Հայ
Սարգիս Մինասեան
Ի՞նչ կ՚ըսէ Էրեբունիի դէպքը. Սարգիս Յ. Մինասեան
Ի՞նչ կ՚ըսէ Էրեբունիի դէպքը. Սարգիս Յ. Մինասեան
Օգոստոս 27 , 2016 , 01:24

Անցեալ Ապրիլի սկիզբը, ազրպէյճանական զինուորական ներխուժումին Արցախէն ներս, եւ հայկական կողմի դիմադրութենէն 103 օր ետք, Յուլիս 17-ին «Սասնայ Ծռեր» կազմակերպութեան խումբ մը զինեալներ եւ համակիրներ – աւելի քան 30 հոգի – յարձակում գործեցին Պարեկապահակային Ծառայութեան Էրեբունիի Կեդրոնին վրայ։ Հետեւեցաւ փոխադարձ հրացանաձգութիւն։ Սպաննուեցաւ ոստիկանութեան գնդապետ Արթուր Վանոյեանը, եւ երկուստեք եղան քանի մը ծանր ու թեթեւ վիրաւորներ։ Ըմբոստները, գրաւելով ոստիկանատունը, պատանդ առին հոն ծառայողները, կարգ մը արմատական պահանջներ ներկայացնելով իշխանութեանց։ Շրջանի բնակչութիւնը եւ հայ քաղաքացիներ, ընդհանրապէս մութը կոխելէ ետք, ամէնօրեայ ցոյցեր կատարեցին ոստիկանատան շուրջ եւ յարակից փողոցներուն մէջ ներքին ապահովութեան ուժերը պաշարեցին ոստիկանատունը, ու փորձեցին ցրել ցուցարարները։ Ընդհարումներու իբրեւ արդիւնք, երկուստեք եղան քանի մը ծանր եւ յիսունէ աւելի վիրաւորներ ցուցարարներէն, ոստիկաններէն, լրագրողներէն ու լուսանկարիչներէն։ 13 օրուան ընդդիմադրութենէ ետք ոստիկանատունը գրաւողները անձնատուր եղան Յուլիս 31-ին։ Կալանաւորումները կը շարունակուին։ Պաշտօնազրկումներ կը կատարուին վարչական կարգերէն ներս։ Պիտի հետեւին դատավարութիւնները։

 

***

 

Հայրենասիրական վեհ իտէալներով եւ Արցախի ինքնապաշտպանութեան սխրագործութիւններով տոգորուած խումբ մը այս նախկին ազատամարտիկները եւ անոնց խոհակիցները, լուսանցքի մէջ թողլքուած եւ յոյժ դժգոհ իրենց տնտեսական անբաղձալի գոյավիճակէն, դիմեցին զինեալ բողոքի։ Յուլիս 17-ի աքթը խորհրդանշական պոռթկում մըն էր երկրին մէջ երկարաձգուող ապառողջ դրութեան ու կացութեան դէմ։ Բանտարկեալ Ժիրայր Սէֆիլեանի կողմնակիցներուն բռնարարքը կորսնցուց սակայն անոր պահանջատիրութեան կշիռը, ա՛յն վայրկեանէն սկսեալ երբ սպաննուեցաւ Էրեբունիի գունդի փոխհրամանատարը։

Բողոքը եւ ընդդիմադրութիւնը կազմակերպուելու է, առաջնորդուած երկրին մտաւորականութեամբ, խորհրդարանական ու ժողովրդական լայն խմբաւորումներու միասնական ճակատով, համատարած ցոյցերով բոլոր քաղաքներուն մէջ, եւ ի հարկին՝ բանակային եւ ոստիկանական կարգ մը բանալի միաւորներու օժանդակութեամբ։

Անմիջապէս հարց կը դրուի, թէ իրերայաջորդ հայրենի կառավարութիւնները, անցնող քսան տարիներուն ինչո՞ւ չեն ընդառաջած ժամանակի ընթացքին կուտակուող վատթար գոյավիճակի բարելաւման։ Արդարեւ, հանրային աշխատանքները չեն վարձատրուած համապատասխան բաւարար թոշակներով։ Պաշտօնեայի մը կամ բանուորի մը եկամուտը անբաւարար է ընտանիք մը պահելու բնական պայմաններու տակ։ Գլխաւորաբար, քաղաքացիին միջին եկամուտին անբաւարարութեան հետեւանքով, մնայուն արտագաղթը կը շարունակուի դէպի Ռուսաստան եւ արտասահմանեան երկիրներ։ Իրական մարդահամար մը հաւանականօրէն շուրջ 1.5-2 միլիոն պիտի գնահատէ Հայաստանի բովանդակ բնակչութիւնը։

Հանրապետականներու գործակից կուսակցութիւնները չեն կրնար մաս կազմել պետական կառոյցին, եթէ տիրապետական նոյն կեցուածքն ու գործելակերպը չորդեգրեն ժողովուրդին հանդէպ։ Այնպէս որ Խորհրդարանէն ներս իրենց ելոյթները կամ մամուլով կատարուած յայտարարութիւնները ձեւական բնոյթ կը կրեն։

