Հինգշաբթի, Օգոստոս 18, 2022

Շաբաթաթերթ

Շնորհաւորանք Իմ Բարեկամ Ռամկավարներին

ՍԱՄՈՒԷԼ ՄՈՒՐԱԴԵԱՆ

Բանասիրութեան դոկտոր, փրոֆեսոր, ԵՊՀ հայ
գրականութեան պատմութեան ամբիոնի պատուաւոր
վարիչ, ՀՀ գիտութեան վաստակաւոր գործիչ

Երդուեալ անկուսակցական եմ եւ կեղծ «գաղափարականներից» ու «գաղափարագար­ներից» հեռու: Այսպէս են ինձ տրամադրել բախտախնդիր կուսակցամոլները, այսօրուայ Հայաս­տանի`հարիւրից աւել «գրպանային» շահա­խնդիր կուսակցութիւն­ները: Նոր եւ նորագոյն շրջանների հայ գրականութեան ուսումնասիրութիւնը չէր կարող լիարժէք լինել առանց հայ քաղաքական կուսակցութիւնների, որոնց գործունութիւնը պատկերուած կամ արծարծուած է գեղարուեստական եւ հրապարակախօսական երկերում: Գնա­հատել եմ ազգային աւանդական կուսակցութիւններին՝ որոշ դառնութիւններով հանդերձ: Ցաւ կարող էին պատճառել, օրի­նակ, հետեւեալ կամ նման դէպքերը: Երուանդ Օտեանի վկայութեամբ՝ երբ երիտասարդ Գարեգին Բաստրմաջեանը՝ ապագայ յայտնի ազգային գործիչ Արմէն Գարօն, արձագան­քելով հնչակ­եանների կոչին՝ պատրաստա­կամութիւն է յայտ­նել ծառայելու հայրենիքի  սուրբ գործին եւ հարցրել՝ ինքը  ո՛ւր ներկայանայ իր անձով եւ դրամով՝ ստացել է տխուր եւ մտահոգող պա­տասխան. «Անձիդ պէտքը չունինք, դրա՛մդ ղրկէ…»: Ցաւօք, ունեցել ենք եւ ունենք նաեւ այս տեսակ կուսակցութիւններ ու կուսակցականներ, որոնք, նոյն Օտեանի բնորոշումով, «կօշիկներով կ՚ուզեն մտնել այն մարդոց աչքերը, որուն գրպանէն կ՚ուզեն օգտուիլ»:

Գրականագէտի մասնագիտութեանս բերումով, գոնէ մամուլից ու գրականութիւնից ճանաչել ու ճանաչում եմ թէ՛ հներին, թէ՛ նորերին: Գործունէութեան գաղափա­րական փուլում ազգին ու հայրենիքին ծառայելու իրենց գայթակղիչ խոստումներով համակրելի են գրեթէ բոլորն էլ: Այլ է բուն գործունէութեան ասպարէզը, ուր ոմանք հանդէս են բերում նեղ կուսակ­ցական շահախնդրութիւններ եւ գործում են ոչ թէ յանուն ժողովրդի եւ հայրենիքի, այլ իրենց անձի եւ կուսակցականութեան: Երուանդ Օտեանն անտեղի չի ստեղծել անձնապաշտութեան ու կուսակցամոլութեան անմրցելի տիպար Ընկ. Բ. Փան­ջունուն, որը սկզբում հնչակեան էր, յետոյ՝ դաշնակցական, յետոյ՝ համայնավար-բոլշեւիկ՝ նայած թէ ո՛ր կուսակցութիւնն իրեն «փող կը ղրկէր» եւ կը տար պաշտօն ու այլեւայլ դիւրութիւններ: Ցաւօք, նրա նմանակներն ու նախա­տիպերը կային ու կան բոլոր կուսակցութիւններում: Ամէնից արգա­հատելին, իհարկէ, հինը՝ եղածն արմատապէս քանդող, իր հետեւից միայն աւերա­ծութիւններ թողնող, «քանդումի հեշտանքը վայելող եւ կառուցումի տաժանքը» յաջորդներին թողնող Փան­ջունին է:

Յետեղեռնեան եւ սփիւռքի ձեւաւորման շրջանում տարտղնուած, աշխարհացիր մեր ժո­ղովուրդը բոլոր գաղթօջախներում  կանգնած էր ինքնութեան կորստի, ձուլման վտանգի, ազգային ու կենսական մեծ դժուարութիւնների, հայապահպանութեան եւ առօրեայ բազում խնդիրների առաջ: Փա՜ռք ու պատի՜ւ այն կուսակցութիւններին ու հայորդներին, որոնք իրենց նպաստը բերել ու բերում են սփիւռքում հայութեան ազգային ինքնութեան պահպանմանը, տնտեսական, հանրային ու գիտամշա­կու­թային կեանքի կազմա­կերպմանը, հայա­պահ­պանութեանն  ու մեր ազգային երա­զանքների իրականացմանը եւ սատարում հայրենի պետակա­նութեանը: Այդպիսին է 1921 թ. Ազգանուէր հայոր­դիների կողմից հիմնուած ռամկավար-ազատական կուսակցութիւնը իր հարիւրամեայs գոր­ծունէութեամբ: Հպարտ եմ  նրա հիմնա­դիրներով, ազգանուէր հին ու նոր երեւելի գործիչներով:  Վահան Թէքէեանի, Արշակ Չոպանեանի եւ նման սրբացած անուններով խանդավառ՝ ի սրտէ շնորհաւորում եմ  այսօրուայ ու վաղուայ ազգապահ ռամկավարներին, մաղթում  արգասաբեր գոր­ծունէութեան նորանոր դարեր:  

ՅԱՐԱԿԻՑ ՅՈԴՈՒԱԾՆԵՐ

ԹՈՂՆԵԼ ՄԵԿՆԱԲԱՆՈՒԹԻՒՆ

Խնդրում ենք այստեղ մուտքագրել Ձեր մեկնաբանութիւնը։
Խնդրում ենք այստեղ մուտքագրել Ձեր անունը։

ՆՈՐ ՅԱՒԵԼՈՒՄՆԵՐ