մըն է, որ կ՚արժէ ուսումնասիրել, բացայայտելու համար անոր դրական եւ ժխտական ազդեցութիւնները։

 

Այլ տարբերակներ


Որքան ալ փորձենք տրամաբանութեան սահմաններուն մէջ ներառնել ՀԲԸՄ-ի վերին ղեկավարութեան որոշումը, թէ դպրոցները կը միացուին եւ ո՛չ թէ կը փակուի Վ. եւ Թ. Մանուկեանը, դժբախտաբար թոյլ ընտրանք մըն էր, համոզելու ոեւէ անհատ, որ կ՚ապրի Լոս Անճելըս գաւառին մէջ, որ իր մէջ կը պարփակէ 88 տարբեր մեծութեան քաղաքներ։ Արդարեւ, ՀԲԸՄ-ի Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանը իր շուրջ 800 աշակերտներով եւ արդիական ամէնէն յարմար լուծումներով (նախամանկապարտէզէն մինչեւ 12-րդ դասարաններ) անշուշտ թէ կրնայ ընդունիլ 150 աշակերտ եւս։ Քանոկա Փարքի կառոյցը իր մասնաշէնքերով հիանալի պայմաններ ունի եւ կրնայ հասնիլ մինչեւ հազար աշակերտի կարիքներուն։ Սակայն, հեռաւորութենէն ծնող խնդիրները կը ստիպեն, որ Փասատինա ապրող հայ ընտանիքներ երկու անգամ մտածեն այդ մասին։

 

Չկրկնել անցեալի սխալը


Շատ կը խօսուի, տեղի-անտեղի, թէ ՀԲԸՄ-ը միայն վարժարան կը փակէ եւ ձեռքը քաշած է Սփիւռքի վրայէն։ Ճիշդ չէ։ Այստեղ մտածելակերպի եւ աշխատելաոճի յստակ տարբերութիւններ կան, որոնք միշտ ալ եղած են, սակայն, ներկայիս կը հասնին շատ աւելի մեծ չափերու։ Միշտ ալ գոյութիւն ունեցած են գաղափարական տարբերութիւններ ՀԲԸՄ-էն ներս եւ բնական է այդ, երբ կը խօսինք հազարներու հասնող անդամակցութեան մասին։

 

ՀԲԸՄ-ի ընդհանուր ժողովներուն համար մենք կը յիշենք, երբ կը ստորագրէինք հաւատարմագիրեր, որպէսզի նշեալ միութենականը մեզ ներկայացնէ այնտեղ։ Ներկայիս չկայ այդ։ Սակայն անդամութեան գաղափարը որքան ալ կորսուած ըլլայ այսօր, այդ մէկը կա՛յ։ Կարելի չէ զանց առնել եւ կարելի չէ չլսել սրտցաւ հայու մը, միութենականի մը կարծիքը։ Երբ մենք կը հպարտանանք այս մեծ միութեան անցեալով ու կը մտահոգուինք ապագայով, ուրեմն մե՛նք եւս իրաւունք ունինք մեր խօսքը ըսելու։

 

Չկրկնենք անցեալի սխալը։ Մենք կը մնանք նոյն կարծիքին, թէ Կիպրոսի Մելգոնեան կրթական հաստատութիւնը փակելը սխալ էր։ Վերջին տասնհինգ տարիներուն ընթացքին Իրաքէն, Սուրիայէն եւ Լիբանանէն կարելի էր հարիւրաւոր ընտանիքներ եւ անոնց զաւակները բերել Մելգոնեան, եւ շարունակել ազնուասիրտ Գրիգոր եւ Կարապետ եղբայրներուն կտակը արթուն պահել՝ երդիք, աշխատանք եւ հայեցի բարձրագոյն կրթութիւն ապահովելով այդ ընտանիքներուն։ Նիւթակա՞նը, գումա՞րը, դրա՞մը... «կամենալը կարենալ է», կ՚ըսէ հայկական իմաստուն առածը։

 

Թուրքիա այսօր միլիոնէ աւելի սուրիացի գաղթականներ կը պահէ իր հողին վրայ, միլիարդաւոր տոլարներ գրպանելով միջազգային կառոյցներէ։ Կիպրոսը Եւրոպա է, Կիպրոսը Միջին Արեւելքին կից է, Կիպրոսը՝ փրկութեան փարոս եղած է եւ կրնայ ըլլալ Միջին Արեւելքի հայութեան համար։ Կ՚ափսոսանք, որ Մելգոնեանի կալուածը չ՚օգտագործուիր այսօր ո՛չ որպէս դպրոց, ո՛չ որպէս գաղթականավայր, ո՛չ որպէս աշխատանոց-գործարան, ո՛չ ալ պարզապէս վարձու տալով՝ նիւթականի աղբիւր...  այդ գումարներով պահելու համար հայկական այլ վարժարաններ աշխարհի տարածքին։

 

***

Այս Հինգշաբթի Գոհաբանութեան օր է եւ «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամի տարեկան հանգանակութիւնը պիտի կատարուի մասամբ օժանդակելու համար Հայաստանի եւ Արցախի ջրամատակարարման եւ արեւային ուժի բարերար կարիքներուն։ Լաւ է, շատ լաւ։ Մասնակցի՛նք Թելեթոնին։ Սակայն, այսօր, նաեւ Մե՛նք կարիքը ունինք Թելեթոնի, Մե՛նք՝ Լոս Անճելըսի հայ համայնքը կարիքը ունի հանգանակութեան, որպէսզի բա՛ց պահենք մեր դպրոցները, մեր թերթերը, մեր համազգային ծրագիրները։ Ինչպէ՞ս հասնիլ Հայաստանի գիւղերն ու աւանները, ինչպէ՞ս հսկայական գումարներ հանգանակել Սուրբ Էջմիածինի վերանորոգութեան համար, երբ Մե՛նք, Մե՛նք կարիքը ունինք վերականգնելու, վերարթնանալու, առնելու Մե՛ր քայլը...

 

ՀՐԱՉ ՍԵՓԵԹՃԵԱՆ

Լրահոս - 09 Դեկտեմբեր 2019
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։