Հայ
Յակոբ Մարտիրոսեան
Տօներու Կաղանդչէք
Տօներու Կաղանդչէք
Դեկտեմբեր 27 , 2019 , 10:07

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ. Տարիներու հեզասահ թաւալգլորումը դարձած է արագընթաց` մեզի համար: Տակաւին երէկ էր, երբ կը տօնէինք Նոր տարին եւ Սուրբ Ծնունդը, բարեկամներու, ծանօթներու եւ հարազատներու հետ, որոնցմէ մի քանին չկան այսօր: Ի՞նչ պատահեցաւ որ. ինչո՞ւ անոնք շուտ հեռացան մեզմէ։ Աւելի յարմար վա՞յր էր իրենց ճամբորդութիւնը, թէ՝ կեանքի գնացքը չսպասեց եւ մեկնեցաւ առանց անոնց: Անոնք որոնք կարողացան կառչիլ այդ կեանքի գնացքին, արդէն այսօր մեզի հետ են: Անոնք մենք ենք մինչեւ այսօր, մեր երիտասարդ սերունդը եւ անոնց յաջորդող մատղաշ սերունդն է, որ աչքերը բացած է այս երկինքի տակ, հայրենիքի եւ հայրենական դոյզն իսկ զգացումէ անտեղեակ, հոգ չէ թէ մի քանի բառ հայերէն կրնան խօսիլ, բայց հասակ առած են օտար շունչով, կրթութեամբ եւ դաստիարակութեամբ, հայ ծնողքին պարտականութիւնները առաւել եւս թէժացնելով ու ծանրաբեռնելով:

 

Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանի խօսքով՝ մենք «երկրի հակառակ կողմ»-ը կ՚ապրինք, այդ է պատճառը կարծեմ:

 

Տարին արդէն հասած է իր աւարտին, զիրար հրմշտկող տօնական օրերով: Ժողովուրդը մոլորած ամբոխի նման, շուարած կ՚աճապարէ մէկ տօնի պատրաստութենէն միւսին հասնելու համար: Հազիւ հազ պրծած էինք սա «Հալովին» կոչուած տօնէն, ուր իմ կարծիքով (այս «իմ կարծիքով» խօսքն ալ սորվեցայ իրաւաբան բարեկամէ մը, մեղադրանքէ, զրպարտումէ կամ իրաւական  հետապնդումէ զերծ մնալու համար), այլանդակութիւններու տօն մըն է, ուր ժողովուրդը փողոց կը թափի անճոռնի հագուստներով, տարազներով եւ ձեւակերպութիւններով: Իսկ այն խեղճ մանուկները որոնք իրենց ծնողներուն թելադրանքով եւ մեղսակցութեամբ ճամբայ ելած են, կը կարծեն թէ այդ օր իրենք հուրի-բերիներ են կամ վհուկներ եւ կամ այլ հեքիաթային, երեւակայական, ֆիլմերու հերոսներու կամ զանազան այլ  մարմնաւորումներ: Իսկ այդ բոլորը... մի քանի կտոր շաքարեղէնի կամ քաղցրեղէնի համար: Խուճապի մէջ ուրախութիւն ստեղծելու առիթ:

 