Դժբախտաբար այս դրութիւնը կը շարունակուի Գ. Հանրապետութեան առաջին օրերէն, նուազ կամ առաւել ելեւէջներով։ Սփիւռքահայութիւնը որքան ալ մասնակցութիւն բերէ Հայաստանի վերականգնումին, վերջիվերջոյ պետական կառոյցն է, որ հայրենիքը պիտի կառավարէ ու զարգացնէ։ Տանելի չէ այսպէս միակողմանի, վաշխառու իշխանութիւն կատարել։ Երբ ողջ հայ ժողովուրդը, ներառեալ անոր ներկայ կառավարիչներէն շատեր, Արցախի ինքնավարութեան մարտերը անկախութեան առաջնորդեցին, արտօնելի չէ, որ մեր պատմութեան ամէնէն պանծալի յաղթանակներէն մէկը ձախողութեան մատնուի։ Որովհետեւ, տրոհուած ազգաբնակչութիւն մը, կենսական անբաւարար պայմաններու տակ, չի կրնար անվերջ տոկալ սպառնական կոհակներուն, որոնք յատկապէս կու գան Ատրպէյճանէն կամ Թուրքիայէն։

Ռուսաստանի համար հիմնականն ու կարեւորը զինուորական խարիսխի մը գոյութիւնն է Հայաստանի մէջ, Հարաւային Կովկասի մէջ իր ռազմավարական տիրապետութեան համար։ Ատիկա լաւագոյնս կը պատկերացուի իր զօրակայանի տեղակայութեամբ Գիւմրիի մէջ, Թուրքիոյ արեւելեան սահմանագծի անմիջական հարեւանութեամբ։ Փոխադարձ ապահովութեան երկարամեայ դաշինք մը կ՚ամրագրէ այդ ներկայութիւնը Հայաստանի մէջ։ Աքցանուած Թուրքիոյ եւ Ատրպէյճանի միջեւ Ռուսիոյ հետ դաշնակցութիւնը անառարկելի ֆիզիքական ապահովութիւն է Հայաստանի համար։ Միաժամանակ, հայրենի երկրին քաղաքական ամպհովանի կրնայ տրամադրել միայն շրջանին մէջ տիրապետող մեծ երկիր մը, եւ ոչ թէ հեռակայ այլ միաւոր մը կամ հաւաքական ուժ մը։ Պատմական լաւագոյն նախընթացներ են Քոսովոյի (1999-2008), Վրաստանի (Օգոստոս 2008), Հարաւային Սուտանի (2011) եւ Ուքրանիոյ (2013) օրինավիճակները։

Սակայն դժբախտութիւնը ա՛յն է, որ Հայաստանի իշխանութիւնները Ռուսիոյ – նաեւ արեւմտեան ընկերութեանց – վաճառած են երկրին բնական հարստութիւնները. Աթոմակայանէն եւ Որոտան գետի ելեկտրակայանէն սկսեալ, մինչեւ մոլիպտէնի, ոսկիի, պղինձի, երկաթի եւ հանքային այլ հանածոներ, ինչպէս նաեւ քոնեաքի ու ճարտարարուեստական այլ գործարաններ։ Մեծ մասը վերոյիշեալ գործառնութեանց ստիպողականութեան տակ չէ կատարուած։ Հայկական կողմը երբեք պարտաւորութիւնը չունէր անձնատուական հոգեբանութեամբ մօտենալու կամ գործելու յիշեալ բարեկամութեան ծիրէն ներս։ Տնտեսական, ընկերային, մարզական, զինուորական ինքնապաշտպանութիւնը ամուր հիմերը կազմելու են հասարակարգին։ Անորակելի հոգեբանութեամբ, ու պարզապէս քաղցած չարաշահութեամբ իրականացած են երկրին գործարքները վարչակազմին կողմէ։ Մեր օրերուն, կայքերու մէջ բացայայտուած են հայ պետական ղեկավարներու, եւ յատկապէս անոնց ընտանեկան պարագաներու անունով կատարուած դրամական ներդրումները օտար դրամատանց ու գործառնութիւններու մէջ։

Արտասահմանեան հայ գործարարներու բազմաթիւ նախաձեռնութիւններ, կանուխէն կամ ժամանակի ընթացքին, խափանուած են կամ դատապարտուած ձախողութեան դաժան պայմանաւորումներու հետեւանքով։

Գնայուն են վարչակարգերը։ Հետեւողական ճիգերով կազմակերպելու է ժողովրդային համախմբումը, դիմակալելու համար ներքին եւ արտաքին բոլոր փորձութիւնները։

Ժամանակները նպաստաւոր չեն Հայաստանի համար. ներկայիս կը դիմագրաւենք վտանգաւոր շրջան մը Լեռնային Ղարաբաղի ապագային նկատմամբ։ Հայրենիքի ընկերային-տնտեսական-օրէնսդրական գոյավիճակը կը կարօտի անյետաձգելի բարեփոխման։

Հայ ժողովուրդը, դարաւոր փորձառութիւնն ունի համբերատար ինքնազարգացումի։ Համաժողովրդական անոր անկրկնելի արտայայտութիւններն էին Սարդարապատի ճակատամարտը եւ Արցախեան ինքնապաշտպանութեան պայքարը։ Ատենն է, որ հայրենի իշխանութիւնները խելամտին տիրող կացութեան, եւ համապատասխան շինարար բարեկարգումներու դիմեն։ Պարզամտութեան արդիւնք չեն այս արդար ակնկալութիւնները։

Էրեբունիի դէպքերու ընթացքին, Հայաստանի ժողովուրդը չդիմեց համընդհանուր ցուցարարական բողոքի։ Սակայն հայրենիքի մթնոլորտը անհանդարտ է։ Տիրող հասարակարգը անյապաղ կը կարօտի ընդհանուր բարեփոխումներու բոլոր կառոյցներէն ներս։

Պահն է ղեկավար մարմիններու անյետաձգելի զգաստութեան։

 

Լրահոս - 23 Նոյեմբեր 2017
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։