Հեռաձայնիս մէջ ունէի բազմաթիւ տեղւոյս պետական տօներու ցուցակներ, որոնց մէկ մասէն տեղեակ չէի, պետական էին թէ ոչ, կամ ինչո՞ւ պետական տօն պէտք էր ըլլար այդ: Օրինակ՝ «Ռոշ հաշանա», «Քաուանզա»,  «Հանուքա», Լուսնի նոր տարի, «Հոլի», «Ռամատան» եւ այլ տօներ, որոնք «ամերիկեան» չէին մի քանի տարի առաջ: Իսկ ինչպէ՞ս տեղ գտան Ամերիկայի պետական տարեցուցակներուն վրայ, չեմ գիտեր: Երեւակայեցէք ամերիկեան 7 պաշտօնական եւ մի քանի կրօնական տօներուն վրայ աւելցած հրէական, իսլամական, ափրիկեան, չինական եւ դուք շարունակեցէք այլազան այլ տօներ, որոնցմէ «խապար» չէինք նոյնիսկ: Իսկ այս բոլորին անյարմարութի՞ւնը: Երեւակայեցէք համարեա շաբաթը մի քանի անգամ, հանգիստիդ, աշխատանքի մէջ խորասուզուած կամ զբաղած մէկ  պահուն, յանկարծ հեռախօսդ սկսի բարձրաձայն քեզ ազդարարել յաջորդ օրուան այդ նշուած  տօնին մասին: Շատ յաճախ պատահած է որ հեռաձայնը ձեռքէս թռչէր դէպի պատուհան կամ դուռ, բայց նկատի ունենալով անոր փոխարժէքը, կամացուկ մը լռեցնել ջանացած էի զայն... մինչեւ որ անոր դարմանը վերջապէս գտայ զանոնք մշտապէս անհետացման դատապարտելով: Այժմ, հանդարտօրէն կը ներդրեմ ի՛մ տօներս իրենց ազդով, ի՛մ տօներս: Այդ արհեստագիտութիւնը գոնէ՛ այս առիթը ընծայած է մեզի:

 

Յաջորդ տօնը “Thanksgiving”-ն է, «Գոհաբանութեան» տօնը, որ նոյնպէս հայկական բնոյթ չունի, ըլլալով զուտ ամերիկեան տօն, փառաբանելու եւ շնորհակալութիւն յայտնելու երկրին պարգեւած բարիքներուն «նորագաղթ» անգլիացներուն եւ եւրոպացիներուն համար ընդհանրապէս, որոնք ժամանակին «ապաստանեցան» այս երկրի ափերը, մին՝ ոճրագործութեան, աւազակութեան յանցանքներով դատապարտուած եւ աքսորուած այս ափերը, իսկ միւսը՝ ոսկիի փնտռտուքի տենչով մոլորած, հասնելով այստեղ: Անշուշտ թէ փառք պէտք է տային այդպիսի բարիքներու համար: Բայց հայերս, ինչպէս միշտ, փնտռած ենք կերուխում, ու այս տօնը յարմար առիթ նկատելով, մենք եւս մասնակից դարձած ենք անոր տօնակատարութեան, հազարաւոր հնդկահաւեր զոհաբերելով մեր քիմքերու հաճոյքին համար:

 

Գոհաբանութեան տօնին յաջորդ օրը եւ յաջորդ Երկուշաբթի օրը անշուշտ զիրար հրմշտկելու, կոխկռտելու եւ մեր քսակները պարպելու օրեր են: Անոնք Black Friday, Cyber Monday կը կոչուին: Մարդիկ, տիկնայք եւ երիտասարդներ, արեւածագէն առաջ շարքի կը կանգնին վաճառատուներու առաջ, անոնց փեղկերը ճանկռտելով, նոյնիսկ՝ այդ անյարմար եղանակին, վրաններու տակ ծուարած, կը սպասեն վաճառատուներու բացման, որպէսզի.....  “Sale”-ի մէջ եղած լման վաճառատան ապրանքները գնեն, անոնց պէտքը կամ կարիքը ունին թէ ո՛չ: Կարեւորը սակայն... “Sale”-ի մէջ է այդ: Այդ վաճառատուները յաճախ կը վերածուին «խելագարուած ամբոխներու» վոհմակներու, ուր աներեւակայելի բախումներ, հրմշտուքներ եւ ծեծկռտուքներ եւս տեղի կ՚ունենան:

Յաջորդ տօնը Դեկտեմբերի 25-ն է, “Christmas”:

 

Դարեր առաջ, այդ օրը ընդունուած էր որպէս հեթանոսական տօն եւ սակայն քրիստոնէութեան կրօնքի ընկալումով, այդ տօնը վերածուեցաւ Քրիստոսի ծննդեան տօնակատարութեան, անհետացնելու համար հեթանոսական պաշտամունքի յամառ հետեւողականութիւնը այդ տօնին:

 

Հայ ժողովուրդի կաթողիկէ եւ բողոքական յարանուանութիւնները այդ օրը ընդունած են եւ կը տօնեն որպէս Քրիստոսի ծննդեան օր: Սակայն Հայաստանեայց Առաքելական եկեղեցին կ՚ընդունի Յունուար-ի 6-ը աշխարհով մէկ, իսկ Երուսաղէմը՝ Յունուարի 13-ը:

 

Քրիստոսի ծննդեան տօնակատարութիւնները վերջին մի քանի տարիներուն, 2008-2016, շղարշուած էին “Happy Holidays”-ի անուանումին ներքոյ, համաշխարհայնացումի զոհ դարձնելու նպատակով: Սակայն, վերջին մի քանի տարիներուն արդէն կը լսուին ու կը տեսնուին “Merry Christmas” մաղթանքներն ու խանութներու փեղկերուն վրայ զետեղուած վերտառութիւնները, հեռատեսիլի եւ այլ հաղորդակցութեան աղբիւրներէն սփռուած հաղորդումներն ու տեսաժապաւէնները, որոնք քրիստոնէութիւն կը բուրեն: Կարծէք «կլոպալիզմը» մէկ քայլ ետ գնաց այս իշխանութեան օրով:

 

***

Հազիւ մէկ շաբաթ անց, արդէն տարեգլուխ է եւ Նոր տարի:

 

Մարդիկ կը ճամբորդեն քաղաքէ քաղաք, Լաս Վեկասը կը վխտայ ժողովուրդներու տեսականիներով, նաեւ... հայերով: Մարդիկ ամէնուրեք կը խայտան, կ՚ուտեն, կը խմեն ու կը պարեն հին տարին ճամբելու եւ նորը դիմակալելու բարի  մաղթանքներով, ցանկութիւններով եւ աղօթքներով: Բոլորս, այո՛ բոլորս, իրարու կը մաղթենք բարին ու բարիքը, խաղաղութիւնն ու արեւշատութիւնը, երջանկութիւնն ու առողջութիւնը, յուսալով որ գոնէ՛, գոնէ՛ այդ մաղթանքներուն մէկ մասնը իրականային: Կը հաւաքուինք ընտանիքներով ասոր կամ անոր տունը, պարզապէս զիրար տեսնելու եւ մի քանի ժամ անցկացնելու համար հարազատի մը հետ, որ հաւանաբար մէկ տարի է արդէն չես տեսած, պատառի մը բաժնեկից ըլլալու, գաւաթի մը ումպին մասնակից դառնալու եւ անոր «հալը, քէֆը» հարցնելու համար: Որովհետեւ, տարուան մնացեալ օրերու ընթացքին հաւանաբար պիտի չկարենանք տեսնել զիրար այլ պարագաներով:

 

2019 տարին եղաւ արկածախնդիր ու փոթորկոտ աշխարհի զանազան ծայրամասերուն մէջ, իր քաղաքական յեղափոխութիւններով, բնական պատուհասներով եւ մարդկային ստեղծած աւերներով, պատերազմներով ու կոտորածներով, որտեղ հայ ժողովուրդի մասնիկներ ունեցան իրենց տխուր բաժինը այդ բոլորին մէջ: Միակ վայրը որ զերծ մնաց նման աղէտներէ, ի փառս Աստուծոյ, մեր հայրենիքն էր, արարատեան սուրբ հովանիին ներքեւ ծուարած իր ժողովուրդով: Մեր  մաղթանքն է, որպէսզի մեր հայրենիքը մնայ այդպէս անսասան ու անվթար: Մտածեն՛ք մեր հայրենիքի անդորր յառաջխաղացքը չապականացնելու մասին:

 

Իսկ Նո՛ր տարին, 2020-ը արդէն մեր սեմին է:

 

Այս Կաղանդը ինչպիսի՞ նորութիւններ բերելու հաւանականութիւններ ունի արդեօք այս տարի մեր հայրենիքին, ազգին, ընտանիքներուն, հարազատներուն եւ վերջապէս... աշխարհին:

 

Ցանկանք բարին աշխարհին:

Շնորհաւոր Նոր տարի եւ Սուրբ Ծնունդ սիրելի հայ ժողովուրդ:

ՅԱԿՈԲ ՄԱՐՏԻՐՈՍԵԱՆ

 

Լրահոս - 21 Յունուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։